ตอนที่ 65 หมอนี่ทำไมใจถึงขนาดนี้

ในบรรดาคนสองร้อยกว่าคนตรงนั้น เป็นสมาชิกชมรมเทควันโดราวๆ ห้าสิบคน

ส่วนนักศึกษาที่เหลืออีกร้อยห้าสิบคนโดยพื้นฐานแล้วเป็นเด็กปีหนึ่ง

ในกลุ่มพวกเขามีไม่น้อยที่อยากสมัครเข้าชมรมจริงๆ และก็มีบางส่วนที่โดนหลอกให้มาช่วยเพิ่มจำนวนคนเหมือนกับพวกสวี่มู่เกอ

ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่มีความคิดเห็นเหมือนกับพวกสวี่มู่เกอทั้งสี่คน

เพียงแต่พวกเขาไม่กล้าพูดต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้

ยิ่งไม่กล้ารับคำท้าสู้กับสายดำอย่างฟ่านอี่ด้วย

ดังนั้นพอได้ยินว่าสวี่มู่เกอตอบตกลง ทั่วทั้งลานก็ฮือฮาขึ้นมาทันที ทุกคนต่างตกตะลึง

"เชี่ยเอ๊ย! หมอนี่ทำไมใจถึงขนาดนี้! ไม่กลัวตายเหรอวะ!"

"ฉันจำเขาได้ เขาคือไอ้ตัวแสบที่ชอบไปยืนกินแตงโมดูคนอื่นตอนฝึกทหารนักศึกษานี่หว่า!"

"ที่แท้ก็เขานี่เอง งั้นก็ไม่แปลกใจละ"

"เพลงรักคนโสด กับ เลิกกันอย่างมีความสุข ที่ดังเปรี้ยงปร้างเมื่อช่วงก่อน ก็เป็นเพลงของเขานะ"

"อ้าว? เป็นเขาเองเหรอเนี่ย! นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นนักร้อง น่าเสียดายจริงๆ แฮะ"

ความจริงแล้วฟ่านอี่ก็ชอบการประลองจริง ไม่ชอบการแสดงเตะแผ่นไม้ซ้ำๆ ซากๆ แบบเดิมๆ เหมือนกัน

ติดตรงที่ถ้าสู้กับคนกันเองก็ใส่ได้ไม่เต็มที่ ครั้นจะสู้กับคนนอก ก็ไม่มีใครยอมสู้ด้วย

นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอกับคนเลือดร้อนอย่างสวี่มู่เกอ แถมยังยอมรับคำท้าอีก

เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจมาก ขณะเดียวกันก็ดีใจสุดๆ

ฟ่านอี่พูดขึ้นว่า "ดี ในเมื่อนายตกลงแล้ว งั้นก็ใส่เครื่องป้องกันซะ จะได้ไม่เสียเวลาของทุกคน พวกเราเริ่มกันเลย"

พูดพลางตัวเขาเองก็เริ่มสวมเครื่องป้องกัน ดูร้อนอกร้อนใจแทบรอไม่ไหว

สวี่มู่เกอส่ายหน้า "ผมไม่จำเป็นต้องใส่เครื่องป้องกันหรอก"

ฟ่านอี่ดีใจจนเนื้อเต้นในใจ ไม่ใส่เครื่องป้องกัน นั่นมันก็กระสอบทรายมีชีวิตชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ!!

ตัวเขารอคอยโอกาสแบบนี้มานานมากแล้ว

ส่วนเรื่องที่ว่าถ้าซัดสวี่มู่เกอจนบาดเจ็บแล้วจะโดนรีดไถเงินไหมนั้น เขายิ่งไม่กลัวเข้าไปใหญ่ เพราะที่บ้านเขารวยอยู่แล้ว

ถึงตอนนั้นต่อให้ซัดจนบาดเจ็บจริงๆ ก็แค่จ่ายค่ารักษาพยาบาลอะไรเทือกนั้นให้ไปก็สิ้นเรื่อง

ถือซะว่าเสียเงินซื้อความสะใจในการซ้อมคน

ฟ่านอี่มองเขาแล้วเตือนว่า "ไม่ใส่เครื่องป้องกันเนี่ย ถ้าโดนอัดจนเจ็บขึ้นมาจะมาโทษฉันไม่ได้นะ"

"นายใส่เครื่องป้องกันแล้วยังโดนอัดจนเจ็บ ก็ยิ่งโทษผมไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ" สวี่มู่เกอพูดสวน

ฟ่านอี่ยิ้มเยาะ ปากยังดีอยู่ได้ เดี๋ยวเถอะจะได้รู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของบิดาผู้นี้!

