ตอนที่ 58 จะมีปาฏิหาริย์และทางรอดสักเสี้ยวไหมนะ

"อะไรนะ? ทีมงานรายการจัดผู้เข้าแข่งขันต่างชาติมาท้าชนเหรอ?"

หลังจากประกาศผลการจัดอันดับครั้งแรกเสร็จ ทีมงานรายการก็โยนระเบิดลูกใหญ่ใส่เหล่าเด็กฝึกทันที

นับตั้งแต่เฉินกังพบว่าบนโลกออนไลน์มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมาย หาว่า "เซ่าเหนียนสิงซิง" คอยเดินตามก้นลอกเลียนแบบกติกาการแข่งขันของ "สู้เขาสิเหล่าวัยรุ่น" เขาก็โมโหจนนอนไม่หลับ

ความรู้สึกแบบนี้ก็เหมือนกับคุณเดินอยู่บนถนนดีๆ แล้วดันไปเหยียบกองขี้หมาเข้าอย่างจัง คุณอยากจะสะบัดขี้หมาออกไปให้ไกลๆ แต่รองเท้าที่เปื้อนไปแล้วก็คือเปื้อนไปแล้วอยู่วันยังค่ำ

จะบอกว่าเวทีของ "เซ่าเหนียนสิงซิง" สู้ "สู้เขาสิเหล่าวัยรุ่น" ไม่ได้ เขาทนได้

จะบอกว่าทีมครูฝึกของ "เซ่าเหนียนสิงซิง" เก่งกาจสู้ทีมครูฝึกของ "สู้เขาสิเหล่าวัยรุ่น" ไม่ได้ เขาก็ทนได้

แต่ถ้าบอกว่าความสามารถของเด็กฝึกในรายการ "เซ่าเหนียนสิงซิง" สู้ "สู้เขาสิเหล่าวัยรุ่น" ไม่ได้ เฉินกังรู้สึกว่าเรื่องนี้เหลืออดจริงๆ

คืนนั้นเขาใช้แอคเคาท์หลักเข้าไปด่ากราดกู่หยางในเวยป๋อทันทีว่า 'ตาบอดหรือไง?'

หลังจากนั้นระหว่างที่ไถเวยป๋อ เขาก็บังเอิญไปเห็นข่าวว่าบริษัทต้นสังกัด MS จากประเทศกระบอง กำลังเตรียมปั้นเด็กฝึกกลุ่มเจ็ดคนให้เดบิวต์เป็นบอยแบนด์

เพราะเจรจาเรื่องทรัพยากรในประเทศตัวเองไม่ลงตัว บริษัท MS จึงวางแผนจะพาบอยแบนด์เจ็ดคนนี้มาลองชิมลางในตลาดหัวเซี่ยดูสักตั้ง

เฉินกังตาลุกวาว นี่มันโอกาสที่วิ่งมาชนถึงหน้าประตูบ้านเลยไม่ใช่หรือไง?

ประเทศกระบองมักจะคิดว่าพวกเขามีระบบการปั้นไอดอลที่สมบูรณ์แบบที่สุดมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นบอยแบนด์หรือเกิร์ลกรุ๊ป ความสามารถก็กินขาดวงจากหัวเซี่ยแบบไม่เห็นฝุ่น

ดูท่าบริษัท MS แห่งนี้ในตอนนี้ก็คงคิดแบบเดียวกัน ในเมื่อเป็นหางหงส์ในประเทศตัวเองไม่ได้ ก็ขอไปเป็นหัวไก่ในประเทศอื่นแทนแล้วกัน

เฉินกังแอบปรึกษาเรื่องนี้กับเซี่ยงเจียลั่วและจางเล่อหรานเป็นการส่วนตัว เดิมทีเซี่ยงเจียลั่วเป็นคนรับผิดชอบเรื่องลำดับขั้นตอนของรายการ พอถูกคนเยาะเย้ยว่าลอกเลียนแบบ ช่วงนี้เธอจึงอัดอั้นตันใจสุดๆ พอได้ฟังปุ๊บก็พยักหน้าตอบตกลงทันที

จางเล่อหรานเป็นคนนิสัยรอบคอบไว้ก่อน จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "ไม่อย่างนั้นพวกเราลองดูความสามารถของบอยแบนด์วงนี้กันก่อนดีไหมครับ? ถ้าเกิดโดนพวกเขาถล่มยับขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไงล่ะ?"

