ตอนที่ 85 กำราบพวกหื่นกามให้อยู่หมัด

แต้มพุ่งพรวดๆ ราวกับน้ำหลาก

สวี่มู่เกออารมณ์ดีไม่น้อย เลยตัดสินใจอ่านอีเมลสักสองฉบับเพื่อหาความสำราญต่อ

คนดูที่ตอนแรกเอาแต่สแปมคอมเมนต์บอกให้สวี่มู่เกอเล่นเกมนี้บ้าง พลันเงียบกริบไม่พูดถึงเรื่องเกมอีกเลยทันทีที่ได้ยินว่าจะอ่านอีเมล

รายการช่วงนี้นี่แหละที่บันเทิงสุด

ยังไงซะถ้าไม่ใช่แฟนคลับดักทางสวี่มู่เกอ ก็ต้องเป็นสวี่มู่เกอด่าแฟนคลับจนไส้แตก ส่วนคนอื่นก็แค่รอดูเรื่องสนุก

สวี่มู่เกอให้เวลาพวกเขาส่งเมลสิบนาที จากนั้นก็สุ่มเลือกเมลขึ้นมาอ่าน

ฉบับแรก

"สวัสดีครับพี่มู่ เพื่อนผมคนหนึ่ง..."

พอเห็นท่อนเปิดนี้ คนที่รู้ย่อมเข้าใจดี 'เพื่อนที่ไม่มีจริง' ชัดๆ

"เพื่อนของเพื่อนคนนี้ งั้นเราย่อเป็นคำว่าเพื่อนคนนี้ก็แล้วกันนะ ในเมลนี้ขออนุญาตตัดคำว่าเพื่อนออกแล้วแทนด้วยคำว่าผมเลย เพื่อความสะดวกในการอ่านของทุกคน"

"สองเดือนก่อน แฟนผมสอบติดข้าราชการ คืนนั้นเธอเปิดวิดีโอคอลกับผม ผมบอกยินดีด้วยที่เธอสอบผ่าน แต่เธอกลับบอกว่าเราเลิกกันเถอะ ตอนนั้นผมยืนเอ๋อไปเลย หัวสมองอื้ออึงไปหมด"

"หลังจากนั้นเราก็เลิกกันจริง ๆ เราคบกันมาตั้งสามปี ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิดไปตรงไหน จู่ ๆ ก็โดนบอกเลิกแบบงง ๆ มันทำให้ผมเสียใจมาก"

"ตลอดสองเดือนมานี้ ผมใช้ชีวิตเลื่อนลอยไปวัน ๆ เหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง มันทรมานมากจริง ๆ พี่มู่ช่วยพูดเตือนสติผมหน่อยได้ไหมครับ"

เนื้อหาในเมลก็เรียบง่ายแค่นั้น คือแฟนสาวสอบติดข้าราชการแล้วทิ้งเขาไป

สวี่มู่เกอยกน้ำขึ้นจิบคำหนึ่ง แล้วกระแอมไอเคลียร์คอ

"น้องชาย อย่าได้เสียใจไปเลย ฟ้ามีตาวันหน้ายังมี อย่าดูถูกเด็กหนุ่มตอนยากจน จากนี้ไปนายจะรวยเละ ขับรถหรู อยู่คฤหาสน์ ถึงตอนนั้นพอยัยนั่นเห็นเข้า คงเสียใจจนกางเกงในเปียกโชกไปด้วยน้ำตาแน่"

"เป็นไง? ปลอบใจแบบนี้ถูกใจไหม?"

ใบหน้าเปื้อนยิ้มของสวี่มู่เกอพลันปรับโหมดกลับเป็นหน้านิ่งในชั่วพริบตา

"แต่น่าเสียดายนะ นั่นมันพล็อตในนิยายแนวตบหน้าแก้แค้น ในความเป็นจริง มีความเป็นไปได้สูงมากที่เธอจะอาศัยงานชามข้าวเหล็กนั่น ไปหาแฟนใหม่ที่มีฐานะดีกว่านายหลายเท่า แต่งงาน มีลูก ส่วนนายก็ยังคงใช้ชีวิตกากๆ ไปวันเหมือนเดิม"

แต้ม +300

"นายก็ตะโกนต่อไปสิว่า อย่าดูถูกคนวัยกลางคนตอนยากจน อย่าดูถูกคนแก่ตอนยากจน ตะโกนไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสุดท้ายคนตายไปแล้วถึงค่อยใหญ่สุด"

แต้ม +300

"แล้วยังจะมาเสียใจบ้าบออะไรตั้งสองเดือน หมาที่นายเลี้ยงมาสิบปี อยู่กับนายมาสิบปีตายไป นายยังไม่เสียใจนานขนาดสองเดือนเลยมั้ง? คนที่ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกันสักนิดทิ้งนายไป นายยังจะมานั่งฟูมฟายเนี่ยนะ?"

