ตอนที่ 60 อยากเจอเธอ แค่อยากเจอเธอ

เมื่อมีเพลงใหม่ ก็ต้องเก็บเป็นความลับอย่างแน่นอน

หลี่กวานฉีพาเด็กฝึกคนอื่น ๆ ไปปิดกล้องไลฟ์สดในห้องฝึกนี้

"(ระบบ ตรวจดูที ยังมีกล้องตัวอื่นอีกไหม)"

[ไม่มีแล้ว ผู้ผูกระบบ]

เจียงเป่ยเซิงวางใจ เขากดนิ้วลงบนเปียโน

ท่อนอินโทรที่แฝงความพิศวงแปลกประหลาดดังขึ้น

คนอื่น ๆ ที่เดิมทียังนึกสงสัยอยู่บ้าง พลันรู้สึกขนหัวลุกชันขึ้นมาทันที

ในบรรดาพวกเขา ชีเหวินเคอเล่นเปียโนเป็น แต่เขาไม่เคยได้ยินเสียงเปียโนที่... ชวนให้ขนลุกขนพองขนาดนี้มาก่อนเลย

เปียโนนั้นสามารถโรแมนติก ดุดัน ใสกังวาน หรืออ่อนโยนได้

ทว่ามันไม่ควรให้ความรู้สึกมืดมนชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแบบนี้

จริงสิ ตอนเลือกทีม เจียงเป่ยเซิงพูดว่าอะไรนะ

เขาบอกว่า "เพลงนี้ออกแนวดาร์กหน่อย ๆ"

นี่มันไม่ใช่แค่แนวดาร์กธรรมดาแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้นั่งขัดสมาธิอยู่ พอถึงท่อนฮุก ชีเหวินเคอคงแทบอยากจะทรุดลงไปกราบกับพื้นแล้วด้วยซ้ำ

"ตึ๋ง——"

ตัวโน้ตสุดท้ายจบลง

เจียงเป่ยเซิงหลุดออกจากภวังค์ของการร้องเพลง เขามองลงมายังคนทั้งหลายแล้วถามว่า "มีความคิดเห็นยังไงบ้าง"

ทุกคนส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย หัวสั่นราวกับไขลานไว้

สองคนจากคลาส D ไม่กล้าคิดเพ้อฝันอีกต่อไป ท่อนฮุกของเพลงนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะร้องได้เลย

"แต่ว่า พี่เป่ย" หลี่กวานฉีขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างละเอียดแล้วถามขึ้น "เพลงนี้ไม่ใช่ภาษาจีนกลางเหรอครับ"

"ไม่ใช่ เพราะงั้นในหนึ่งสัปดาห์นี้ พวกนายไม่เพียงแต่ต้องเรียนท่าเต้น แต่ยังต้องจำภาษาที่ไม่คุ้นเคยให้ขึ้นใจด้วย"

เจียงเป่ยเซิงปิดฝาเปียโน เขาเตรียมจะยื่นเรื่องขอเครื่องดนตรีชิ้นใหม่กับทีมงานรายการ การใช้เปียโนบรรเลงเพลงนี้ยังรู้สึกขัดหูอยู่บ้าง

เขาเรียบเรียงทำนองและเขียนเนื้อเพลงลงในคอมพิวเตอร์ จากนั้นสั่งพิมพ์ออกมาเจ็ดชุดผ่านเครื่องพิมพ์ แล้วยื่นให้ทุกคน

ในกลุ่มนี้ไม่มีใครเข้าใจภาษานี้เลยสักคน นั่นหมายความว่าเจียงเป่ยเซิงต้องสอนพวกเขาทีละคำอีกแล้ว

เขาถือแผ่นกระดาษพลางคิดอยู่หนึ่งวินาที ตัดสินใจสอนหลี่กวานฉีก่อน คนคนนี้มีความสามารถในการเรียนรู้สูงมาก หากเป็นแค่เรื่องการออกเสียงเนื้อเพลง ช่วงเช้าครึ่งวันก็จัดการได้หมดแล้ว จากนั้นค่อยให้หลี่กวานฉีไปสอนคนอื่นต่อ

