บทที่ 95 หยั่งเชิงครั้งแล้วครั้งเล่า

น้ำเสียงที่มั่นใจของหลิวฝูเซิงทำให้อู๋จื้อหมิงชะงักเล็กน้อย “พวกคุณหาไส้ศึกเจอแล้วเหรอ?”

“คนที่เหอเจี้ยนกั๋วดึงมาเป็นพวกในกองตำรวจย่อมไม่ใช่คนเดียวแน่นอน แต่ขอแค่ทลายบุคคลสำคัญได้ ที่เหลือก็ไม่ใช่ปัญหาครับ” หลิวฝูเซิงพูด

อู๋จื้อหมิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วยอย่างยิ่ง แล้วถาม “เขาคือใคร?”

หลิวฝูเซิงส่ายหน้า “ขออภัยครับท่านเลขาฯ อู๋ ผมยังบอกท่านไม่ได้ ผมต้องได้รับคำมั่นจากท่านว่าจะเข้าร่วมคดีนี้ และต้องได้พยานหลักฐานที่แน่ชัดในการจับไส้ศึกก่อน”

……

นอกสำนักงานตำรวจประจำเมือง ในห้องส่วนตัวของร้านอาหาร

เก๋อจิ้นจงดื่มเหล้าขาวดีกรีสูงกับต่งขุยไปเต็มๆ หนึ่งขวดแล้ว

ตั้งแต่ต่งขุยโทรศัพท์เสร็จกลับมา ก็ไม่เอ่ยถึงเรื่องปิดคดีอีกเลย เพียงคุยเรื่องเก่าๆ

เก๋อจิ้นจงเมาแล้ว ตอนพูดลิ้นก็พันกันเล็กน้อย “ต่งเอ๊ย เรื่องที่คุณพูดผมก็จำได้! ตอนนั้นเราสองคนยังเป็นตำรวจตัวเล็ก ท่านเลี่ยวเป็นหัวหน้ากองของเรา ท่านฟู่เป็นรองหัวหน้ากอง! ครั้งนั้นคุณดุดันมากจริงๆ! ฝ่ากระสุนของโจรสองคนพุ่งเข้าไปเลย! ตอนนั้นท่านฟู่ตกใจจนมือสั่นไปหมด!”

“ฮึ่ม! ฟู่ไคหมิงก็แค่เข้าทำงานก่อนฉันหน่อยเดียว ด้วยความกล้าแบบเขา เป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญาก็ไม่ผ่านเกณฑ์! เดินอยู่บนถนน เห็นคนถือมีดปล้นยังไม่กล้ายุ่งเลย! ถ้าฉันเกิดก่อนสองปี จะถึงคิวเขาได้เป็นผู้บังคับการฝ่ายการเมืองของกองบังคับการเหรอ?” ต่งขุยเปิดเหล้าขาวอีกขวด แล้วยกขวดดื่มเองไปหนึ่งอึกใหญ่

เก๋อจิ้นจงหน้าแดงคอโตพูดอย่างสะเทือนใจ “ยังดีที่คุณดวงแข็ง กระสุนยังอ้อมคุณไป! ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นทำแบบคุณ เกรงว่าคงเป็นวีรชนไปนานแล้ว! ทั้งกองบังคับการคนที่ผมชื่นชมที่สุดคือคุณ คุณเอาชีวิตแลกตำแหน่งหัวหน้ากองนี้มาจริงๆ!”

ต่งขุยหัวเราะในลำคอเบาๆ โดยไม่แสดงอาการ “ต่อให้เอาชีวิตแลก ตอนนี้ก็ยังเป็นแค่หัวหน้ากอง! หัวหน้าฝ่ายเต็มขั้นกับรองผู้อำนวยการกองถึงจะต่างกันแค่ครึ่งขั้น แต่เกรงว่าฉันจะสู้จนเกษียณก็ขึ้นไปไม่ได้! นี่แหละแม่ง คือวงราชการ!”

เก๋อจิ้นจงก็ดื่มเหล้าไปหนึ่งอึก แล้วทุบโต๊ะพูด “ใช่! นี่แหละแม่ง คือวงราชการ! มา ดื่มเหล้า!”

เหล้าขาวลงไปอีกครึ่งขวด เก๋อจิ้นจงดูเหมือนจะลืมตาแทบไม่ขึ้นแล้ว ปริมาณเหล้าที่เขาดื่มได้ขึ้นชื่อว่าแย่ที่สุดในกอง ปกติแทบไม่แตะเหล้าเลยสักหยด

แต่ต่งขุยกลับไม่เมา เขามองเก๋อจิ้นจงที่คลำหาเหล้าบนโต๊ะไม่หยุดอย่างเงียบๆ จู่ๆ ก็ถาม “เก๋อเอ๊ย ฉันได้ยินว่าก่อนหน้านี้หลิวฝูเซิงลงมือตีฮั่วเจิ้งเปียวเพื่อช่วยลูกชายแก แกซาบซึ้งเขามากใช่ไหม?”