"มีเหตุผล เด็กฝึกของประเทศกระบองถ้าไม่ได้ฝึกหนักเกินห้าปีขึ้นไป ไม่มีทางได้รวมวงเดบิวต์หรอก"

เพื่อความไม่ประมาท ทั้งสามคนจึงเปิดดูการแสดงบนเวทีของบอยแบนด์ที่ชื่อว่า TAIK ในห้องประชุมด้วยกัน

"อืมมม... ส่วนตัวไม่ค่อยชอบสไตล์แบบนี้เท่าไหร่แฮะ"

คนซื่อๆ ตรงไปตรงมาอย่างเฉินกังดูไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมไอดอลชายต้องมาทำท่าทางยั่วยวนชวนขนลุกแบบนี้บนเวทีด้วย

ชายแท้เต็มขั้นอย่างจางเล่อหรานเบะปาก "ทักษะการร้องแค่นี้ เจียงเป่ยเซิงน่าจะกินขาดสบายๆ ครับ"

เซี่ยงเจียลั่วที่เป็นคนเดียวที่มีความรู้ความเข้าใจเรื่องบอยแบนด์และเกิร์ลกรุ๊ปอย่างลึกซึ้ง จดบันทึกลงบนกระดาษพลางเอ่ยว่า "โวคอลหลัก สู้เจียงเป่ยเซิงไม่ได้ เมนแดนซ์ ฝีมือพอๆ กับสวี่เฮ่ออี แต่ท่าเต้นที่ออกแบบมาห่วยเกินไป ท่าเต้นเพลงธีมของพวกเราดูดีกว่าตั้งเยอะ... ส่วน ACE รอบด้าน เก่งกว่าฉินเหลี่ยนนิดหน่อย แต่ฉินเหลี่ยนคุมสีหน้าได้ดีกว่าเขา..."

"ติดต่อประสานงานได้เลยค่ะ"

เซี่ยงเจียลั่วหันไปมองจางเล่อหราน

จางเล่อหรานชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ให้ผมเป็นคนไปติดต่อเหรอครับ?"

"คุณเป็นรองผู้กำกับนะ ถ้าคุณไม่ไปติดต่อ จะให้คนเขียนบทอย่างฉันไปติดต่อหรือไงคะ?"

"ก็ได้ครับๆ"

หลังจากทั้งสองฝ่ายเจรจาตกลงกันได้ในคืนนั้น วันรุ่งขึ้น ซูชิงหลานและทีมครูฝึกที่ได้รู้ข่าวนี้เป็นกลุ่มแรก ก็พากันยกนิ้วโป้งให้ผู้กำกับเฉินทันที

การเดินหมากตานี้ ต้องบอกเลยว่าในวงการบันเทิงบ้านเรา มีผู้กำกับไม่กี่คนหรอกที่กล้าทำแบบนี้

ถ้าเกิดเชิญตัวตึงระดับเทพมา งานนี้ได้ขายขี้หน้าแน่

แต่เฉินกังและพวกมีความเชื่อมั่นในตัวเจียงเป่ยเซิงเป็นทุนเดิม จึงกล้าเชิญมาจริงๆ

แถมยังได้รับแจ้งมาว่า บอยแบนด์น้องใหม่วงนั้นจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงในอีกหนึ่งวันให้หลัง เพื่อมาท้าชนถึงถิ่น

ในเมื่อมีการบุกมาท้าชน ก็ต้องมีทั้งฝ่ายที่ชนะและฝ่ายที่พ่ายแพ้ ซึ่งนั่นหมายความว่าจะต้องมีคนถูกคัดออก

"วันนี้เป็นวันเลือกเพลงสำหรับการแสดงสดรอบที่สองใช่ไหมคะ? ในเมื่อพวก TAIK มั่นใจขนาดนั้น งั้นให้ทุกคนมาประชันกันอย่างเป็นทางการบนเวทีการแสดงสดรอบที่สองไปเลยดีไหมคะ?"

