ตอนที่ 59 จะได้พบกันอีกครั้งได้ไหม

หลังจากทุกคนเข้าประจำที่ ซูชิงหลานก็เริ่มประกาศกติกาการแข่งขันการแสดงรอบที่สอง

เมื่อได้รู้ว่าครั้งนี้เด็กฝึกทุกคนต้องแบ่งกลุ่มเป็นทีมละ 7 คนเท่านั้น แถมยังเป็นศึกตะลุมบอนที่ทุกคนต้องแข่งกันเอง มิหนำซ้ำยังมีบอยแบนด์หน้าใหม่จากต่างประเทศเข้าร่วมด้วยอีกหนึ่งวง

ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

"แม่เจ้าโว้ย พวกเราจะไปสู้เด็กฝึกจากแดนโสมได้ยังไงกัน"

มีคนพึมพำเสียงเบา เสียงนั้นลอยเข้าหูของเจียงเป่ยเซิง

เขาขมวดคิ้ว บอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน

ซูชิงหลานยกมือขึ้นให้ทุกคนเงียบ สีหน้าจริงจังขึ้นมาอย่างหาได้ยาก "ทีมบอยแบนด์ทีมนี้มีชื่อว่า TAIK แม้จะเป็นบอยแบนด์หน้าใหม่ แต่ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยไปออกรายการวาไรตี้ทางช่องโทรทัศน์ของเกาหลีมาไม่น้อย ทั้งยังเคยขึ้นแสดงบนเวทีมาแล้วหลายครั้ง หวังว่าทุกคนจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ค่ะ"

[ยังจะให้ความสำคัญอีก ฉันเห็นแต่ละคนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว]

[เมื่อกี้ไปค้นข้อมูลของ TAIK มา สมาชิกเจ็ดคน ตัวเอซในวงเก่งกาจมาก]

[??? "เซ่าเหนียนสิงซิง" กล้าขนาดนี้ได้ยังไง? หาเรื่องขายหน้าตัวเองชัดๆ?]

"ในครั้งนี้ TAIK จะนำเพลงเดบิวต์ของพวกเขามาร่วมแสดงด้วย แต่ทุกคนก็ไม่ต้องกังวลจนเกินไป ทางรายการได้ทุ่มเงินก้อนโตซื้อเพลงมาสิบเพลง... แน่นอนว่าถ้าในทีมของพวกคุณตัดสินใจจะใช้เพลงที่แต่งขึ้นเอง ก็ทำได้เช่นกันค่ะ"

ซูชิงหลานเหลือบมองเจียงเป่ยเซิงอย่างแนบเนียน ไม่ใช่ว่าเธอกดดันเจียงเป่ยเซิง แต่เป็นเพราะเพลงที่รายการซื้อมาในครั้งนี้ เพื่อให้เข้ากับสไตล์ของบอยแบนด์มากขึ้น จึงซื้อเพลงของเกาหลีและญี่ปุ่นมาด้วยหลายเพลง

มีเพลงภาษาจีนเพียงแค่ครึ่งเดียว หากใช้เพลงภาษาต่างประเทศชนะ TAIK ในใจก็คงรู้สึกติดค้างอยู่บ้าง

ถ้าเป็นเพลงภาษาจีน ย่อมเป็นเรื่องดี

แต่ถ้าเด็กฝึกใช้เพลงที่แต่งเองชนะอีกฝ่ายได้ นั่นย่อมดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย!

เจียงเป่ยเซิงสบตากับซูชิงหลาน รับรู้ข้อความที่เธอสื่อมา เขาเลือกเพลงที่แต่งเองอย่างแน่นอน เพียงแต่จะเลือกเพลงอะไรดีล่ะ

แล้วยังมีขาคู่นี้ของเขา ประเมินดูแล้วการแสดงรอบสองก็คงยังไม่หายดี

การออกแบบท่าเต้นก็เป็นอีกหนึ่งปัญหา

เฮ้อ ยังไงก็กำหนดสมาชิกทีมในครั้งนี้ของเขาให้ได้ก่อนค่อยว่ากันเถอะ

"ต่อไปเข้าสู่ขั้นตอนการเลือกทีมค่ะ"

"เราจะให้เลือกเพลงตามลำดับอันดับคะแนน"

คนแรกก็คือเจียงเป่ยเซิง เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างสบายๆ ว่า "ผมเลือกเพลงที่แต่งเองครับ"

ทั้งสิบเพลงที่รายการเตรียมไว้ให้ เขาไม่เคยฟังเลยสักเพลง และไม่มีความคิดที่จะเลือกด้วย

[ผู้ผูกระบบ ผู้ผูกระบบ คู่แข่งครั้งนี้แข็งแกร่งมากเลยนะ...]

"(หือ?)"

