ตอนที่ 55 เปิดสตูดิโอเกม

วันจันทร์ในขณะที่เพื่อนคนอื่นไปเข้าเรียน สวี่มู่เกอก็เริ่มยุ่งกับงานของตัวเอง

เป้าหมายในตอนนี้คือเปิดสตูดิโอเกมสักแห่ง

มีเขาจัดการอยู่แค่คนเดียว จึงมีเรื่องให้ต้องวุ่นวายค่อนข้างเยอะ หลักๆ คือหาอาคารสำนักงานและรับสมัครคน

อาคารสำนักงานไม่จำเป็นต้องหาใหญ่มากนัก เพราะยังไงนี่ก็เป็นแค่สตูดิโอเกม ไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะอะไร

เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปกลับ สวี่มู่เกอจึงตั้งใจหาอาคารสำนักงานที่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยเป็นพิเศษ

ค่าเช่าค่อนข้างแพง สวี่มู่เกอเช่าพื้นที่ไปห้าร้อยตารางเมตรในทันที สำหรับสตูดิโอเกมขนาดเล็กแล้ว พื้นที่ขนาดนี้ถือว่าใหญ่เกินไปมากจริงๆ

ใช้ยังไงก็ไม่หมด

แต่สวี่มู่เกอคิดเผื่อไว้ว่าในอนาคตอาจจะมีโปรเจกต์อื่น หรือมีบริษัทอื่นเพิ่มขึ้นมา ก็เลยเช่าให้กว้างไว้ทีเดียวให้จบเรื่อง

แบบนี้ต่อไปทุกโปรเจกต์และทุกบริษัทจะได้อยู่บนชั้นเดียวกัน จะติดต่อหากันก็สะดวกขึ้นหน่อย

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จ สวี่มู่เกอก็ขึ้นลิฟต์เตรียมจะกลับ

คาดไม่ถึงว่าจะได้เจอคนรู้จักในลิฟต์

นั่นคือเฉิงเหวินเผิงที่เพิ่งเจอกันเมื่อไม่กี่วันก่อน

"อ้าว มู่เกอ นายมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?" เฉิงเหวินเผิงถามด้วยความประหลาดใจ

สวี่มู่เกอชี้ไปข้างนอก "ผมมาเช่าสำนักงานแถวนี้น่ะ กำลังจะเปิดสตูดิโอเกม"

"บังเอิญจัง บริษัทของผมอยู่ชั้นบนของนายนี่เอง ไว้คราวหลังแวะเวียนมาหากันได้นะ" เฉิงเหวินเผิงบอก

สวี่มู่เกอก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่ได้

"บริษัทของคุณทำเกี่ยวกับอะไรเหรอ?"

เฉิงเหวินเผิงตอบอย่างสบายๆ "เน้นทำการตลาดและโปรโมตภาพยนตร์กับซีรีส์น่ะ ความจริงผมไม่ค่อยได้เข้ามาดูแลหรอก แค่แวะมาดูบ้างเป็นครั้งคราว"

ตาของสวี่มู่เกอเป็นประกายขึ้นมาทันที "วงการหนังและซีรีส์นี่ดีเลยนะ ไม่แน่ว่าในอนาคตเราอาจจะได้ร่วมงานกันก็ได้?"

เฉิงเหวินเผิงเลิกคิ้ว "นายมีความคิดจะเข้าวงการภาพยนตร์ด้วยเหรอ?"

"ในอนาคตมีแน่"

"ถึงตอนนั้นบอกได้ตลอดเลยนะ ถ้าช่วยได้ผมช่วยเต็มที่แน่นอน"

ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงเที่ยงพอดี ทั้งสองคนเลยไปกินมื้อกลางวันด้วยกัน

สำนักงานยังมีบางจุดที่ต้องตกแต่งปรับปรุงใหม่ เฉิงเหวินเผิงจึงช่วยแนะนำทีมช่างที่ไว้ใจได้ให้

สวี่มู่เกอให้พวกเขาจัดห้องประชุมให้เรียบร้อยก่อนเป็นอันดับแรก ตัวเขาเตรียมตัวจะสัมภาษณ์คนที่มาสมัครงานแล้ว

ในห้องประชุมขนาดใหญ่ มีเพียงสวี่มู่เกอนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ แม้แต่ผู้ช่วยคอยรินน้ำหรือขานเรียกชื่อก็ยังไม่มีสักคน

ในฐานะนักศึกษาปีหนึ่ง ในขณะที่คนอื่นยังนั่งเรียนกันอยู่ สวี่มู่เกอกลับมานั่งอยู่ในห้องสัมภาษณ์งานเรียบร้อยแล้ว