ตอนนี้เด็กฝึกเหลืออยู่แค่ 70 คนแล้ว สามารถจัดทีมได้ 10 ทีมพอดิบพอดี ส่วนฝั่ง TAIK ก็มีเจ็ดคนเหมือนกัน

เท่ากับว่าเป็นศึกตะลุมบอนของ 11 ทีม!

การเลือกเพลงสำหรับเวทีการแสดงสดรอบที่สองเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

"ดื่มนมยี่ห้อไวไว อารมณ์ดี๊ดีชื่นใจ~ อื้ม ฮ่า~ อร่อยมากๆ เลยนะจะบอกให้~"

ในห้องถ่ายทำโฆษณาห้องหนึ่ง ทันทีที่หลินเหนียนจวินเพิ่งถ่ายโฆษณาเสร็จ ก็มีคนมาแจ้งว่าต้องรีบไปเลือกเพลงเดี๋ยวนี้แล้ว

เมื่อได้ยินบทโฆษณาที่ชวนให้รู้สึกอับอายขายหน้าจนทนฟังแทบไม่ไหว เจียงเป่ยเซิงก็รู้สึกโล่งอกเหลือเกินที่ตัวเองปฏิเสธการถ่ายโฆษณาตัวนี้ไป

เนื่องจากนมยี่ห้อไวไวเป็นผู้สนับสนุนหลักรายเดียวของรายการนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างแบรนด์กับเด็กฝึกจึงเป็นการเลือกซึ่งกันและกัน

ในเมื่อเจียงเป่ยเซิงปฏิเสธ แม้พวกเขาจะเสียดายมาก แต่ก็สามารถถอยหนึ่งก้าวไปเลือกเด็กฝึกคนอื่นมาถ่ายแทนได้ อย่างไรเสียก็ยังมีตัวเลือกอีกตั้งหลายสิบคน

ทีมงานของแบรนด์ยังเคยถามอย่างไม่เข้าใจว่า "เป่ยเซิง ทำไมเธอถึงปฏิเสธล่ะ?" ทั้งที่บอกไปแล้วแท้ๆ ว่าพวกตนไม่ถือสาเรื่องที่เขานั่งวีลแชร์ถ่ายทำ อย่างมากก็แค่ถ่ายเฉพาะท่อนบนเท่านั้นเอง

เจียงเป่ยเซิงลูบจมูก พูดตามความจริงว่า "ถ้าพวกคุณยอมเปลี่ยนบทโฆษณา ผมอาจจะยังรู้สึก... อืม..."

ทีมงานพลันตาสว่าง รีบติดต่อไปหาเบื้องบนข้ามคืนทันที

ในเวลานี้ ระหว่างที่หลินเหนียนจวินกำลังถ่ายโฆษณา เจียงเป่ยเซิงก็หยุดดูอยู่ข้างนอกครู่หนึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอหลินเหนียนจวินถ่ายเสร็จ อีกฝ่ายก็ช่วยเข็นวีลแชร์ของเจียงเป่ยเซิงมุ่งหน้าไปยังโถงเลือกเพลง

ภายในห้องไลฟ์สด

[ยอมใจคนนี้เลยจริงๆ ทำไมต้องคอยเกาะติดพี่เป่ยตลอดเวลาด้วยเนี่ย]

[แกจะไปจิ้นคู่ชิปกับหลี่กวานฉีก็จิ้นไปสิ อย่ามาเฉียดใกล้พี่เป่ยของฉันนะ กรี๊ดดดด]

[พวกลูกรักรายการเลิกมาแข่งสักทีได้ไหม]

[จะบ้าตาย ทำไมช่วงนี้คนด่าจวินจวินเยอะขนาดนี้เนี่ย ทั้งที่ไต่จากคลาส C ขึ้นมาคลาส A แถมยังได้อันดับห้าแท้ๆ ผลคือโดนขุดข่าวดำเพียบ รูปแย่ๆ สมัยเป็นตัวประกอบก็โดนขุดออกมาหมด]

[เหอะ อันดับห้านี่ไปแย่งที่ใครมา รู้อยู่แก่ใจ]

