บทที่ 97 ปลดเปลื้อง

ที่ที่ต่งขุยกับเก๋อจิ้นจงดื่มเหล้ากันอยู่ใกล้กับสำนักงานตำรวจประจำเมืองพอดี

ตอนที่สมาชิกคณะสืบสวนลับบุกเข้าห้องส่วนตัว ต่งขุยไม่ได้ขัดขืน

ในอุปกรณ์ดักฟังได้บันทึกบทสนทนาช่วงสุดท้ายของต่งขุยกับเก๋อจิ้นจงในห้องส่วนตัวไว้

“ที่แท้แกดื่มเหล้าเก่งขนาดนี้ ฉันเมาไปหน่อยแล้ว แต่แกกลับยังสร่างมาก” ต่งขุยพูด

เก๋อจิ้นจงตอบ “ผมไม่เมา เพราะในใจผมมีเส้นแบ่งอยู่ตลอด ส่วนคุณเมา เพราะคุณไม่มีเส้นแบ่งอีกแล้ว”

ต่งขุยถอนหายใจ “เดิมทีก็มีอยู่ แต่ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่อยากรักษามันไว้”

“ผมนึกว่าคุณจะซื่อตรงแบบนี้ไปตลอด”

“ซื่อตรงเหรอ? เมื่อก่อนซื่อตรงเพราะฉันกล้าสู้ตาย ชีวิตยังไม่เอาแล้ว จะกลัวผู้ใหญ่ทำไม? ตอนนี้ซื่อตรงเพราะฉันกลัวถูกจับได้ และหวังว่าสักครั้งจะทำให้ผู้ใหญ่โกรธ ปลดฉันออกจากตำแหน่ง ให้ฉันได้ออกจากกองตำรวจ แบบนั้นในใจฉันถึงจะสบาย”

“เพราะฉะนั้นคุณถึงพนันกับหลิวฝูเซิงเหรอ?”

ต่งขุยยิ้มขื่น “พูดถึงหลิวฝูเซิง ฉันชื่นชมเขามากนะ เขาเป็นลูกน้องคนแรกที่กล้าขัดกับฉัน ตอนแรกฉันนึกว่าเขากับฉันเป็นคนทางเดียวกัน ตอนนี้ฉันถึงรู้ว่าทางที่เขาเลือกกว้างกว่าและสว่างกว่าของฉัน”

“มอบตัวเถอะ คุณรู้ระเบียบดี”

“ช่างเถอะ ฉันสมควรได้รับโทษ”

……

การจับกุมต่งขุยดำเนินไปในสภาวะที่เป็นความลับ

ฝ่ายตำรวจไม่ได้จับซ่งซานซือ เพื่อไม่ให้เป็นการตีหญ้าให้งูตื่น

หลังต่งขุยถูกจับ เขามีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว คือยอมรับการสอบสวนจากหลิวฝูเซิงเท่านั้น

“หัวหน้าต่ง ดูท่าคุณจะสงบมากนะครับ” หลิวฝูเซิงเดินเข้าห้องสอบสวน แล้วนั่งลงตรงข้ามต่งขุย

ต่งขุยยิ้ม “นั่นเพราะฉันรู้ขั้นตอนทั้งหมด เงินและอสังหาริมทรัพย์ของฉัน สำหรับกองตำรวจสืบสวนคดีอาญาแล้วสืบเจอได้ง่ายมาก ที่อยากพบแก ก็แค่อยากคุยกับแกเท่านั้น”

หลิวฝูเซิงพูด “ขอแค่คุณให้ความร่วมมือ จะคุยนานแค่ไหนก็ได้ครับ”

ตอนพูด เขายื่นบุหรี่ให้ต่งขุยหนึ่งมวน

ต่งขุยสูดควันเข้าไปลึกๆ แล้วมองหลิวฝูเซิงถาม “การสอบสวนภายในครั้งนี้ แกเป็นคนนำใช่ไหม? แกเริ่มสงสัยฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ตั้งแต่รับคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานครับ”

“ตอนนั้นแกก็สงสัยฉันแล้วเหรอ?”

“ครับ”

หลิวฝูเซิงพูด “คุณบอกทุกคนว่าคุณอยากรับคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน และคุณก็ทำแบบนั้นจริง ถึงขั้นเคยทะเลาะกับกองหนึ่งด้วย แต่ตอนที่สำนักงานเตรียมจัดทีมทำงานคลี่คลายคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานใหม่ คุณกลับไม่มา แล้วมอบภารกิจการแย่งคดีให้เก๋อจิ้นจงแทน”

ต่งขุยครุ่นคิด แล้วพูด “เหตุผลของฉันเพียงพอมากนะ…”

“ถูกต้อง คุณมีเหตุผลที่เพียงพอ คุณบอกว่าคุณไปพบสายข่าวคนสำคัญ แถมยังเปิดเผยกับผมว่าข้อมูลที่สายข่าวคนนี้ให้มาคือ แก๊งฉ้อโกงของยฺหวีเสี่ยวเฉียงมีข้าราชการระดับสูงเป็นร่มคุ้มกัน”

