ตอนที่ 54
ตอนที่ 54 ทำไมถึงเป็นเขาได้
minibunny · 6,003 ตัวอักษร
บนอัฒจันทร์
เมื่อเซียวเคอจวี่เห็นว่าแมคลาเรน พีวัน เป็นฝ่ายชนะ
เพื่อสร้างความประทับใจ เขาจึงรีบอธิบายให้ฉู่เยฺว่ฟัง "คันนี้คือแมคลาเรน พีวัน หนึ่งในสามเทพแห่งวงการซูเปอร์คาร์ ราคาเปิดตัวสิบสองล้านหกแสนหยวน แต่เพราะเป็นรุ่นลิมิเต็ด มูลค่าจริงเลยสูงกว่านั้นอีกครับ"
พอได้ยินแบบนั้น นัยน์ตาคู่งามของฉู่เยฺว่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ถ้าคนที่ขับคันนี้เป็นคนหนุ่ม ไม่ต้องถึงกับหล่อเลิศเลอ ขอแค่หน้าตาดีระดับทั่วไป แล้วเป็นฝ่ายเข้ามาจีบเธอ เธอก็พร้อมจะตอบรับทันที
เธอยังคิดไปไกลถึงขั้นที่ว่า ถ้าได้คบกับเขาแล้วพาเขากลับไปที่มหาวิทยาลัย ตอนที่เจอสวี่มู่เกอ หมอนั่นจะทำหน้ายังไง
พวกเขาอยู่ห่างจากจุดปล่อยตัวแค่ห้าสิบเมตร ทันทีที่ทั้งสองคนเห็นสวี่มู่เกอก้าวลงมาจากรถ
ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา
ทั้งคู่ขยี้ตาตัวเองอย่างแรง กลัวว่าจะตาฝาดหรือเห็นภาพหลอนไปเอง
ฉู่เยฺว่พึมพำเสียงแผ่ว "นั่น... สวี่มู่เกอเหรอ"
"เหมือน... จะใช่เขานะ"
"เขา... เขาได้ยังไงกัน..."
จู่ๆ ฉู่เยฺว่ก็พูดจาติดขัดขึ้นมาเสียดื้อๆ
เธอเคยคิดว่ารถของสวี่มู่เกอก็แค่คาเยนน์คันละล้านหยวน ไม่เห็นจะมีอะไรน่าทึ่ง
นึกไม่ถึงเลยว่าสวี่มู่เกอจะมีแมคลาเรนคันละสิบล้านอยู่อีกคัน!
แล้วแบบนี้เธอจะไปหาผู้ชายที่เหนือกว่าเขาได้ยังไงกันล่ะ
นี่ถึงขั้นต้องไปหาพวกที่มีเรือยอชต์ส่วนตัวกับเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวเลยหรือไงกัน?!
เซียวเคอจวี่ชี้ลงไปยังสวี่มู่เกอด้านล่างแล้วพูดขึ้น "รถคันนี้ไม่ใช่ของเขาแน่ๆ! เขาต้องไปเช่ามาจากร้านเหมือนคันกัลลาร์โดที่ผมขับอยู่แน่นอน"
เขาร้อนใจจัด
ร้อนใจจนเผลอหลุดไต๋วิธีของตัวเองออกมาหมดเปลือก
ฉู่เยฺว่หันไปมองเขา ขมวดคิ้วเรียวสวยพลางถาม "ไหนคุณบอกว่ารถคันนี้เป็นของที่บ้านไงคะ"
"เอ๊ะ?"