ถึงสวี่มู่เกอจะไม่ใส่เครื่องป้องกัน แต่เสื้อคลุมกับรองเท้าก็ยังต้องถอดออกอยู่ดี

ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มประลอง

โหลวจ้านเหล่ยไม่รู้ฝีมือที่แท้จริงของสวี่มู่เกอ จึงคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าเขาคงสู้ฟ่านอี่ไม่ได้แน่ๆ หรือเผลอๆ อาจจะห่างชั้นกันลิบลับเลยด้วยซ้ำ

แต่เขาห้ามสวี่มู่เกอไว้ไม่ทัน พอนึกขึ้นได้อีกที เขาก็รีบเดินไปหาฉู่เยฺว่ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา

เขาคิดว่าฉู่เยฺว่สนิทกับฟ่านอี่ ถ้าให้ฉู่เยฺว่ช่วยเกลี้ยกล่อมฟ่านอี่ ก็น่าจะหยุดการต่อสู้ที่ไม่จำเป็นนี้ได้

โหลวจ้านเหล่ยเดินมาข้างๆ ฉู่เยฺว่

"เพื่อนฉู่เยฺว่ เธอสนิทกับฟ่านอี่ ช่วยเกลี้ยกล่อมเขาหน่อยได้ไหม อย่าให้เขาสู้กับสวี่มู่เกอเลย"

"ทำไมล่ะคะ" ฉู่เยฺว่ถามกลับ

โหลวจ้านเหล่ยพูดด้วยความร้อนรน "พวกเขาสองคน คนหนึ่งสายดำเทควันโด อีกคนไม่มีสายเลยสักขั้น นี่มันเป็นการประลองที่ไม่ยุติธรรมชัดๆ ทำไมยังต้องสู้อีก?!"

ฉู่เยฺว่เอื้อมมือไปปัดเส้นผมสลวยของตัวเองเบาๆ แล้วพูดเสียงเรียบ "แต่นั่นสวี่มู่เกอตกลงเองนะคะ"

ในใจเธอยังคงผูกใจเจ็บสวี่มู่เกออยู่ การที่ไม่บอกให้ฟ่านอี่ลงมือให้หนักกว่าเดิมก็ถือว่าปรานีมากแล้ว

"ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกันนะ เธอจะทนดูสวี่มู่เกอโดนอัดจนบาดเจ็บต่อหน้าต่อตาได้ลงคอเหรอ" โหลวจ้านเหล่ยพูด

ฉู่เยฺว่คิดในใจ นี่มันสิ่งที่ฉันเฝ้ารอมานานต่างหากล่ะยะ!

"เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ควรต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเอง และยิ่งต้องรักษาสัจจะด้วยค่ะ"

เมื่อเห็นว่าฉู่เยฺว่ไม่มีความคิดที่จะช่วยเลยแม้แต่น้อย โหลวจ้านเหล่ยก็ทั้งร้อนใจทั้งโมโห

ในระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้น

สวี่มู่เกอก็ถอดเสื้อคลุมกับรองเท้าเสร็จแล้วโดยไม่สวมเครื่องป้องกันใดๆ แต่ฟ่านอี่ยังคงสวมเครื่องป้องกันอยู่

ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันอยู่กลางลาน

ฟ่านอี่พูดขึ้นว่า "ฉันเตือนนายเป็นครั้งสุดท้ายนะ หมัดเท้าไม่มีตา อาวุธไม่มีหัวใจ นายไม่ใส่เครื่องป้องกันมันอันตรายมาก"

สวี่มู่เกอไม่ได้สนใจคำเตือนของเขา แต่ถามกลับไปว่า "ต้องทำยังไงถึงจะถือว่าชนะ?"