“ข่าวนี้สะเทือนใจมากจริงๆ ผมเกือบเชื่อไปแล้ว แต่พอสงบสติได้ ผมก็พบว่านี่เป็นเพียงข้ออ้างของคุณ ตอนนั้นในใจคุณน่าจะขัดแย้งกันมาก เหอเจี้ยนกั๋วให้คุณรับคดีมา แต่คุณกลับไม่อยากลุยน้ำขุ่นนี้”

ต่งขุยถอนหายใจ “แกพูดถูก คดีนี้ฉันไม่อยากแตะ เพราะฉันรู้ตั้งนานแล้วว่าคดีพัวพันถึงเหอเจี้ยนกั๋ว ขอแค่ฉันรับมา เหอเจี้ยนกั๋วต้องให้ฉันทำเรื่องผิดๆ อีกมากมายแน่นอน”

“ผมเข้าใจความรู้สึกคุณ คุณรังเกียจการทำเรื่องผิดกฎหมายให้เหอเจี้ยนกั๋ว แต่กลับต้านทานแรงล่อของเงินและสถานะไม่ไหว พูดให้ชัดเจนคือคุณขึ้นเรือไปแล้ว ลงมาไม่ได้อีก”

ต่งขุยถอนหายใจแล้วพูด “หลายปีก่อน มีคดีหนึ่งที่ฉันรับผิดชอบ ซ่งซานซือมาหาฉัน ให้ฉันเปิดตาข่ายไว้ด้านหนึ่งให้ผู้ต้องสงสัย คดีนั้นไม่ใหญ่ ผู้เสียหายบาดเจ็บเล็กน้อยและได้รับค่าชดเชยเต็มจำนวนแล้ว ฉันไม่ได้คิดมากก็เลยรับปาก แต่ไม่คิดเลยว่าซ่งซานซือจะยื่นบัตรใบหนึ่งให้ฉันเลย ในบัตรมีเงินห้าหมื่น!”

เงินห้าหมื่นในยุคนั้นทำอะไรได้มากมาย พอจะจินตนาการได้ถึงความสะเทือนใจของต่งขุยในตอนนั้น

“ตอนนั้นพ่อฉันป่วยหนัก ค่าผ่าตัดทำเอาฉันหัวไหม้หน้าพัง ฉันไม่มีทางปฏิเสธเงินก้อนนั้นได้! ตอนนั้นสิ่งที่ฉันคิดคือขอแค่ฉันเก็บเงินอีกไม่กี่ปี เงินก้อนนี้ก็ต้องคืนได้แน่ ที่เร่งด่วนที่สุดคือช่วยชีวิตไว้ก่อน!” ต่งขุยสูดบุหรี่อย่างแรง สายตาเลื่อนลอยไปเล็กน้อย

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก “ในเวลาที่คุณต้องการเงินที่สุด ให้เงินคุณในจำนวนที่พอเหมาะพอดี ไม่มากไม่น้อย ทำให้คุณเกิดจิตใจแบบหวังโชคแล้วรับเงินนั้นไว้ นี่คือลูกไม้ที่คนอย่างซ่งซานซือใช้บ่อยที่สุดครับ”

“ใช่! ทีหลังฉันก็คิดจุดนี้ออกเหมือนกัน แต่สายไปแล้ว! การรับเงินเป็นความจริง การเห็นแก่พวกพ้องก็เป็นความจริง ถ้าฉันไม่ฟังพวกเขา งานและอนาคตก็จะหมดไปด้วย” ต่งขุยยิ้มขื่น

หลิวฝูเซิงถอนหายใจเบาๆ “ต่อไป มาพูดถึงเรื่องระหว่างคุณกับเหอเจี้ยนกั๋วกันเถอะครับ คุณเคยทำอะไรให้เขาบ้าง และคุณรู้อะไรบ้าง หวังว่าคุณจะไม่เหมือนฮั่วฉี่เซิงและพวกที่ยังหวังโชคอยู่ คราวนี้เหอเจี้ยนกั๋วตัวเองยังเอาตัวไม่รอด”

ต่งขุยส่ายหน้าพูด “พวกแกไม่ต้องกังวล! ฉันไม่เหมือนฮั่วฉี่เซิงและพวก หลังจากถูกจับแล้ว ฉันกลับรู้สึกถึงการปลดเปลื้องที่ไม่เคยมีมาก่อน!”

