บทที่ 96 ประเมินปริมาณเหล้าต่ำไป

“ซ่งซานซือมาเองเลยเหรอ?” หลิวฝูเซิงเลิกคิ้ว

ซุนไห่เล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟังทั้งหมด เขาค่อยๆ พยักหน้า “ดูท่าพวกเราจะประเมินความเจ้าเล่ห์ของเหอเจี้ยนกั๋วกับซ่งซานซือต่ำไปหน่อย”

ตามแผนเดิม ต่งขุยไส้ศึกคือจุดทลายของคดีนี้ ขอแค่ได้พยานหลักฐานที่ต่งขุยสมคบกับเหอเจี้ยนกั๋ว และทลายแนวป้องกันของต่งขุยได้ สถานีตำรวจก็จะรับเป็นคดีและเปิดการสอบสวนเหอเจี้ยนกั๋วอย่างเป็นทางการได้!

ตอนนี้รูปคดีทั้งหมดตกอยู่ในทางตัน สองพ่อลูกฮั่วฉี่เซิงยืนกรานไม่เปิดเผยข่าวแม้แต่น้อย ต่อให้เพื่อตัวเองก็ไม่ยอมชี้ตัวเหอเจี้ยนกั๋ว!

หากอาศัยเพียงของที่ได้มาจากคลังลับของตระกูลฮั่ว ก็ยากที่จะเปิดการสอบสวนเหอเจี้ยนกั๋วโดยตรง! ด้วยอิทธิพลของเหอเจี้ยนกั๋วในเหลียวหนาน การลบล้างพยานหลักฐานส่วนใหญ่ก็เป็นสิ่งที่ทำได้ทั้งนั้น!

“ไม่คิดเลยว่ากระดูกชิ้นที่ชื่อต่งขุยนี้จะแทะยากขนาดนี้!”

“หลิวน้อย คุณคิดว่าเก๋อจิ้นจงจะทนไหวไหม?” หลี่เหวินป๋อถาม

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเก๋อจิ้นจง หากเก๋อจิ้นจงพลาดท่าในการหยั่งเชิงต่อจากนี้ พวกเหอเจี้ยนกั๋วก็ต้องระมัดระวังเป็นทวีคูณ หรือกระทั่งตอบโต้อย่างรวดเร็ว ต่อไปหากอยากทลายก็จะยิ่งยากขึ้น!

ซุนไห่ก็กังวลใจเช่นกัน “นั่นสิครับอาจารย์ ยังไงปริมาณเหล้าที่หัวหน้าหมวดเก๋อดื่มได้ก็…”

“ผมเชื่อเขา” หลิวฝูเซิงพูดอย่างมั่นใจ “อย่าดูถูกตำรวจสืบสวนเก่าแก่ที่เป็นตำรวจมายี่สิบปีเด็ดขาด”

ความไว้ใจที่มีต่อเก๋อจิ้นจงมาจากความทรงจำในชาติที่แล้วของหลิวฝูเซิง เขาเคยเห็นกับตาว่าเก๋อจิ้นจงหลังจากย้ายไปทำงานที่หน่วยงานรัฐบาล ดื่มเหล้าขาวรวดเดียวสองขวดบนโต๊ะเหล้า แล้วยังพูดคุยหัวเราะได้ตามปกติ!

ขนาดปริมาณเหล้าที่ดื่มได้ยังซ่อนไว้ลึกขนาดนี้ ชั้นเชิงของเก๋อจิ้นจงย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน!

เป็นไปตามคาด!

ในหูฟังดักฟัง เสียงของเก๋อจิ้นจงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ที่เลขาฯ ซ่งพูดมีเหตุผลครับ แต่ผมไม่เห็นด้วยกับการปิดคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน”

ไม่เห็นด้วยเหรอ?

ต่งขุยกับซ่งซานซือในห้องส่วนตัวชะงักไปพร้อมกัน

ต่งขุยขมวดคิ้ว “เก๋อเอ๊ย! แกดื่มมากไปแล้วมั้ง? คำพูดของเลขาฯ ซ่งล้วนคำนึงถึงภาพรวมนะ!”

เก๋อจิ้นจงเรอเหล้าออกมาหนึ่งครั้ง แล้วพูดอย่างมึนเมา “ผมดื่มมากไปจริง! ก็เพราะวันนี้ดื่มเหล้านั่นแหละ ผมถึงกล้าพูดคำนี้! คดีนี้ยังไงก็ปิดไม่ได้!”

“เก๋อเอ๊ย! แก…”

“หัวหน้ากองต่งอย่าพูดแล้ว ในเมื่อหัวหน้าหมวดเก๋อยืนกรานขนาดนี้ ก็ต้องมีเหตุผลของเขาแน่นอน!”

ซ่งซานซือขวางต่งขุยไว้ แล้วพูดกับเก๋อจิ้นจงอย่างยิ้มแย้ม “ผมแค่พูดลอยๆ คำพูดล้อเล่นพวกนั้นหัวหน้าหมวดเก๋ออย่าถือเป็นจริงเป็นจังเลยครับ!”

