ตอนที่ 86 สารถีใจดำกับตู๋กูโก่วต้านดันเป็นคนคนเดียวกันซะงั้น

วันต่อมา ตอนเข้าเรียน

เว่ยฮั่นจงเอาแต่หาววอด ๆ สภาพดูหมดเรี่ยวแรงทั้งตัว

เหยียนลี่อดไม่ได้ที่จะกระซิบถาม "เป็นไรวะ? เมื่อคืนโต้รุ่งเล่นเกมอีกแล้วเหรอ?"

"เปล่า"

"แล้วทำไมสภาพเป็นงี้?"

"เฮ้อ อย่าให้พูดเลย"

เว่ยฮั่นจงทำหน้าเซ็งสุดขีด "เมื่อคืนกูอุตส่าห์หาเว็บได้เว็บหนึ่ง กะจะดูสื่อการเรียนการสอนสักหน่อย ใครจะไปคิดวะว่าคลิปนั้นแม่งเป็นสื่อการเรียนการสอนจริง ๆ! ตอนแรกกูนึกว่าเป็นบทนำเข้าเรื่อง นั่งทนดูไปตั้งครึ่งชั่วโมง! โมโหจนนอนไม่หลับเนี่ย"

"ถ้ารู้นะว่าไอ้สารถีใจดำที่อัปโหลดคลิปนั่นเป็นใคร กูจะเอาถุงกระสอบคลุมหัวแล้วซ้อมมันให้เละเลย!"

พรืด...

เหยียนลี่ได้ยินเข้าก็กลั้นขำไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมา

ไอ้สารถีใจดำที่อัปคลิปนี่มันกวนส้นตีนเกินไปแล้ว!

โชคดีที่ตัวเองไม่เจอเข้า ไม่งั้นคงโมโหควันออกหูเหมือนกัน

"ฮัดชิ้ว..."

สวี่มู่เกอที่อยู่ข้าง ๆ จามออกมาเสียงดัง

"พี่มู่ไม่ได้เป็นหวัดใช่ไหม? ห้องฉันมียาแก้หวัดอยู่นะ กลับไปเดี๋ยวเอาให้กินสักเม็ดไหม?" เหยียนลี่ถามขึ้นลอย ๆ

สวี่มู่เกอส่ายหัว "ไม่ต้องหรอก สงสัยมีใครคิดถึงมั้ง"

เหยียนลี่เบะปาก หลงตัวเองชะมัด แต่ก็นะ ใครใช้ให้เขามีต้นทุนให้หลงตัวเองได้จริง ๆ ล่ะ

หลังเลิกเรียน พวกเขาก็ไปกินข้าวด้วยกัน

เผยโฮ่วว่างกินข้าวไปพลางไถมือถือดูเทรนด์ค้นหาไปพลางตามความเคยชิน

"พวกมึง! มีการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่เว้ย!!"

พวกสวี่มู่เกออดไม่ได้ที่จะหยุดกินแล้วถาม "ค้นพบอะไรวะ?"

ดูจากสีหน้าแล้ว นึกว่าไปค้นพบอารยธรรมมายาเข้าเสียอีก

เผยโฮ่วว่างพูดว่า "ไอ้สารถีใจดำที่ชอบอ้างว่าจะแจกสื่อการเรียนการสอนแต่เสือกแจกสื่อการเรียนการสอนจริง ๆ พวกมึงรู้จักใช่ไหม?"

"รู้จักดิ"

เว่ยฮั่นจงฉุนขาดขึ้นมาทันที "เมื่อคืนกูเพิ่งโดนมันเล่นมาเนี่ย! มันเป็นอะไรวะ? โดนคนตามเจอตัวแล้วเหรอ? เจ็บหนักไหม? ตายรึยัง?"

สีหน้าของเผยโฮ่วว่างเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "เขาบอกกันว่าคนคนนี้คือตู๋กูโก่วต้าน คนเขียนเรื่องโต้วเจอเว้ย"

"เชี่ยจริงดิ?! ไม่มั้ง?!"

"จริงหรือหลอกวะเนี่ย? พวกเขาจะเป็นคนคนเดียวกันได้ไง?!"

ทั้งเหยียนลี่และเว่ยฮั่นจงข้าวปลาไม่กินมันแล้ว ชะโงกหน้าเข้าไปรุมดูมือถือเขาทันที

เรื่องราวความเป็นมามันง่ายมาก

เมื่อคืนมีคนคนหนึ่งเจอเหตุการณ์เดียวกับเว่ยฮั่นจง โดนคลิปการเรียนการสอนของสารถีใจดำต้มเข้าให้

แต่คนคนนี้ไม่เหมือนเว่ยฮั่นจงที่ทำได้แค่หัวร้อนอย่างทำอะไรไม่ได้ เขาไม่ธรรมดาเลย เพราะเขาเป็นแฮกเกอร์