เซียวเคอจวี่เพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้พูดผิดเพราะความลนลาน จึงรีบแก้ตัวพัลวัน "รถคันนี้เป็นของที่บ้านผมจริงๆ ครับ แต่ที่บ้านผมเปิดบริษัทรถเช่า ส่วนของหมอนั่นน่ะไปเช่าเขามาแน่นอน"
ฝีมือการโกหกของเขาห่วยแตกมาก มองแวบเดียวก็รู้ว่ากำลังแถ
แต่ข้อวิเคราะห์เรื่องสวี่มู่เกอนั้นกลับฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง
ฉู่เยฺว่รู้สึกว่ารถคันนี้น่าจะเช่ามาจริงๆ นั่นแหละ
ถ้าเป็นรถของสวี่มู่เกอเอง ป่านนี้คงขับไปอวดที่มหาวิทยาลัยตั้งนานแล้ว
เพราะในมุมมองของพวกเขา การมีรถหรูแล้วขับไปอวดเบ่งที่มหาวิทยาลัยถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่สุด
เซียวเคอจวี่เอ่ยขึ้น "พวกเราไปกันเถอะครับ ที่จริงตรงนี้ก็ไม่มีอะไรน่าดูเท่าไรแล้ว"
การได้เจอสวี่มู่เกออย่างกะทันหันทำให้ฉู่เยฺว่หงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย เธอหมดอารมณ์จะยืนตกถังข้าวสารต่อ จึงยอมเดินตามเขาออกไปจากที่นั่น
โหลวจ้านเหล่ยที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นบังเอิญเหลือบไปเห็นพวกเขาเข้าพอดี แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
เฉิงเหวินเผิงที่อยู่ข้างๆ เขาเอ่ยปากทึ่ง "ลูกพี่เก่งสมคำร่ำลือจริงๆ ดูเขาดริฟต์เข้าโค้งชิลๆ เหมือนเล่นสนุกอยู่เลย"
แม้โหลวจ้านเหล่ยจะไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้นัก แต่ก็ดูออกว่าสวี่มู่เกอยอดเยี่ยมแค่ไหน
"รู้สึกว่าพี่มู่แซงได้สบายใจมากเลย ฟิ้วเดียวก็ผ่านไปแล้ว เหมือนแปดหกตอนขึ้นเขาเป๊ะๆ"
เฉิงเหวินเผิงพยักหน้าเห็นด้วย "ฝีมือระดับนี้ ไปเป็นนักแข่งรถมืออาชีพได้สบายเลยนะ"
จู่ๆ โหลวจ้านเหล่ยก็หัวเราะออกมา เขานึกถึงเรื่องตลกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
"ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินเขาคุยโทรศัพท์ มีผู้จัดการจากค่ายมีเดียตั้งหลายเจ้าโทรมาหา บอกว่าฝีมือร้องเพลงแต่งเพลงของเขานี่ไปเป็นนักร้องมืออาชีพได้สบายเหมือนกัน"
"หา... เขาร้องเพลงเก่งขนาดนั้นด้วยเหรอ" เฉิงเหวินเผิงถามด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง
โหลวจ้านเหล่ยพยักหน้า "เก่งมากเลยละ สองเพลงที่ปล่อยไปเมื่อวานตอนนี้ยังติดเทรนด์ค้นหาอยู่เลย เพลงรักคนโสด กับ เลิกกันอย่างมีความสุข ถ้าว่างนายลองไปหาฟังดูสิ"
"ได้เลย เดี๋ยวผมจำไว้" เฉิงเหวินเผิงขานรับ
ในเวลานี้ คนดูในห้องไลฟ์ที่ได้เห็นการแข่งรถทั้งหมดต่างก็ทึ่งในตัวสวี่มู่เกออย่างถึงที่สุด
"นัตสึกิที่นั่งแปดหกน่ะเทียบอะไรไม่ได้เลย สู้เสี่ยขับเบนซ์ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับพี่มู่ที่ขับแมคลาเรน"
"ไม่มีอะไรที่เทพบุตรสารพัดประโยชน์อย่างพี่มู่จะทำไม่ได้"
"ทุกครั้งที่เห็นพี่มู่โชว์เหนือ มันทำให้ฉันหลอนจนคิดว่า ตัวเองเกิดมาบนโลกนี้แค่เพื่อเป็นตัวประกอบเติมเต็มประชากรเฉยๆ ซะงั้น"
"มั่นใจหน่อยเพื่อน นั่นไม่ใช่ภาพหลอนหรอก"
พวกเขามารวมตัวกันที่ลานจอดรถในร่ม
เฉิงเหวินเผิงเอ่ยถาม "ว่างไหม คืนนี้ไปดื่มด้วยกันสักหน่อย"
"วันนี้มีธุระน่ะ ไว้คราวหน้าแล้วกันครับ" สวี่มู่เกอตอบ
จริง ๆ แล้วไม่ได้มีธุระอะไรหรอก เพียงแต่เขาไม่อยากไปดื่มกับคนที่ไม่ค่อยสนิทเท่าไร
"งั้นก็ได้"