"ฝีมือไม่มีแล้วยังจะมาทำตัวดราม่าบีบน้ำตา ไร้สาระสิ้นดี"

แต้ม +400

สวี่มู่เกอสาดคอมโบชุดใหญ่นี้เข้าไป แฟนคลับคนที่ส่งเมลมาซึ่งนั่งอยู่หน้าจอก็ถึงกับปล่อยโฮออกมาทันที

"ฮือๆๆ พี่มู่ผมผิดไปแล้ว อย่าด่าอีกเลย"

"555555 ขำจะขิต"

"ฉันละโคตรชอบเวลาพี่มู่คอมโบใส่แฟนคลับเลย แต่มีข้อแม้ว่าคนโดนต้องไม่ใช่ฉันนะ"

"ความสุขของมนุษย์เราสร้างขึ้นบนความทุกข์ของคนอื่นจริง ๆ ด้วย"

"พี่มู่ไปเขียนหนังสือเถอะ"

"อย่าเลย ถ้าพี่มู่เขียนหนังสือขึ้นมา คงกลายเป็นตู๋กูโก่วต้านคนที่สองแน่"

หลังจากพ่นยาวชุดใหญ่เสร็จ

สวี่มู่เกอก็หยิบแอปเปิลข้างๆ ขึ้นมากินอย่างสบายอารมณ์

แล้วเริ่มหาเมลฉบับที่สองที่พอจะอ่านได้ต่อ

คนส่งเมลบางคนชอบหาเรื่อง ส่งพวกคลิป รูปภาพ หรือเรื่องเล่าทะลึ่งส่อไปในทางลามกอนาจารมาให้

สิ่งเหล่านี้แหละคือ 'สื่อการเรียนการสอน' ที่พวกคนโดนไอดีสำรอง 'สารถีใจดำ' ของสวี่มู่เกอหลอกล่อต้องการกันจริง ๆ

สวี่มู่เกอต้องเปิดเช็กนอกจอไลฟ์สดก่อน พอแน่ใจว่าไม่มีปัญหาถึงจะลากเข้ามาในจอไลฟ์

"พวกนายนี่นะ วันๆ ไม่คิดจะทำเรื่องดีๆ ส่งบ้าอะไรมาให้ฉันเนี่ย! สื่อการเรียนการสอนพวกนี้ถ้าเปิดออกจอมีหวังห้องไลฟ์โดนแบนพอดี"

"เรามาอ่านเมลกันก่อน ไว้ว่างแล้วฉันค่อยแอบไปศึกษาคนเดียวทีหลัง"

ในห้องไลฟ์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามลอยเกลื่อนจอ

ของดีขนาดนี้ไม่คิดจะแบ่งปันกันหน่อยเหรอ?

แอบแดกคนเดียวเนี่ยนะ?

ได้ยินเขาพูดแบบนั้น เผยโฮ่วว่างที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเสนอตัวทันควัน

"พี่มู่! พี่ก็รู้จักนิสัยผมนี่ ผมน่ะรักการเรียนรู้ที่สุด! อยากจะสิงอยู่ในห้องเรียนใจจะขาด สื่อการเรียนการสอนพวกนี้ พี่ต้องส่งให้ผมชุดหนึ่งนะ!"

เหยียนลี่รีบพูดสำทับ "ผมด้วย ถ้าวันไหนไม่ได้เรียนรู้ ผมจะคันเนื้อคันตัวไปหมด!"

"ข้าก็ด้วยเหมือนกัน!"

พวกเขาสามคนกระตือรือร้นกันเกินหน้าเกินตาไม่มีใครยอมใคร

ทำเอาพวกหื่นกามในห้องไลฟ์ร้อนรนจนทนแทบไม่ไหว

สวี่มู่เกอหาเมลฉบับที่สองที่พอจะอ่านออกอากาศได้เจอในเวลาอันรวดเร็ว

"บางทีผมก็คิดนะว่า ชีวิตตัวเองมีความหมายอะไรกันแน่ จะต้องเป็นแบบนี้ไปตลอดเหรอ วัน ๆ เอาแต่กินข้าว ไปเรียน เล่นเกม แล้วก็นอน"

"พอเรียนจบ ก็ทำงานเช้าเก้าโมงเย็นห้าโมง ทำโอที ไปเที่ยวปีละสองสามครั้ง ซื้อบ้าน ทำงานหาเงินส่งธนาคาร แต่งงาน มีลูก แล้วสุดท้ายก็ตายไปงั้นเหรอ?"

ถึงขั้นเริ่มคิดปรัชญาชีวิตกันแล้ว

สวี่มู่เกอเอามือซ้ายเท้าคาง "นายเพิ่งดูสื่อการเรียนการสอนไปเยอะแล้วเพิ่งเสร็จกิจงานเย็บปักถักร้อยมาใช่ไหมล่ะ?"