เรื่องการชงคู่ชิปในวงบอยแบนด์นั้น ทีมงานรายการจัดการได้ยากลำบาก

และคู่ชิปของหลี่กวานฉีกับหลินเหนียนจวินก็ถูกผลักออกมารับหน้าเสื่ออยู่แถวหน้าสุดโดยไม่รู้สาเหตุ

ดูเหมือนจะถูกเอามาเป็นโล่กันกระสุนให้คนอื่นเสียมากกว่า

หลี่กวานฉียังพอทำเนา เพราะรอบนี้อันดับอยู่ค่อนไปทางท้าย แต่หลินเหนียนจวินนั้นพุ่งขึ้นมาเร็วเกินไป จึงกลายเป็นหนามยอกอกของใครหลายคน

แม้ว่าในค่ายระหว่างเด็กฝึกด้วยกันจะไม่มีการชิงดีชิงเด่นมากมายขนาดนั้น ทว่าในสายตาของแฟนคลับแต่ละบ้าน หลินเหนียนจวินได้ล้ำเส้นผลประโยชน์ของเมนตัวเองไปแล้ว

ต่อจากที่เจียงเป่ยเซิงโดนพวกแอนตี้เกาะติดรุมด่าเพราะขาหักแต่ยังมาร่วมรายการในรอบสเตจแรก หลินเหนียนจวินก็กลายเป็นเด็กฝึกคนที่สองที่โดนพวกแอนตี้รุมสาดคำด่าใส่

อี้สุ่ยเหิงมองสองคนที่เดินเข้ามาด้วยสายตาซับซ้อน ในฐานะครูฝึกด้านการร้องเพลง เขาย่อมชอบเด็กฝึกที่ร้องเพลงเป็นมากกว่าอยู่แล้ว

อย่างเช่นเจียงเป่ยเซิง หรืออย่างเช่นหลินเหนียนจวิน

ยังดีที่หลินเหนียนจวินไม่มีโทรศัพท์มือถือ จึงไม่รู้ว่าโลกภายนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง ยังคงพูดคุยหยอกล้อกับพวกเด็กฝึกได้อย่างร่าเริง

[อีดอกบัวขาว]

[เสแสร้งแกล้งทำ]

[คนประเภทนี้หน้าไหว้หลังหลอกชัดๆ พี่เป่ยอยู่ให้ห่างจากมันไว้เถอะ]

ขอแค่กล้องจับไปที่หลินเหนียนจวิน ก็มักจะมีพวกแอนตี้โผล่มาพ่นถ้อยคำระคายหูอยู่เสมอ

หลินเหนียนจวินที่จู่ๆ ก็ได้รับสายตาเวทนาสงสารจากอี้สุ่ยเหิง: ???

"พี่เป่ย ทำไมครูฝึกถึงมองผมแบบนั้นล่ะครับ?"

เจียงเป่ยเซิงครุ่นคิดพลางชี้ไปที่ตำแหน่งหนึ่ง ให้หลินเหนียนจวินเข็นเขาไปตรงนั้น

ทั้งที่วีลแชร์คันนี้แล่นเองได้อัตโนมัติ แต่คนพวกนี้ก็ชอบปรี่เข้ามาเข็นให้ตลอด เจียงเป่ยเซิงเองก็เริ่มจะชินชาไปทีละนิดแล้ว

"อาจจะ... เป็นห่วงนายมั้ง?"

"เป็นห่วงผมเรื่องอะไร?" หลินเหนียนจวินยังคงซื่อบื้อ ปากไวกว่าสมอง "เป็นห่วงว่าผมจะไต่อันดับขึ้นไปอีกเหรอ?"

พูดจบประโยคเดียวก็แทบจะเก็บสีหน้าไม่อยู่

หลินเหนียนจวินอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ปากที่ลื่นไหลเร็วยิ่งกว่าจรวดของตัวเองนี่ ทั้งที่ถูกผู้ริเริ่มรายการเตือนไปตั้งนับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่าอย่าพูดจาขวานผ่าซากเกินไป ทำไมถึงยังไม่จำอีกนะ

เจียงเป่ยเซิงเอี้ยวตัวกลับไปปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไรอีก

บางครั้ง การไม่รู้อะไรเลยก็ถือเป็นเรื่องดีเหมือนกัน