"ใครยอมแพ้ ก็ถือว่าอีกฝ่ายชนะ" ฟ่านอี่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางพูดอย่างหยิ่งยโส

"ได้ งั้นเริ่มเถอะ"

พวกเขาเดินขยับเข้าใกล้กันอีกนิด ห่างกันประมาณสามเมตร

ฟ่านอี่โค้งคำนับให้สวี่มู่เกอ นี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของเทควันโด

ส่วนสวี่มู่เกอกลับประสานมือคำนับแบบจอมยุทธ์ขึ้นมาแทน

พวกที่ชอบดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่ยังหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปไว้ด้วย

ฉู่เยฺว่เบิกตากว้าง ฉากที่สวี่มู่เกอโดนซ้อมจนน่วมนั้นเธอเฝ้ารอมานานมากแล้ว ถึงขั้นเก็บไปฝันเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้ได้ให้คนที่มาตามจีบเธอเป็นฝ่ายซัดเขา นี่คือวิธีที่ฉู่เยฺว่พอใจที่สุดแล้ว

ส่วนพวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสามคนกระวนกระวายใจจนเหมือนมดบนกระทะร้อน

ถ้าสามารถรุมได้ และอีกฝ่ายไม่ได้มีคนเยอะขนาดนี้ พวกเขาคงพุ่งเข้าไปช่วยตั้งนานแล้ว

"ทำไงดี ทำไงดี รู้งี้น่าจะยอมก้มหัวแล้วลากตัวพี่มู่ออกไปตั้งแต่แรก!"

"ถ้าไอ้ฟ่านอี่นี่กล้าลงมือหนักล่ะก็ เดี๋ยวพวกเราค่อยหาโอกาสดักตีหัวมันแก้แค้น!"

"ตอนนี้ได้แต่หวังว่าถ้าสู้ไม่ไหว พี่มู่จะรีบยอมแพ้ให้เร็วหน่อย"

ทางด้านฟ่านอี่ไม่ได้รีบร้อนบุก ราชสีห์ล่ากระต่ายยังต้องใช้กำลังทั้งหมด เขาไม่คิดว่าสวี่มู่เกอจะเป็นไอ้งี่เง่าที่ไม่เป็นมวยอะไรเลย

น่าจะมีของอยู่บ้าง แต่คงมีไม่มากเท่าไหร่

ฟ่านอี่ขยับฝีเท้าอย่างระมัดระวังพลางคอยสังเกตสวี่มู่เกอ

ดูเชิงกันอยู่ยี่สิบวินาที ทั้งคู่ต่างก็นิ่งสนิทไม่มีใครเปิดฉากบุกก่อนเลย

ทำเอาฉู่เยฺว่ที่อยู่ข้างสนามร้อนใจแทบบ้า เธอแทบอยากจะวิ่งขึ้นไปผลักฟ่านอี่สักที นายรีบซัดเขาสิยะ!

สวี่มู่เกอตลอดทั้งช่วงเวลานั้นไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

นั่นทำให้ฟ่านอี่รู้สึกว่าตัวเองอาจจะประเมินอีกฝ่ายสูงไป สวี่มู่เกอก็แค่แกล้งทำเป็นลึกลับไปอย่างนั้น เหมือนพระเอกในหนังคนเล็กตัดใหญ่ตอนสู้กับศิษย์พี่ใหญ่ไม่มีผิด

ฟ่านอี่ไม่อยากรออีกต่อไป พอสบโอกาสก็พุ่งพรวดไปข้างหน้า หมุนตัวพร้อมกับยกขาขึ้นสูงในจังหวะเดียวกัน

ท่านี้พบเห็นได้บ่อยมากในเทควันโด ดูแล้วเท่เอาเรื่อง เหมือนกับลูกข่างมนุษย์ตัวเล็กๆ

อานุภาพทำลายล้างก็พอมีอยู่บ้าง

"ย่าห์!!"

พอได้ระยะ ฟ่านอี่ก็หมุนตัวเตะฟาดสูง ฟาดเข้าใส่ศีรษะของสวี่มู่เกออย่างแรง

ลูกเตะนี้ถ้าฟาดโดนเข้าจังๆ คนธรรมดามีหวังร่วงลงไปกองทันที ถ้าเตะเข้าที่จุดอย่างคางก็คงสลบเหมือดคาที่

ฟ่านอี่ใส่แรงไปเต็มที่ ต่อให้เตะสวี่มู่เกอบาดเจ็บ ที่บ้านเขาก็มีปัญญาจ่ายค่ารักษาพยาบาลอยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ในสายตาคนนอก การเคลื่อนไหวของเขาดูลื่นไหลและรวดเร็วมาก