ส่วนเรื่องการเต้น

เจียงเป่ยเซิงถามขึ้น "พวกนายใครเป็นเมนเต้น"

ชวีฝูหยางกับหมินจิ่วเฉินยกมือขึ้นเงียบ ๆ

"ผมถนัดสตรีทแดนซ์ครับ"

"ผมถนัดระบำโบราณครับ"

เจียงเป่ยเซิงชี้ไปที่คนหลัง ให้หมินจิ่วเฉินมาเรียนท่าเต้นก่อน ทำแบบนี้ถึงจะดึงประสิทธิภาพสูงสุดของทั้งทีมออกมาได้

ตลอดทั้งวันในห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 ภาพถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง

เมื่อสัญญาณไลฟ์สดเปิดขึ้นอีกครั้ง ชาวเน็ตก็พบว่าเจียงเป่ยเซิงหายตัวไปอีกแล้ว

[พี่เป่ยล่ะ พี่เป่ยไปไหน]

[แค่วันเดียว ทีมนี้ก็แต่งเพลงเสร็จแล้วเหรอ]

[เธอไม่เห็นเหรอว่าหมินจิ่วเฉินกับชวีฝูหยางตรงมุมห้องกำลังซ้อมเต้นกันอยู่]

[นี่ทำอะไรกันเนี่ย ทำไมต่างคนต่างซ้อมล่ะ]

[ฮ่า ๆ ๆ พวกเธอดูท่าทางของชวีฝูหยางกับหมินจิ่วเฉินสิ พวกเขากำลังไหว้พระขอพรเหรอ ใครมันออกแบบท่าเต้นประสาทแดกแบบนี้เนี่ย]

[คอมเมนต์บนระวังปากหน่อย ฉันว่าท่าเต้นน่าจะเป็นเจียงเป่ยเซิงออกแบบ ระวังจะโดนพวกติ่งไร้สมองถล่มเอานะ]

[นี่มันพูดภาษาอะไรน่ะ ฟังไม่รู้เรื่องเลย คงไม่ใช่เพราะครั้งนี้มีบอยแบนด์จากเกาหลีมาท้าชิง ทุกคนเลยเลือกใช้เพลงต่างประเทศมารับมือหรอกนะ]

[สิบเพลงมีเพลงจีนแค่ห้าเพลง ชิ ไม่รู้จะพูดยังไงดีจริง ๆ... ถ้าคิดว่าเพลงต่างชาติดีขนาดนั้น ทำไมไม่ใช้เพลงต่างชาติไปเลยทั้งสิบเพลงล่ะ]

นับตั้งแต่ทีมงานรายการ "เซ่าเหนียนสิงซิง" ปล่อยข่าวว่า "บอยแบนด์ TAIK" จะมาท้าชิงในรายการ ผู้ชมส่วนใหญ่ต่างพากันบอกว่าผู้กำกับเฉินใจถึงจริง ๆ ถ้าแพ้ขึ้นมานี่คือขายหน้าไปถึงต่างประเทศเลยนะ

กองทัพแอนตี้แฟนรับจ้างที่กู่หยางซื้อมาก็ฉวยโอกาสนี้ประโคมข่าวแช่งการกระทำนี้ของ "เซ่าเหนียนสิงซิง" ไม่หยุด

["เซ่าเหนียนสิงซิง" รนหาที่ตายชัด ๆ]

[รายการนี้ดูหมิ่นประเทศ แนะนำให้แบนไปเลย]

แม้บนโลกออนไลน์จะมีแอนตี้แฟนก่นด่ามากมาย แต่กระแสความนิยมของ "เซ่าเหนียนสิงซิง" ก็พุ่งสูงเป็นประวัติการณ์เช่นกัน

เป็นไปตามที่เฉินกังคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้จริง ๆ หมากอันตรายตานี้ หากชนะขึ้นมา "เซ่าเหนียนสิงซิง" จะฉีกตัวออกจากรายการเซอร์ไวเวิลค้นหาบอยแบนด์รายการอื่น ๆ ในปีนี้ทันที พร้อมกับก้าวทะยานขึ้นไปสู่อีกระดับที่สูงกว่าเดิม!