เพราะคนธรรมดาส่วนใหญ่จะมีอารมณ์มานั่งคิดเรื่องชีวิตก็เฉพาะตอนช่วงเวลาหลังเสร็จกิจเท่านั้นแหละ

"แน่นอนว่าไม่หรอก เพราะเป็นไปได้ว่านายอาจจะเรียนไม่จบ หางานทำไม่ได้ ไม่มีปัญญาไปเที่ยว บ้านก็ซื้อไม่ไหว แถมไม่มีใครเอาเลยแต่งงานไม่ได้ต่างหาก"

แต้ม +748

"จริง ๆ แล้วสิ่งพวกนี้นายทำเป็นรังเกียจ มันคือสิ่งที่บางคนเฝ้าฝันอยากจะมีด้วยซ้ำ"

"ถ้าคิดว่าชีวิตแบบนี้น่าเบื่อจริง ๆ จะข้ามไอ้ตรงกลางพวกนี้ทั้งหมด แล้วชิงตายไปเลยก็ได้นะ"

เมลฉบับนี้กับคนที่ถูกเล่าถึงในฉบับก่อนหน้ามีจุดร่วมอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือดัดจริต

สวี่มู่เกอเจอคนประเภทนี้เข้าไป ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็สับแหลกก่อน จากนั้นค่อยด่าซ้ำ

เขาจัดหนักจนสะใจ คนดูในห้องไลฟ์เองก็ดูมันสะใจไม่แพ้กัน

"พูดได้ดี!"

"กูอ่านจบก็คิดแบบนี้แหละ แต่ไม่เห็นจะแทงใจดำและเฉียบขาดเท่าที่พี่มู่พูดเลยสักนิด!!"

"ไม่เคยลำบาก ไม่เคยเจอสังคมสั่งสอน โตมาใต้ปีกพ่อแม่ ไปอ่านคำคมชีวิตจากไหนมาก็ไม่รู้ แล้วก็มานั่งเพ้อเจ้อดัดจริตไม่หยุด พี่มู่ด่าได้สะใจมาก!"

"ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงชอบช่วงอ่านอีเมลกัน"

ยังดีที่เมลหลังจากนั้นไม่มีคนดัดจริตทำนองนี้โผล่มาอีก

สวี่มู่เกออ่านไปจนถึงห้าทุ่มก็ปิดไลฟ์

เมื่อกี้เขาเห็นสื่อการเรียนการสอนในอีเมลหลายฉบับ มีครบทุกรูปแบบ แถมบางคนยังส่งเว็บการเรียนรู้มาให้ตรง ๆ เลยด้วยซ้ำ

เรื่องนี้ทำให้สวี่มู่เกอผุดไอเดียพิเรนทร์ขึ้นมา

เขาไปหาคลิปสอนภาษาญี่ปุ่นของสถาบันกวดวิชาแห่งหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต แล้วเซนเซอร์หน้าคนสอนในคลิปซะ

จากนั้นก็อัปโหลดคลิปความยาวสองชั่วโมงนั้นขึ้นเว็บรวมสื่อการเรียนการสอนทั้งหลาย

ใส่ไปสามแท็ก: ในประเทศ, ห้องเรียน, สอนภาษาญี่ปุ่น

พอจัดการเสร็จ สวี่มู่เกอก็เข้านอน

คลิปที่เขาอัปโหลดไป มีพวกหื่นกามเห็นเข้าไม่น้อย

พอพวกนั้นเห็นแท็กพวกนี้ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง กดดาวน์โหลดทันที

พอดาวน์โหลดเสร็จสิ้น

รูดม่าน ปิดประตู ใส่หูฟัง

เปิดคลิปการเรียนรู้ขึ้นมาดู

ดูไปห้านาที ยังสอนหนังสืออยู่

"โอ้โฮ! ปูเรื่องยาวจังวะ"

คนที่ชอบดูเนื้อเรื่อง ปกติช่วงแรกจะไม่ค่อยกดข้าม จะนั่งดูเงียบ ๆ

ดูไปอีกสิบนาที ก็ยังสอนหนังสืออยู่

"เชี่ยเอ๊ย! ปูเรื่องยาวเกินไปปะวะเนี่ย!"

ดูไปอีกสิบห้านาที ก็ยังสอนหนังสืออยู่

ชักจะไม่ชอบมาพากลแล้วแฮะ กดข้ามไปนาทีสุดท้ายเลยดีกว่า

ทำไมแม่งยังสอนหนังสืออยู่อีกวะ

นี่มันไม่ใช่สื่อการเรียนการสอนแบบที่กูอยากดู แต่มันคือสื่อการเรียนการสอนของจริงเลยนี่หว่า!!

เชี่ยเอ๊ย!!

แต้ม +1,000

คนที่โดนต้มมีไม่ใช่น้อย ๆ

พากันไปคอมเมนต์ใต้คลิปยกใหญ่

"เชี่ย! อย่าดูเด็ดขาดนะโว้ย! ไม่ใช่แบบที่พวกมึงคิด นี่มันคลิปสอนหนังสือล้วน ๆ!"

"กูเนี่ยอุตส่าห์ทนนั่งฟังการออกเสียงภาษาญี่ปุ่นตั้งสิบนาที นึกว่าเป็นบทนำของเรื่องซะอีก!"

"หมาตัวไหนแม่งอัปโหลดวะ! อยากเอามีดไปสับมันจริง ๆ!"

พอเหลือบไปดูชื่อบัญชี... สารถีใจดำ