ทว่าในสายตาของสวี่มู่เกอมันกลับดูธรรมดาสุดๆ เพราะปฏิกิริยาตอบสนองและความเร็วของเขาเหนือกว่าฟ่านอี่ไปไกลลิบ

เสี้ยววินาทีก่อนที่ลูกเตะนั้นจะฟาดมาถึงตัว

สวี่มู่เกอยกมือซ้ายขึ้น บล็อกขาของฟ่านอี่เอาไว้ได้อย่างสบายๆ ร่างกายไม่แม้แต่จะซวนเซสักนิด

จากนั้นสวี่มู่เกอก็พุ่งประชิดตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วดั่งเสือร้ายหลุดจากกรง เอี้ยวตัวแล้วใช้ศอกขวาซัดท่าศอกพุ่งทะลวงอกซึ่งเป็นท่ามาตรฐานของมวยปาจี๋ ฟาดเข้าใส่สนับอกของฟ่านอี่อย่างจัง

"ปัง!!"

เสียงกระแทกทึบๆ ดังลั่น ฟ่านอี่ลอยละลิ่วถอยหลังไปราวกับว่าวสายป่านขาด

ฟ่านอี่ที่น้ำหนักตัวเกือบเจ็ดสิบกิโลกรัม กลับกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าห้าเมตรถึงจะหยุดลงได้

"แค่กๆ....."

หลังจากฟ่านอี่ร่วงลงพื้น เขาก็นอนงอตัวเป็นกุ้ง สองมือกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง

ชั่วขณะนั้นถึงกับลุกขึ้นมาไม่ไหวเลยทีเดียว

ทั่วทั้งสนามเงียบกริบ ทุกคนต่างอึ้งตาค้างไปตามๆ กัน

พวกเขาตามไม่ทันเลยจริงๆ ว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่

ผ่านไปครู่หนึ่ง ทุกคนถึงเพิ่งได้สติกลับมา

"เชี่ยเอ๊ย! โคตรแม่งโหดเลย!!"

"เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมจู่ๆ เขาถึงกระเด็นไปไกลขนาดนั้น?"

"ฉันเห็นแล้ว สวี่มู่เกอใช้ท่าศอกพุ่งทะลวงอกของมวยปาจี๋ ศอกเดียวฟ่านอี่ก็ปลิวเลย"

"มิน่าล่ะเขาถึงดูสุขุมนิ่งเฉยขนาดนั้น ที่แท้ก็เป็นยอดฝีมือนี่หว่า!"

"โชคดีนะเนี่ยที่ตอนนั้นไม่ได้ไปหาเรื่องเขา ไม่งั้นคงได้ไปนอนกองอยู่บนพื้นแบบฟ่านอี่แน่"

ฉู่เยฺว่ถึงกับผุดลุกขึ้นยืนทั้งตัว

ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นสะใจ แต่เป็นเพราะไม่อยากจะเชื่อสายตา

ในมุมมองของเธอ ทั้งสองคนรูปร่างพอกัน ฟ่านอี่ได้เทควันโดสายดำดั้งสาม จะไปสู้คนธรรมดาอย่างสวี่มู่เกอไม่ได้ได้ยังไงกัน!!

แต่ความจริงตรงหน้าก็คือ สวี่มู่เกอยืนอยู่ ส่วนฟ่านอี่นอนแอ้งแม้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะทุกคนเห็นกันอยู่ตำตา เธอคงสงสัยไปแล้วว่าสวี่มู่เกอโกง!

เมื่อเทียบกับความไม่อยากจะเชื่อของเธอแล้ว

พวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสามคนกลับรู้สึกประหลาดใจมากกว่า

ตอนแรกพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองด้วยซ้ำ ไม่นึกเลยว่าสวี่มู่เกอแค่ปล่อยกระบวนท่าสบายๆ ไปทีเดียวก็ซัดฟ่านอี่จนหมอบกระแตตุ๊กแกไปแล้ว

นี่มันเกินความคาดหมายไปไกลลิบเลยจริง ๆ!!

"พี่มู่แอบซ่อนฝีมือไว้ลึกเกินไปแล้วมั้งเนี่ย!"

"ฉันก็ว่าอยู่ทำไมเขาถึงกล้าห้าวขนาดนั้น ที่แท้ก็มีวรยุทธ์ติดตัวนี่เอง!"

"เป็นห่วงฟรีเลยว่ะ"