ด้วยความโมโห พี่แกเลยแฮกบัญชีของสารถีใจดำ แล้วก็ไปเจอไอดีคิวคิวที่ใช้ลงทะเบียนเข้า

แล้วที่บังเอิญก็คือ ไอดีคิวคิวนี้ดันเป็นไอดีที่ตู๋กูโก่วต้านผู้เขียนเรื่องโต้วเจอใช้มาตลอด

ชัดเจนเลยว่าพวกเขาเป็นคนคนเดียวกัน

คนคนนั้นเลยเอาเรื่องนี้ไปโพสต์ลงเวยป๋อ ไม่นานก็ติดเทรนด์ค้นหา แถมยังพุ่งขึ้นไปอยู่อันดับสามของเทรนด์ค้นหาทันที

ก็อย่างว่า คนอ่านเรื่องโต้วเจอน่ะมีตั้งเท่าไหร่ แล้วคนที่เคยโดนสารถีใจดำเล่นงานก็มีเยอะขนาดไหน

อีกอย่าง เรื่องที่สารถีใจดำทำไว้ก่อนหน้านี้ก็สร้างความโกรธแค้นให้คนทั่วไปจนเคยติดเทรนด์ค้นหามาแล้วรอบหนึ่ง

มีคนหมั่นไส้มันเพียบ แค่ไม่มีฝีมือและช่องทางพอจะไปสืบหาตัวตนของมันได้ก็เท่านั้น

คราวนี้ดันไปแหย่รังแตนใส่ยอดฝีมือแฮกเกอร์เข้า ในที่สุดก็โดนลากคอออกมาจนได้

ในช่องคอมเมนต์ใต้หัวข้อนั้นเดือดพล่านสุด ๆ

"เชี่ยเอ๊ย! ที่แท้ก็มันเหรอวะ?!"

"คนเขียนคนนั้นก็น่าโดนตีนพอกัน พอดูงี้แล้ว แม่งมีโอกาสเป็นคนเดียวกันจริง ๆ ด้วยว่ะ"

"จินตนาการไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าคนเขียนนิยายออนไลน์ชั้นยอดแบบนี้ จะเป็นคนพันธุ์นี้ไปได้"

"น่าเสียดายนะ รู้แค่ว่าเป็นคนคนเดียวกัน แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าตัวจริงเป็นใคร อยู่ที่ไหน"

"บอกข่าวให้ทุกคนรู้นะ มะรืนนี้ตู๋กูโก่วต้านจะไปร่วมงานเลี้ยงประจำปีของเว็บซิงคง แถมมีถ่ายทอดสดทางสถานีโทรทัศน์ด้วย! ถึงตอนนั้นก็จะได้เห็นตัวจริงแล้ว!"

"เชี่ยเอ๊ย! ยังไงกูก็ต้องไปดักรอมันหน้างานให้ได้!"

"เพื่อนเอ๋ย วันนั้นกูติดธุระไปด้วยไม่ได้ว่ะ แต่กูช่วยบริจาคมีดให้เล่มหนึ่งได้นะ"

"ผมเป็นทนายความ ถึงตอนนั้นจะว่าความให้คุณฟรี ๆ เลย กะไว้คร่าว ๆ ว่าคงเปลี่ยนจากโทษจำคุกตลอดชีวิตเป็นประหารชีวิตได้แน่นอน"

"เชี่ย! มึงเป็นทนายจางอี้ต๋าใช่ไหมเนี่ย!"

เรียกได้ว่าทุกคนรวมพลังเป็นหนึ่งเดียวเพื่อพุ่งเป้าไปที่สวี่มู่เกอกันหมด

ทั้งสามคนรวมทั้งเหยียนลี่อ่านคอมเมนต์ไปก็ขำจนเกือบจะขากรรไกรค้าง

ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

เผยโฮ่วว่างพูดขึ้นว่า "นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าสองคนนี้จะเป็นคนเดียวกัน แบบนี้กูยิ่งตั้งตารองานเลี้ยงประจำปีของเว็บซิงคงมะรืนนี้เข้าไปใหญ่เลยว่ะ"

"ถ้าไม่ติดว่าต้องเข้าเรียนนะ กูตามไปดูถึงที่แน่!" เว่ยฮั่นจงพูดอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

สวี่มู่เกอนั่งกินข้าวเงียบ ๆ พลางฟังพวกเขาคุยกัน ราวกับความวุ่นวายบนโลกใบนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยสักนิด

เขารู้สึกโล่งอกจริง ๆ

ดีนะที่ซื้อโทรศัพท์อีกเครื่องแยกไว้ล็อกอินไอดีสำรองโดยเฉพาะ แถมเบอร์โทรศัพท์ก็ใช้บัตรประชาชนคนอื่นลงทะเบียนด้วย

ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องรอถึงวันงานเลี้ยงประจำปีหรอก โดนเปิดโปงไส้หมดเปลือกไปนานแล้ว

บนโลกนี้จะมีพวกสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแฮกเกอร์ไปทำไมกันนะ?!