[...แข็งแกร่งนิดหน่อย] ระบบรีบเปลี่ยนคำพูด สำหรับเด็กฝึกพวกนี้แล้วถือว่าแข็งแกร่งมาก เทียบเท่ากับการให้เด็กฝึกที่ยังไม่ได้เดบิวต์ไปแข่งกับไอดอลที่เดบิวต์แล้ว

แต่สำหรับผู้ผูกระบบ ความยากไม่ได้สูงขนาดนั้น

ความยากของผู้ผูกระบบไม่ได้มาจากภายนอก แต่มาจากตัวเขาเอง... ขาของเขาต่างหาก

"(ความคืบหน้าในการฟื้นฟูล่ะ?)"

นอกจากการรายงานภารกิจและความคืบหน้าในการฟื้นฟูแล้ว ระบบก็รู้หน้าที่ที่จะไม่ค่อยโผล่มาตรงหน้าเจียงเป่ยเซิง

[ขาทั้งสองข้างฟื้นฟูไปแล้ว 68% พลังพิเศษฟื้นฟูกลับมาที่ระดับสาม]

ยังคงอยู่แค่ระดับสาม เจียงเป่ยเซิงเก็บงำสีหน้า ไม่ได้แสดงความหงุดหงิดในใจออกมา

[ภารกิจต่อไปคือการแสดงรอบที่สอง ถ้าผู้ผูกระบบยังได้อันดับหนึ่งอีก ไม่เพียงแต่พลังพิเศษจะทะลวงสู่ระดับสี่ได้อย่างราบรื่น แต่ขาทั้งสองข้างก็จะฟื้นฟูได้ถึง 90% ถึงตอนนั้นก็จะสามารถยืนขึ้นได้แล้ว เพียงแต่ยังไม่สามารถกระโดดลงมาจากตึกสูงหรือวิ่งเต็มฝีเท้าเป็นสิบๆ กิโลเมตรได้ตามใจชอบเหมือนเมื่อก่อน]

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้าเงียบๆ

"อ๊ะ! พี่เป่ยพยักหน้าแล้ว! เขาตกลงแล้ว!"

ลู่ซือเจ๋อยิ้มแป้น กางแขนทั้งสองข้างวิ่งฝ่าฝูงชนตรงมาหาเจียงเป่ยเซิง

เจียงเป่ยเซิงที่ความจริงแล้วกำลังตอบระบบอยู่: ???

เฉินปิงที่ยืนอยู่ด้านข้างกลั้นขำไว้ พลางถามย้ำว่า "เจียงเป่ยเซิง ลู่ซือเจ๋อเลือกที่จะเข้าทีมเธอ เธอมีความคิดเห็นยังไงบ้าง?"

เจียงเป่ยเซิงมองลู่ซือเจ๋อเงียบๆ ลังเลไปหนึ่งวินาทีก่อนจะเอ่ย "เพลงนี้ของผม... ไม่ใช่แร็ปนะ..."

ลู่ซือเจ๋อพยักหน้า "ผมไม่ได้ร้องเป็นแค่แร็ปสักหน่อย!"

เฉินปิงที่เคยประเมินลู่ซือเจ๋อบนเวทีแรกว่า "เธอไปร้องแร็ปของเธอเหมือนเดิมเถอะ" ถึงกับอึกอัก อยากจะพูดแต่ก็กลืนคำพูดลงไป

"แค่ก" เจียงเป่ยเซิงกวาดสายตามองหน้าลู่ซือเจ๋อ "เพลงนี้ของผมมันออกแนวดาร์กๆ หน่อยนะ..."

ลู่ซือเจ๋อมีใบหน้าเบบี้เฟซน่ารัก เพราะงั้นเวลาที่เขาร้องแร็ป จึงให้ความรู้สึกคอนทราสต์อย่างชัดเจน

ทว่าเพลงต่อไปที่เจียงเป่ยเซิงเลือกใช้ เขาก็ยังคงมุ่งเป้าไปที่ค่าอารมณ์ด้านลบอยู่ดี

มันเป็นเพลงที่ออกแนวมืดมนอยู่ไม่น้อย

เขากังวลว่ารูปลักษณ์ภายนอกของลู่ซือเจ๋อจะทำให้มู้ดของเพลงนี้ดูขัดแย้งกันเกินไป

ลู่ซือเจ๋อก้มหน้าลง พอช้อนตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เผยรอยยิ้มแบบยันเดเระออกมา "พี่ครับ~ ดูผมสิ~ ตอนนี้ได้หรือยังครับ~"

"..."