ที่พีคที่สุดก็คือ เขาเป็นคนสัมภาษณ์คนอื่น

คนที่มาสัมภาษณ์ส่วนใหญ่เป็นเด็กหัวกะทิที่จบจากมหาวิทยาลัยในโม่ตู และยังมีรุ่นพี่จากมหาวิทยาลัยเดียวกับสวี่มู่เกออีกด้วย

รุ่นพี่คนนี้ชื่อไห่โป จบปริญญาโทมาห้าปีแล้ว มาสมัครในตำแหน่งรองผู้จัดการ

สวี่มู่เกอคงไม่ได้เข้ามาที่บริษัทบ่อยๆ เรื่องหยุมหยิมพวกนี้ให้รองผู้จัดการคอยดูแลควบคุมก็พอ

หลังจากไห่โปเข้ามาในห้องทำงาน พอเห็นว่ามีแค่สวี่มู่เกออยู่คนเดียว แถมยังดูอายุน้อยขนาดนี้ ก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย

"ขอโทษนะครับ ที่นี่คือที่สัมภาษณ์งานของจื้อจื่อสตูดิโอหรือเปล่าครับ?"

ชื่อสตูดิโอที่สวี่มู่เกอตั้งไว้ก็คือ จื้อจื่อเกมสตูดิโอ

สีหน้าแบบนั้นของไห่โป สวี่มู่เกอเคยเห็นมาหลายรอบแล้วจากคนก่อนหน้านี้

"คุณเข้าถูกห้องแล้ว นั่งลงสิครับ"

"เอ่อ ครับ"

ไห่โปนั่งลงตรงข้ามกับสวี่มู่เกอ

พวกเขาคุยกันอยู่ประมาณสิบห้านาที ไห่โปก็ได้กลายเป็นพนักงานคนแรกของบริษัท

คนที่จบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังและมีประสบการณ์ทำงานถึงห้าปีอย่างเขา ทำไมถึงยอมมาทำงานในบริษัทเพิ่งตั้งใหม่ที่มองไม่เห็นอนาคตและไม่มีอะไรสักอย่างแบบนี้ล่ะ

เหตุผลมันง่ายมาก

ได้เงินเพิ่มขึ้น

ไห่โปเริ่มงานทันทีตรงนั้นเลย โดยช่วยสวี่มู่เกอทำหน้าที่สัมภาษณ์งานต่อด้วยกัน

"บอสมู่ครับ ผมสงสัยจริงๆ เลย คุณดูอายุยังน้อยอยู่เลย ทำไมถึงคิดจะเปิดสตูดิโอเกมล่ะครับ?" ไห่โปถามด้วยความอยากรู้

ที่จริงเขาคิดว่าสวี่มู่เกอน่าจะยังเรียนอยู่ด้วยซ้ำ แต่ไม่ได้ถามออกไป

ถึงถามไปสวี่มู่เกอก็คงไม่บอก เพราะไม่อย่างนั้นมันอาจจะทำให้อีกฝ่ายกระอักกระอ่วนใจเปล่าๆ

เพราะถึงยังไงทุกคนก็มาจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน คนจบปริญญาโทมาห้าปีอย่างเขาต้องมารับจ้างทำงานให้เด็กปีหนึ่งอย่างสวี่มู่เกอ พูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ

สวี่มู่เกอตอบว่า "ผมมีเกมที่ออกแบบทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์ไว้แล้วเกมนึง อยากจะสร้างมันออกมาน่ะครับ"

"อย่างนี้นี่เองครับ" ไห่โปตอบรับ

สวี่มู่เกอกล่าวอย่างจริงจัง "ผมพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า ต่อให้บริษัทนี้จะขาดทุน มันก็จะเปิดต่อไปเรื่อยๆ เพราะมันสำคัญกับผมมาก"

ตัวเขาเตรียมจะพึ่งมันมาฟาร์มแต้มมหาศาลเลยนี่นา มันก็ต้องสำคัญอยู่แล้ว

คำพูดนี้ทำให้ไห่โปวางใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง เพราะยังไงก็คงไม่มีใครอยากทำงานในบริษัทที่เปิดได้ไม่นานก็เจ๊งหรอก

แถมจากคำพูดนี้ เขาก็เดาได้ว่าสวี่มู่เกอน่าจะเป็นพวกคุณหนูทายาทเศรษฐีที่ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินค่อนข้างแน่

ไม่อย่างนั้นใครมันจะว่างจัดจนเปิดบริษัทที่รู้ทั้งรู้ว่าจะขาดทุนต่อเนื่องกันล่ะ

พอเลิกงาน เขาเห็นรถคาเยนน์คันใหม่เอี่ยมของสวี่มู่เกอเข้า ก็ยิ่งปักใจเชื่อข้อสันนิษฐานในใจตัวเองมากขึ้นไปอีก