……

คำให้การของต่งขุยละเอียดมาก เขาเป็นตำรวจสืบสวนเก่าแก่ เรื่องที่เล่าจึงเป็นระเบียบ พยานหลักฐานเพียงพอ ห่วงโซ่ตรรกะชัดเจน

เหอเจี้ยนกั๋วให้ต่งขุยทำเรื่องต่างๆ ไว้ไม่น้อย รวมทั้งการปลอมแปลงและทำลายพยานหลักฐานการกระทำผิด ให้ที่พักพิงผู้ต้องสงสัย และปกปิดรูปคดีสำคัญ เป็นต้น

ทุกเรื่อง ต่งขุยสามารถบอกได้อย่างแม่นยำทั้งเวลา สถานที่ ชื่อของผู้เกี่ยวข้อง จำนวนทรัพย์สินที่เขาได้รับ รวมทั้งวิธีการให้สินบนและรับสินบน

พอได้ยินเรื่องเหล่านี้ ซุนไห่ในห้องสังเกตการณ์ข้างๆ ก็ดีใจสุดขีด ส่วนหลี่เหวินป๋อก็เผยรอยยิ้มพอใจออกมา

เมื่อมีคำให้การเหล่านี้ ก็รับเป็นคดีและเปิดการสอบสวนเหอเจี้ยนกั๋วได้อย่างสมบูรณ์แล้ว!

คนที่ปรากฏตัวในห้องสังเกตการณ์เช่นกัน ยังมีอู๋จื้อหมิงเลขาธิการพรรคประจำสำนักงานตำรวจประจำเมืองด้วย

หลี่เหวินป๋อหันไปมองอู๋จื้อหมิง แล้วยิ้ม “อู๋เอ๊ย ตอนนี้คุณน่าจะตัดสินใจได้แล้วใช่ไหม?”

อู๋จื้อหมิงพยักหน้าพูด “เรื่องทางคณะกรรมการตรวจสอบวินัยมอบให้ผม ขอแค่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยตอบกลับมา สำนักงานตำรวจประจำเมืองก็เริ่มกระบวนการที่เกี่ยวข้องทันที!”

นี่แหละคือเหตุผลที่หลี่เหวินป๋อกับหลิวฝูเซิงต้องดึงอู๋จื้อหมิงมาเป็นพวก สถานะของเหอเจี้ยนกั๋วพิเศษ ไม่ใช่ว่าจะรับเป็นคดีและสอบสวนได้ตามใจ สถานะเลขาธิการพรรคประจำสำนักงานตำรวจประจำเมืองและกรรมการประจำคณะกรรมการพรรคประจำเมืองของอู๋จื้อหมิงจึงสำคัญอย่างยิ่ง

……

ที่ชานเมือง ในลานบ้านเล็กที่หลิวฝูเซิงเคยพบและดื่มชากับเหอเจี้ยนกั๋วคราวก่อน

ตอนที่ซ่งซานซือเดินเข้าลานบ้าน เหอเจี้ยนกั๋วกำลังชงชาอยู่

“ท่านนายก เรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้วครับ! เก๋อจิ้นจงรับปากว่าจะเซ็นชื่อในรายงานปิดคดี พรุ่งนี้ก็จะยื่นไปที่หลี่เหวินป๋อแล้ว!” ซ่งซานซือพูด

เหอเจี้ยนกั๋วจิบน้ำชาไปหนึ่งอึก “ทำได้ดี! พรุ่งนี้พอนายได้รายงานปิดคดีอีกฉบับแล้ว รีบส่งให้ผมทันที! ผมอยากดูซิว่าในที่ประชุมงานของศาลาว่าการเมือง หลี่เหวินป๋อจะถ่วงเวลากับผมได้ยังไงอีก!”

ซ่งซานซือยิ้ม “ท่านนายกวางใจได้ ผมจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว! นอกจากนี้ ผมยังให้ผู้พัฒนาโครงการแซ่หม่าคนนั้นเขียนหนังสือร้องเรียนไปที่สำนักงานตำรวจประจำเมืองด้วย! บอกว่าหลิวฝูเซิงใช้อำนาจหน้าที่เรียกรับสินบนจากเขา เขาถูกบังคับให้ปลอมกระบวนการจับรางวัล เพื่อให้หลิวฝูเซิงถูกรางวัลที่หนึ่ง! ในมือเขามีสำเนาบัตรประชาชนของหลิวฝูเซิงและลายเซ็นของเขาด้วย! หลักฐานเหล็กสูงดั่งภูเขา!”

“ดี! กับหมาที่ไม่เชื่อฟังแบบนี้ ต้องทำให้มันลุกขึ้นมาไม่ได้อีกตลอดกาล!”

เหอเจี้ยนกั๋วพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหัวเราะเย็น “ร้องเรียนแค่ที่สำนักงานตำรวจประจำเมืองยังไม่พอ นายให้ไอ้แซ่หม่าส่งเอกสารอีกชุดไปที่ฝ่ายจัดตั้งบุคลากร ให้จางเจิ้งถิง”

“จางเจิ้งถิงเหรอครับ? เพราะเรื่องละเมิดกฎจราจร สถานะของเขาในฝ่ายจัดตั้งบุคลากรก็ไม่มั่นคงแล้ว…” ซ่งซานซือสงสัย

เหอเจี้ยนกั๋วหัวเราะในลำคอ “ก็เพราะแบบนี้แหละ เขาถึงยิ่งแค้นหลิวฝูเซิง คนไร้ค่าก็มีคุณค่าให้ใช้เหมือนกัน”