เขาลุกขึ้นยืน มองต่งขุยอย่างมีความหมายลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วพูด “ผมยังมีธุระ ไม่คุยมากแล้ว”

ซ่งซานซือไปแล้ว

ต่งขุยนั่งลงอีกครั้ง แล้วถอนหายใจพูดกับเก๋อจิ้นจง “เก๋อเอ๊ย! แกไม่รู้จักกาลเทศะเกินไปแล้ว! เมื่อกี้ยังพูดอยู่เลยว่าหลิวฝูเซิงลงไปยังไง แกขึ้นมาได้ยังไง หรือว่าพลิกหน้าเดียวแกลืมหมดแล้ว?”

“ผมไม่ลืมอยู่แล้ว!”

เก๋อจิ้นจงหัวเราะเฮะๆ “ตรงกันข้าม ก็เพราะผมจำเรื่องพวกนี้ได้นี่แหละ ถึงไม่รับข้อเสนอของซ่งซานซือ!”

ต่งขุยชะงัก “หมายความว่ายังไง?”

เก๋อจิ้นจงหรี่ตายิ้ม “ผมคิดได้แล้ว! มีอำนาจไม่ใช้ พอหมดอายุก็เสียเปล่า! ซ่งซานซือกับเหอเจี้ยนกั๋วเก่งจริง! แต่ตอนนี้พวกเขาต้องใช้ผมต่างหาก! อาศัยแค่คำพูดคำเดียว ก็อยากให้ผมทำงานให้เหรอ? ใช้เสร็จแล้วโยนผมทิ้งไปข้างๆ? คิดว่าผมเป็นไอ้โง่หรือไง!”

ต่งขุยถึงเข้าใจ แล้วถาม “งั้นตกลงแกต้องการอะไร?”

เก๋อจิ้นจงพูด “บ้านสามห้องนอนสองห้องนั่งเล่นของครอบครัวผม ยังไงก็ต้องเปลี่ยนใช่ไหม? เรื่องที่ผมจะขึ้นจากรองหัวหน้าฝ่ายเป็นหัวหน้าฝ่ายเต็มขั้นก็ต้องจัดการด้วย!”

“ฮ่าๆ! เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ฉันช่วยพูดให้!” ต่งขุยหัวเราะออกมา

……

หลิวฝูเซิงในห้องดักฟังก็หัวเราะออกมาเช่นกัน!

ซุนไห่ถามอย่างสงสัย “อาจารย์ หัวเราะอะไรครับ?”

หลิวฝูเซิงตอบ “ผมหัวเราะที่สุนัขจิ้งจอกเฒ่าอย่างต่งขุย ในที่สุดก็ติดเบ็ดแล้ว!”

หลี่เหวินป๋อพยักหน้าแล้วพูด “ไม่ง่ายเลยจริงๆ! เก๋อจิ้นจงคนนี้เป็นคนมีความสามารถ!”

“พวกคุณฟังเข้าใจกันหมดเหรอ? ใครช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?” ซุนไห่ยังคงหน้างุนงง

หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย “ฟังต่อไป แล้วนายจะรู้เอง”

……

ในห้องส่วนตัว หลังจากได้รับคำมั่นจากต่งขุยแล้ว จู่ๆ เก๋อจิ้นจงก็ส่ายหน้าพูด “ช่างเถอะๆ! ผมล้อเล่น คุณอย่าถือเป็นจริงเป็นจังเลย!”

ต่งขุยทำหน้าจริงจัง แล้วพูด “จะได้ยังไง! เก๋อเอ๊ย ฉันรู้ว่าในใจแกคิดอะไรอยู่! บ้านของแกควรเปลี่ยนตั้งนานแล้ว รอลูกชายแกโตขึ้น อยู่ก็ยิ่งไม่สะดวก! แกอย่ากลัว เรื่องนี้ฉันจะจัดการให้แกเอง!”

“คุณทำได้จริงเหรอ? ผมนึกว่าคุณล้อเล่นกับผม…” จู่ๆ เก๋อจิ้นจงก็ตื่นเต้นขึ้นมา น้ำตาคลอในเบ้าตา ริมฝีปากก็สั่น

ต่งขุยหัวเราะลั่น “เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องเลย! แกไม่รู้จักท่านนายกเหอ เขาไม่ใช่คนประเภทข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพาน! นานไปแกก็จะรู้เอง แค่บ้านหลังหนึ่งกับตำแหน่งที่เลื่อนขึ้นเท่านั้น ไม่ปิดบังแก บ้านสามห้องนอนสองห้องนั่งเล่นที่แกคิดถึงอยู่ตลอดน่ะ ฉันมีตั้งห้าหลังแล้ว!”

เก๋อจิ้นจงตกใจอย่างมาก “ต่งเอ๊ย! คุณเป็นคนของท่านนายกเหอเหรอ? เขาให้ของคุณมากขนาดนี้เลยเหรอ?”