“หลิวฝูเซิง…”

เก๋อจิ้นจงเอียงหัว ราวกับกำลังนึกถึงชื่อนี้ แล้วจู่ๆ ก็ทุบโต๊ะอย่างแรง แล้วด่า “อย่ามาพูดถึงไอ้เวรนั่นกับผม! เขาช่วยลูกผมจริง แต่ทำไมถึงบังเอิญปรากฏตัวที่เกิดเหตุพอดี? ก็เพราะอยากจับหางเปียผมไม่ใช่เหรอ? แม่ง สะกดรอยตามผมแล้วยังจะให้ผมซาบซึ้งเขาอีกเหรอ?”

ต่งขุยหรี่ตา “แต่ยังไงเขาก็ช่วยลูกชายแกไว้”

“ใช่! เขาช่วยเก๋อเฉินไว้! แล้วยังไงล่ะ? อย่างมากผมก็คืนชีวิตให้เขาหนึ่งชีวิต! แม่ง การติดหนี้บุญคุณคนต่ำช้าคนนี้ ทรมานยิ่งกว่าโดนยิงอีก!” เก๋อจิ้นจงเงยหน้าดื่มเหล้าอีกกว่าครึ่งแก้ว คราวนี้ดื่มเร็วไปหน่อย จนสำลักไอไม่หยุด

ต่งขุยเห็นดังนั้นก็ยิ้ม เขารินน้ำชาให้แก้วหนึ่ง แล้วพูด “แกอย่าโกรธมากขนาดนั้นเลย! ฉันได้ยินว่าการที่แกได้เป็นรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจคราวนี้ ก็ยังเป็นหลิวฝูเซิงที่เสนอชื่อนะ”

“อะไรนะ?” เก๋อจิ้นจงจ้องต่งขุยเขม็ง แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะลั่น “ต่งเอ๊ย คุณหลอกผมอีกแล้ว! เขาจะเสนอชื่อผมได้เหรอ? ตัวเขาเองยังถูกคนกีดกันไปเลย เฮอะๆ! สรุปแล้ว พวกเราก็เป็นแค่คนตัวเล็กทั้งนั้น! บุคคลสำคัญพูดคำเดียว หัวหน้ากองก็ดี รองหัวหน้ากองก็ดี ก็กลายเป็นสามัญชนไร้ยศในพริบตาไม่ใช่เหรอ? สังคมนี้ต้องมีอำนาจมีอิทธิพล! อย่างอื่นล้วนเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งนั้น!”

ต่งขุยถอนหายใจยาว แล้วพยักหน้าพูด “แกพูดถูก ไม่มีอะไรจริงเท่าอำนาจ”

พูดจบ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปทางประตู

ไม่นานนัก ประตูห้องส่วนตัวก็เปิดออกอีกครั้ง ชายที่สวมแว่นตาและดูสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่งเดินตามต่งขุยเข้ามา

เก๋อจิ้นจงยังคงดื่มเหล้าของตัวเองอยู่ ราวกับไม่เห็นคนที่เข้ามา จนกระทั่งต่งขุยเรียกเขา เขาถึงเงยหน้าขึ้น แล้วชะงัก “คุณคือ?”

ชายสวมแว่นยิ้มบางๆ “สวัสดีครับหัวหน้าหมวดเก๋อ ผมชื่อซ่งซานซือ อยู่สำนักงานของศาลาว่าการเมือง”

“ซ่งซานซือ…” เก๋อจิ้นจงหรี่ตา ราวกับกำลังนึกถึงชื่อนี้

ต่งขุยยิ้ม “เขาคือเลขานุการของท่านรองนายกเทศมนตรีเหอไงล่ะ! ก่อนหน้านี้ยังเคยมาที่กองสองของเราด้วย!”

“อ้อ! นึกออกแล้ว! ที่แท้เป็นเลขาฯ ซ่งนี่เอง!” เก๋อจิ้นจงตบหน้าผาก แต่หน้ายังงุนงงอยู่

ซ่งซานซือยิ้มพูด “ผมบังเอิญผ่านมา เห็นหัวหน้ากองต่ง เลยมาทักทายและยกแก้วสักแก้ว ไม่รบกวนใช่ไหมครับ?”

“ไม่รบกวนครับ! ไม่รบกวน!” เก๋อจิ้นจงส่ายหน้ารัวๆ เขาดื่มเหล้ามากเกินไป จนทำแก้วเหล้าหกในความโกลาหล

ต่งขุยกับซ่งซานซือเห็นดังนั้นก็มองหน้ากันแล้วยิ้ม

ต่งขุยพูด “เลขาฯ ซ่งมาพอดีเลย เมื่อกี้ผมกับเก๋อเอ๊ยยังคุยเรื่องท่านนายกเหออยู่เลย”

“หือ? พวกคุณวิพากษ์วิจารณ์ท่านนายกเหอเหรอ?” น้ำเสียงของซ่งซานซือดูเหมือนจะไม่พอใจอยู่บ้าง