หลังจากคุยกันสั้น ๆ อีกสองสามประโยค สวี่มู่เกอกับโหลวจ้านเหล่ยก็ขอตัวกลับ
ระหว่างทางกลับ
โหลวจ้านเหล่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พี่มู่ ตอนวิ่งในสนามแข่งเมื่อกี้รู้สึกยังไงบ้าง"
ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวจะรบกวนสวี่มู่เกอ เขาก็อยากจะไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับเพื่อสัมผัสฟิลลิ่งการซิ่งรถในสนามแข่งดูสักครั้งเหมือนกัน
"ก็รู้สึกดีนะ แค่ฝีมือพวกนั้นค่อนข้างอ่อนไปหน่อย ชนะแล้วเลยไม่ค่อยรู้สึกภูมิใจเท่าไร" สวี่มู่เกอกล่าวอย่างเสียดาย
คำพูดนี้ถ้าสามคนนั้นได้ยินเข้า คงกวาดแต้มมาได้อีกเพียบ
แต่พวกเขาก็คงเถียงไม่ออกอยู่ดี ใครใช้ให้ฝีมือสู้สวี่มู่เกอไม่ได้จริง ๆ เล่า
โหลวจ้านเหล่ยอิจฉาอยู่ในใจ ได้แต่อธิษฐานว่าในอนาคตจะมีสักวันที่ตนเองได้ขับรถสปอร์ตที่ซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองมาซิ่งเล่นแบบนี้บ้าง
พวกเขาไม่ได้ตรงกลับไปที่มหาวิทยาลัยทันที
สวี่มู่เกอเช่าโรงรถแยกไว้ห้องหนึ่งในละแวกใกล้เคียง เพื่อใช้จอดแมคลาเรนคันนี้โดยเฉพาะ
รถราคาแพงขนาดนี้ ถ้าจอดทิ้งไว้เรื่อยเปื่อย เกิดโดนพวกไร้มารยาทหรือพวกฝีมือห่วยเฉี่ยวชนเข้าคงได้หงุดหงิดแย่
หลังจากเก็บรถเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองถึงค่อยกลับเข้ามหาวิทยาลัย
เพิ่งเดินเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยได้สองนาที สวี่มู่เกอกับเพื่อนก็ถูกนักศึกษาหญิงสองคนขวางทางไว้
"สวัสดีค่ะ คุณคือสวี่มู่เกอที่ร้องเพลงรักคนโสดใช่ไหมคะ"
สวี่มู่เกอพยักหน้าอย่างงง ๆ
ทั้งสองคนดีใจมาก "เยี่ยมไปเลย พวกเราชอบเพลงของคุณมากเลยค่ะ ขอถ่ายรูปคู่ด้วยได้ไหมคะ"
สวี่มู่เกอตอบ "ไม่ได้ครับ"
"เอ๊ะ?"
แต้ม +121
แต้ม +201
ทั้งสองคนอึ้งไปชั่วขณะ เพราะการที่แฟนคลับขอไอดอลถ่ายรูปแล้วโดนปฏิเสธหน้าด้าน ๆ แบบนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนจริง ๆ
ในจังหวะที่พวกเธอเก้อเขินจนแทบจะเอานิ้วเท้าจิกพื้นรองเท้านั้น
สวี่มู่เกอก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น "ล้อเล่นครับ จะถ่ายยังไงดีล่ะ"
ทั้งคู่ถอนหายใจโล่งอกทันที โล่งอกไปที นึกว่าจะโดนปฏิเสธจริง ๆ
โหลวจ้านเหล่ยช่วยถ่ายรูปให้ทั้งสามคน
"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากเลย ตัวจริงหล่อกว่าในคลิปกับในรูปตั้งเยอะแน่ะค่ะ"
สวี่มู่เกอตอบ "ยินดีครับ พวกคุณก็ตาถึงมากเหมือนกัน"
แฟนคลับทั้งสองคนเดินยิ้มจากไป
นี่เป็นครั้งแรกที่สวี่มู่เกอโดนแฟนคลับขอถ่ายรูป เริ่มได้กลิ่นอายความเป็นคนดังขึ้นมาบ้างแล้ว
โหลวจ้านเหล่ยเอ่ยขึ้น "พี่มู่ เดบิวต์เถอะ ด้วยฝีมือระดับนาย ตบพวกไอดอลขยะตอนนี้คว่ำสบาย ๆ อยู่แล้ว"
สวี่มู่เกอยิ้มเยาะอย่างไม่ใส่ใจ
"ไม่สนว่ะ ไปตบพวกนั้นคว่ำแล้วมันน่าภูมิใจตรงไหนกัน"
อ่า นี่มัน...
เหมือนกับตอนแข่งรถเมื่อกี้นี้เป๊ะ ชนะคนที่อ่อนแอกว่ามันน่าเบื่อจะตายไป
"คำพูดนี้พอออกจากปากพี่มู่นี่ดูเท่ฉิบหาย"
"ฉันก็แนะนำให้พี่มู่เดบิวต์นะ วงการเพลงจีนต้องพึ่งตัวพ่อสายฝีมืออย่างนายมากอบกู้แล้วล่ะ"
"สตรีมเมอร์บางคนพยายามแทบตายเพื่อจะเบียดตัวเข้าวงการบันเทิง แต่พี่มู่กลับไม่เห็นค่าเลยสักนิด นี่คงเป็นความต่างชั้นสินะ"
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น