“จะโกหกแกทำไม? ท่านนายกเหอยังบอกอีกว่าขอแค่เรื่องนี้จัดการเสร็จ ฉันจะเป็นตำรวจต่อ ตำแหน่งผู้บังคับการฝ่ายการเมืองของฟู่ไคหมิงก็เป็นของฉัน! ถ้าอยากสบายหน่อย งานในศาลาว่าการเมืองก็เลือกได้ตามใจ! แกออกแรงให้ท่านนายกเหอ แกก็เหมือนกัน!” พูดพลาง ต่งขุยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

ครู่หนึ่งต่อมา ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักเปิด ซ่งซานซือกลับมาอีกครั้ง!

ยังไม่ทันให้เก๋อจิ้นจงเอ่ยปาก ซ่งซานซือก็โยนพวงกุญแจพวงหนึ่งลงบนโต๊ะ แล้วพูด “หัวหน้าหมวดเก๋อรับใช้ประชาชนมาหลายปีขนาดนี้ แม้แต่บ้านที่ดูดีสักหลังยังไม่มี มันอธิบายไม่ขึ้นจริงๆ นี่คือบ้านขนาดหนึ่งร้อยห้าสิบตารางเมตรที่ลี่จิ่งการ์เดน หัวหน้าหมวดเก๋อย้ายเข้าไปเมื่อไหร่ก็ได้ เอกสารอื่นๆ ผมก็จะจัดคนไปทำให้คุณเรียบร้อย”

หนึ่งร้อยห้าสิบตารางเมตรเหรอ!

เก๋อจิ้นจงหยิบพวงกุญแจนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นทั้งสองข้าง จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็เป็นไปไม่ได้ เงินเดือนยี่สิบปีของเขาก็ยังซื้อบ้านหลังนี้ไม่ได้!

เห็นสภาพของเก๋อจิ้นจง ซ่งซานซือกับต่งขุยต่างยิ้มอย่างเหยียดหยาม

“ส่วนเรื่องการเลื่อนตำแหน่งนั้น…” ซ่งซานซือจิบน้ำชาอย่างเนิบนาบ แล้วพูด “คดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานปิดลงในช่วงที่หัวหน้าหมวดเก๋อเป็นรองหัวหน้าคณะ ดังนั้นความดีความชอบย่อมเป็นของคุณ! ด้วยความดีความชอบนี้และอาวุโสของคุณ การเลื่อนขึ้นเป็นหัวหน้ากองก็เป็นเรื่องที่น้ำมาถึงคลองก็เกิดเอง”

“ขอบคุณครับ ขอบคุณเลขาฯ ซ่ง!” เก๋อจิ้นจงพยักหน้ารัวๆ บนใบหน้ายิ้มบานไปหมด

ซ่งซานซือยิ้มบางๆ “ไม่ต้องขอบคุณผม จะขอบคุณก็ต้องขอบคุณท่านนายกเหอ ท่านนายกเหอไม่ทำให้คนที่ออกแรงให้ท่านด้วยใจจริงต้องเสียเปรียบเด็ดขาด เช่นเดียวกัน คนอย่างหลิวฝูเซิงที่ไม่รู้จักบุญคุณที่ยกยอ ก็อย่าคิดจะได้ประโยชน์แม้แต่น้อย! พวกคุณคุยกันต่อ ผมไปก่อน”

พูดจบ ซ่งซานซือก็กลับไปรายงานเหอเจี้ยนกั๋ว

ต่งขุยถอนหายใจยาว แล้วยิ้ม “เก๋อเอ๊ย! คราวนี้แกวางใจแล้วใช่ไหม! ดูสภาพไร้สง่าราศีของแกสิ แค่บ้านหลังเดียวเอง! ต่อไปขอแค่ตามฉันกับท่านนายกเหอ ของพวกนี้อยากได้เท่าไหร่ก็มี!”

เก๋อจิ้นจงก้มหน้าลง โดยไม่พูดอะไร

ต่งขุยขมวดคิ้ว “เก๋อเอ๊ย? แกดื่มมากไปแล้วหลับหรือเปล่า? เสียบรรยากาศจริงๆ!”

เก๋อจิ้นจงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตาไม่เหลือแววเมาแม้แต่น้อย เขาพูดอย่างสงบ “หัวหน้าต่ง ผมยอมรับว่าคุณรู้เรื่องผมชัดดั่งดูฝ่ามือแทบทุกอย่าง ยกเว้นปริมาณเหล้าที่ผมดื่มได้”

……

ในเวลานี้ หลิวฝูเซิงในห้องดักฟังถอดหูฟังออกอย่างเด็ดขาด แล้วมองไปที่หลี่เหวินป๋อที่คุมบัญชาการอยู่ด้วยตัวเอง!

หลี่เหวินป๋อพยักหน้า แล้วเปล่งคำสองคำออกมา “จับคน”