สวี่มู่เกอขี้เกียจจะคิดให้ปวดหัว

ช่วงบ่ายมีเรียนแค่คาบเดียว พอเลิกเรียนสวี่มู่เกอก็ขับรถตรงไปยังห้องพักที่เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยปล่อยเช่าให้เขาทันที

เขาพุ่งตรงไปยังระเบียงห้องนอนของตัวเอง

กระถางของดอกไม้เจ็ดสีวางอยู่ท่ามกลางกระถางต้นไม้อื่น ๆ อีกเพียบ

ตอนที่เพิ่งสุ่มได้มา ต้นกล้าของดอกไม้เจ็ดสีมีขนาดพอ ๆ กับนิ้วก้อยของผู้หญิงทั่วไป แต่ผ่านมาแค่ไม่กี่วัน มันกลับโตขึ้นมาราว ๆ หนึ่งเซนติเมตรแล้ว

ขณะที่สวี่มู่เกอกำลังรดน้ำอยู่นั้น เสียงประตูก็ดังขึ้น

น่าจะเป็นเหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

สวี่มู่เกอวางบัวรดน้ำลง ย่องฝีเท้าเบากริบไปยืนแอบอยู่หลังประตู

พอได้ยินเสียงเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยเดินไปที่ห้องนั่งเล่น สวี่มู่เกอก็เปิดประตูห้องนอน แอบย่องไปตรงหัวมุมข้างห้องนั่งเล่น

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่เพิ่งดื่มน้ำเสร็จไปแก้วหนึ่งกำลังเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องนอน

"แฮ่!"

สวี่มู่เกอกระโดดพรวดออกมา

"กรี๊ดดด!!!"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยสะดุ้งตกใจสุดขีด ถึงขั้นกระโดดตัวลอยขึ้นมาจริง ๆ

แต้ม +1,000

"นาย!!"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยโมโหจนไม่พูดพร่ำทำเพลง ปรี่เข้ามารัวทุบสวี่มู่เกอเป็นพัลวัน เสียดายที่เธอแรงน้อย ทุบโดนตัวสวี่มู่เกอแล้วเหมือนนวดให้มากกว่า

"รู้ไหมเนี่ยว่าเกือบทำฉันหัวใจวายตายแล้ว!!"

ถ้าแค่โดนคนอื่นแกล้งทำให้ตกใจแบบนี้ตามปกติก็คงไม่มีอะไรหรอก

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน

ก่อนหน้านี้ห้องนี้จะมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดทุกครึ่งเดือน ตัวเธอเองก็นาน ๆ ทีถึงจะแวะมา นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีใครอื่นมาอีกเลย

ดังนั้นเวลาที่อยู่ในห้องที่มีแค่ตัวเธอคนเดียว เธอจึงรู้สึกผ่อนคลายมาก

จู่ ๆ ดันมีคนโผล่พรวดพราดออกมา แถมยังมองไม่เห็นหน้าตาในแวบแรก เธอไม่รู้ว่าเป็นใคร จะไม่ให้ตกใจกลัวได้ยังไงล่ะ

สวี่มู่เกอพูดขึ้นว่า "ผมผิดไปแล้วครับ คราวหน้าจะทำอีก"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยจ้องหน้าเขาตาเขียวปั๊ด แก้มป่องด้วยความโมโห

"ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะคุณ" สวี่มู่เกอบอก

จู่ ๆ เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยก็หลุดขำออกมากับประโยคนี้จนได้

"นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? ฉันไม่ทันสังเกตเลย"

สวี่มู่เกอตอบว่า "เพิ่งมาถึงได้สองนาทีเอง กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่เลย"

"งั้นฉันขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอนก่อน เดี๋ยวจะร้องเพลง 'ความกล้า' ให้ฟังรอบหนึ่ง นายช่วยฟังหน่อยนะว่ามีปัญหาตรงไหนบ้าง" เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยพูดจบก็เดินเข้าห้องนอนของเธอไป

"ได้สิครับ"

พอเสร็จจากงานกาล่าวันปีใหม่เธอก็กลับมา ช่วงนี้เธอซ้อมร้องเพลง "ความกล้า" มาตลอด เพราะกะจะใช้เป็นเพลงโปรโมตหลักในอัลบั้มใหม่อยู่แล้ว

ฝีมือการร้องเพลงของสวี่มู่เกอยังเหนือกว่าเธอเสียอีก แถมยังเป็นคนแต่งเนื้อร้องทำนองเอง ย่อมต้องให้คำแนะนำและแนวทางดี ๆ กับเธอได้แน่นอน

ต่อให้วันนี้ไม่บังเอิญเจอสวี่มู่เกอ เธอก็ว่าจะติดต่อหาเขาเพื่อขอคำชี้แนะสักหน่อยอยู่ดี