ตอนกลับถึงห้องพัก เพื่อนร่วมห้องทุกคนก็อยู่กันครบแล้ว

"พี่มู่ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่อีกเนี่ย เกือบครึ่งเดือนแล้วนะ นอกจากสองสามคาบที่โดดไม่ได้แล้ว เวลาอื่นแทบไม่เห็นหัวเลย คงไม่ใช่ว่าแอบไปอัดเพลงมาอีกสองเพลงหรอกนะ" โหลวจ้านเหล่ยกัดแอปเปิลพลางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เหยียนลี่ที่กำลังเล่นคอมพิวเตอร์อยู่หันหน้ากลับมาพูดว่า "ไม่แน่ว่าอาจจะเตรียมตัวไปถ่ายหนังอยู่ก็ได้นะ"

"ช่วงนี้เปิดสตูดิโอเกมอยู่น่ะ" สวี่มู่เกอบอก

หา??

ทั้งสามคนอึ้งไปเลย

ปกติก็ไลฟ์สด ช่วงก่อนก็อัดเพลงปล่อยเพลง ตอนนี้จู่ๆ โดดข้ามมาเปิดสตูดิโอเกมเนี่ยนะ

ทางเดินชีวิตนายมันจะอินดี้เกินไปแล้วมั้ง!

แถมฟังจากน้ำเสียงแล้ว การเปิดสตูดิโอมันดูพูดง่ายเหมือนเปิดเบียร์ขวดหนึ่งเลยเนี่ยนะ

เหยียนลี่ตาค้าง "งั้นก็แปลว่า พี่มู่เริ่มเป็นผู้จัดการใหญ่แล้วเหรอเนี่ย"

สวี่มู่เกอพยักหน้า

เผยโฮ่วว่างที่ไม่พูดไม่จามาตลอดจู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า "พี่มู่ สตูดิโอเกมนายจะอยู่รอดจนพวกเราเรียนจบไหมเนี่ย"

"พูดจาอะไรของนายวะ! สตูดิโอฉันเพิ่งเปิด นายมาถามว่าจะอยู่รอดจนเรียนจบไหมเนี่ยนะ" สวี่มู่เกอพูดอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เผยโฮ่วว่างเกาหัวแก้เก้ออย่างเขินๆ

"นายก็รู้ว่าฉันชอบเล่นเกม จบไปก็อยากทำงานเป็นคนออกแบบเกม ถ้าตอนนั้นบริษัทนายยังอยู่ ฉันก็อยากลองไปสมัครดูน่ะ"

"วางใจเถอะ ต่อให้พวกนายเรียนไม่จบ บริษัทฉันก็ไม่มีวันปิดตัวล้มละลายหรอก" สวี่มู่เกอพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

ไม่ใช่ว่ามั่นใจว่าสตูดิโอจะทำกำไรหาเงินได้หรอกนะ แต่มั่นใจว่าตัวเขาเลี้ยงสตูดิโอที่ขาดทุนไหวแน่นอนต่างหาก

โหลวจ้านเหล่ยลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ฝีมือพี่มู่ฉันยังเชื่ออยู่นะ ไม่แน่นะเว้ย พอพวกเราเรียนจบ สตูดิโอนี้อาจจะกลายเป็นค่ายเกมยักษ์ใหญ่ไปแล้วก็ได้!"

สวี่มู่เกอยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร

อนาคตจะกลายเป็นค่ายยักษ์ใหญ่ไหมไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ต้องโดนคนด่าเละแน่นอน

บริษัทเกมอื่นโดนด่าด้วยเหตุผลตั้งสารพัด เซิร์ฟเวอร์ไม่นิ่ง โปรเยอะ ไม่เติมเงินเล่นไม่ได้ และอื่นๆ อีกเพียบ

แต่สตูดิโอเกมของสวี่มู่เกอถ้าโดนด่า ก็ต้องเป็นเพราะตัวเกมมันกวนประสาทเกินไปแน่นอน

ก็ก็นี่แหละคือเจตนารมณ์แรกเริ่มในการก่อตั้งสตูดิโอเกมจื้อจื่อของเขานี่นา

ไม่ลืมปณิธานแรก ย่อมก้าวหน้าจนถึงที่สุด

พอคิดถึงตรงนี้ สวี่มู่เกอกลับรู้สึกตั้งตารอนิดๆ ขึ้นมาซะงั้น

เขาเปิดคอมพิวเตอร์และห้องไลฟ์ไปด้วยความเคยชิน

ช่วงนี้วิ่งวุ่นไปทั่ว ยุ่งจนแทบไม่ได้ไลฟ์เลย

ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับคนดูมาพักใหญ่แล้วเหมือนกัน

วันนี้เตรียมจะเปิดเสียงพูดคุยกับคนดูในห้องไลฟ์เหมือนคราวก่อนสักหน่อย

ช่วยทุกคนไขข้อข้องใจไปพลางๆ พร้อมกับหาแต้มติดไม้ติดมือไปด้วยในตัว