เก๋อจิ้นจงรีบพูด “เปล่าครับ! เปล่า! พวกเราก็แค่บ่นเฉยๆ…”

ต่งขุยตัดบทเขา แล้วพูด “เก๋อเอ๊ยอย่ากลัว เลขาฯ ซ่งเป็นคนกันเอง! อีกอย่างที่เราพูดกันก็ไม่ผิดอยู่แล้ว! ท่านนายกเหอเป็นบุคคลสำคัญที่พูดคำเดียวกำหนดจักรวาลได้ หลิวฝูเซิงถูกปลดจากตำแหน่ง แกได้เลื่อนตำแหน่ง ล้วนเป็นเรื่องแค่คำเดียวของท่านนายกเหอทั้งนั้น”

“เฮอะๆ…” เก๋อจิ้นจงทำปากเบ้ยิ้มแห้งหนึ่งครั้ง โดยไม่ปริปาก

ซ่งซานซือยิ้ม “สิ่งที่หัวหน้ากองต่งพูดมาถูกต้องมากจริงๆ สถานะของคนต่างกัน น้ำหนักคำพูดย่อมต่างกันเป็นธรรมดา ท่านนายกเหอพูดคำเดียวทำให้หัวหน้าหมวดเก๋อเป็นรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจได้ ก็ทำให้หัวหน้าหมวดเก๋อก้าวหน้าไปอีกขั้นได้เช่นกัน ต่อให้เป็นหัวหน้ากองของกองสอง หรือย้ายไปฝ่ายอื่นเป็นหัวหน้าฝ่ายเต็มขั้น ก็ง่ายดายมาก”

“นี่…” เก๋อจิ้นจงมองไปที่ต่งขุยอย่างสงสัย

ต่งขุยยิ้ม “เก๋อเอ๊ย แกยังเหม่ออยู่ทำไม? เลขาฯ ซ่งเป็นเลขานุการคนสนิทของท่านนายกเหอ คำพูดของเขาก็คือความหมายของท่านนายกเหอ! นี่คือท่านนายกตั้งใจจะเลื่อนตำแหน่งแกนะ!”

“ท่านนายกเหอเหรอ!” เก๋อจิ้นจงนั่งตัวตรงขึ้นทันที

ทุกการเคลื่อนไหวของเขา ล้วนอยู่ในสายตาของต่งขุยและซ่งซานซือ

เห็นว่าจังหวะเหมาะแล้ว ซ่งซานซือก็พูด “หัวหน้าหมวดเก๋อก็ทราบว่าปีหน้าศาลาว่าการเมืองจะเปลี่ยนวาระแล้ว ท่านนายกเหอบริหารเมืองเหลียวหนานมาเกือบสิบปี ผลงานเป็นอย่างไรทุกคนเห็นกับตา ท่านนายกก็อยากก้าวหน้าเหมือนกัน”

เก๋อจิ้นจงพยักหน้ารัวๆ “พูดไม่ผิดเลยครับ! ท่านรองนายกเทศมนตรีเหอควรตัดคำว่ารองออกไปตั้งนานแล้ว! ถ้าท่านได้เป็นนายกเทศมนตรีตัวจริงของเหลียวหนาน ก็ต้องนำประโยชน์ที่มากกว่านี้มาให้ประชาชนเหลียวหนานแน่นอน!”

แต่ซ่งซานซือกลับถอนหายใจพูด “ถึงจะเป็นเช่นนั้น แต่มีบางคดีที่ปิดไม่ลงเสียที ทำให้ประชาชนเหลียวหนานมีเสียงบ่นเต็มถนน เบื้องบนย่อมประเมินท่านนายกเหอต่ำลงเป็นธรรมดา ท่านนายกเหออยากก้าวหน้าก็ยากขึ้น…”

เก๋อจิ้นจงสูดหายใจลึก แล้วหยั่งเชิงถาม “เลขาฯ ซ่งหมายถึงคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานเหรอครับ?”

……

ในเวลานี้ หลิวฝูเซิงออกจากห้องทำงานของอู๋จื้อหมิงแล้ว มาถึงห้องดักฟังลับแห่งหนึ่ง

หลี่เหวินป๋อผู้บัญชาการคุมบัญชาการอยู่ที่นี่ด้วยตัวเอง ส่วนซุนไห่ในฐานะสมาชิกคณะสืบสวนลับที่ถูกเรียกตัวมาชั่วคราว ก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

“สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ?” หลิวฝูเซิงถาม

ซุนไห่ถอนหายใจแล้วพูด “ต่งขุยไม่เสียแรงที่เป็นตำรวจสืบสวนเก่าแก่ ในคำพูดนอกคำพูดไม่รู้หยั่งเชิงหัวหน้าหมวดเก๋อไปกี่ครั้งแล้ว! ซ่งซานซือก็ไม่ใช่คนง่ายๆ พูดจารัดกุมไม่มีช่องโหว่ อยากจับพยานหลักฐานของพวกเขา ยากเกินไปครับ!”