เจียงเป่ยเซิงทนดูไม่ได้ สุดท้ายก็พยักหน้ารับไป

"เย้!" ลู่ซือเจ๋อที่วินาทีก่อนยังสติหลุดอยู่ วินาทีถัดมาก็ทำตัวราวกับหลุดออกมาจากอนิเมะ ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นอย่างตื่นเต้น ดีใจที่ได้เข้าร่วมทีมของพี่เป่ย

ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักอะไรขึ้นมาได้

"พี่ครับ? พี่คิดเพลงออริจินัลไว้เรียบร้อยแล้วเหรอ?!"

...

ในที่สุดสมาชิกทั้งเจ็ดคนของทีมเจียงเป่ยเซิงสำหรับการแสดงรอบที่สองก็ครบองค์ประชุม

ประกอบด้วยลู่ซือเจ๋อกับชีเหวินเคอจากคลาส B, หลี่กวานฉีที่ย้ายไปอยู่คลาส C แล้ว, จางเส้าอวิ๋นที่อยู่คลาส C เช่นกัน รวมถึงชวีฝูหยางและหมิ่นจิ่วเฉินจากคลาส D อีกสองคน

ในบรรดาคนเหล่านี้ ชีเหวินเคอเป็นคนที่เจียงเป่ยเซิงรู้จัก นั่นก็คือพี่ชายขาเป๋บนดาดฟ้าคนนั้น

ช่วงการเลือกเพลง นอกจากจะต้องเลือกตามลำดับอันดับแล้ว พอกลุ่มไหนคนเต็มก็จะไม่สามารถเลือกได้อีก

ทั้งที่ตอนถึงคิวของชีเหวินเคอ ยังมีอีกหลายกลุ่มที่ยังมีที่ว่าง แต่เขากลับเลือกมาอยู่กลุ่มของตนเอง

เจียงเป่ยเซิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วละสายตากลับมา

คงไม่ใช่ว่าการยื่นมือเข้าช่วยตามแผนคราวนั้น จะทำให้หมอนี่ "กลับตัวกลับใจ" ขึ้นมาจริงๆ หรอกนะ?

และนอกจากลู่ซือเจ๋อกับหลี่กวานฉีที่เขาคุ้นเคยอยู่บ้างแล้ว อีกสามคนที่เหลือเขาแทบไม่มีความทรงจำอะไรเลย

ภายในห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1

ทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่บนพื้น สายตามองไปยังเจียงเป่ยเซิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น ซึ่งระดับสายตาสูงกว่าพวกเขานิดหน่อย

"พี่เป่ย... ลู่ซือเจ๋อบอกว่าพี่คิดเพลงออริจินัลไว้แล้วเหรอครับ?"

คนที่เอ่ยถามคือชวีฝูหยาง เขานั่งอยู่ตรงข้ามกับเจียงเป่ยเซิง

เจียงเป่ยเซิงไม่ได้เป็นกัปตันทีมเป็นครั้งแรกเสียหน่อย เขาคิดว่าตัวเองในครั้งนี้น่าจะคุ้นเคยกับกฎเกณฑ์มากกว่ารอบก่อนแล้ว

ขั้นตอนแรกคืออะไรนะ อ้อ ใช่แล้ว เลือกเซ็นเตอร์

"ใช่ แล้วเราต้องเลือกเซ็นเตอร์กันก่อนไหม?"

คนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา ลู่ซือเจ๋อจึงโพล่งขึ้นมาตามสัญชาตญาณ "พี่เป่ย พี่ก็คือเซ็นเตอร์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

ตั้งแต่เพลงธีมไปจนถึงการแสดงรอบแรก ลู่ซือเจ๋อชินชากับการที่เจียงเป่ยเซิงเป็นเซ็นเตอร์ไปแล้ว

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ในสายตาของเขา เขามองข้ามปัญหาเล็กน้อยที่เจียงเป่ยเซิงลุกขึ้นยืนไม่ได้ไปนานแล้ว

จางเส้าอวิ๋นที่เดิมทีอยากจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ก็ต้องกลืนคำพูดของตัวเองกลับลงไปเงียบๆ

เจียงเป่ยเซิงกวาดสายตามองสีหน้าของทุกคน ในใจมีแผนการเรียบร้อยแล้ว

เขาเข็นเก้าอี้รถเข็นตรงไปข้างเปียโน

"ลองฟังเพลงนี้ดูก่อนดีไหม?"

"ตึ๋ง——"

โน้ตหนักๆ ถูกกดลงไปหนึ่งตัว

น้ำเสียงของเจียงเป่ยเซิงราบเรียบและเย็นชา "ฟังจบแล้ว ถ้าพวกนายยังรู้สึกว่าอยากจะแย่งตำแหน่งเซ็นเตอร์ ค่อยมาคุยกับผมอีกที"

ชีเหวินเคอที่เงียบมาตลอดตั้งแต่ตอนเลือกทีมจนกระทั่งเข้ามาในห้องซ้อมเต้น พยักหน้ารับ "ได้ครับ"