……

"พี่ครับ ผมมาหาหัวหน้าทีมคอสตูมครับ"

เจียงเป่ยเซิงเข็นวีลแชร์มาที่ห้องเสื้อผ้าเพียงลำพัง

หัวหน้าทีมคอสตูมนั้นทุกคนต่างเรียกเธอว่าพี่เสวี่ย ตอนที่เจียงเป่ยเซิงเห็นเธอ เธอกำลังตัดผ้าอยู่หน้าโต๊ะตัวใหญ่ยักษ์

ชุดเวทีของเด็กฝึกจะถูกปรับแต่งตามสไตล์การแสดงของเด็กฝึกแต่ละคน ทุก ๆ รอบการแข่งขัน ทีมคอสตูมจะออกแบบชุดเวทีที่สอดคล้องกับเด็กฝึกแต่ละกลุ่ม จากนั้นจึงส่งไปตัดเย็บที่สตูดิโอเสื้อผ้าโดยเฉพาะ

นี่ก็เป็นค่าใช้จ่ายก้อนโตของทีมงานรายการเช่นกัน

ทว่าผู้กำกับเฉินเป็นพวกนิยมความสมบูรณ์แบบ เสียเงินแค่นี้จะเป็นไรไป หากเป็นเพราะชุดคุณภาพแย่จนทำให้การแสดงบนเวทีออกมาไม่ดี นั่นสิถึงเรียกว่าได้ไม่คุ้มเสีย

และทุกครั้งหลังจบการแสดงของเด็กฝึก ชุดเวทีที่เปลี่ยนออกมา ทางรายการก็จะเก็บรักษาไว้ชั่วคราว หากการแข่งขันสิ้นสุดลง ก็สามารถมอบให้พวกเขาเป็น "ของขวัญจบการศึกษา" ได้

เมื่อเห็นพี่เสวี่ยกำลังตั้งอกตั้งใจวาดแพตเทิร์นเสื้อผ้า เจียงเป่ยเซิงก็อมยิ้มเงียบ ๆ แล้วเข็นรถเข้าไปหา

"เป่ยเซิงเหรอ" พี่เสวี่ยหันกลับมา ถอดแว่นตาตรงดั้งจมูกออก ชุดเวทีของกลุ่มเจียงเป่ยเซิงในรอบก่อนที่เป็นเครื่องแบบสไตล์นักเรียนก็เป็นฝีมือเธอที่ตัดเย็บขึ้นมา ดังนั้นเธอกับเจียงเป่ยเซิงจึงนับว่าคุ้นเคยกันอยู่บ้าง

"พี่เสวี่ย ผมมาคุยเรื่องชุดเวทีสำหรับการแสดงรอบสองครับ"

"นี่เพิ่งวันที่สองเองนะ นายจัดการเรื่องอื่นเสร็จหมดแล้วเหรอ"

คราวก่อนก็ปาเข้าไปวันที่สี่ถึงเพิ่งจะมาหาเธอนี่นา

"ชุดเวทีรอบนี้ค่อนข้างพิเศษหน่อยครับ ผมกลัวว่าพวกพี่จะทำยากน่ะครับ"

พี่เสวี่ยถือแก้วเก็บความเย็น จิบโค้กเย็นเจี๊ยบไปอึกหนึ่ง พลางยักไหล่หัวเราะ "เป็นไปได้ยังไงกัน ชุดเวทีของเด็กฝึกพวกนายมันจะซับซ้อนไปได้แค่ไหนเชียว อย่างมากวันเดียวก็จัดการเสร็จให้..."

กระดาษร่างแบบชุดถูกยื่นมาตรงหน้าพี่เสวี่ย

สายตาของพี่เสวี่ยถูกภาพวาดบนกระดาษดึงดูดไปในทันที

เธอวางแก้วเก็บความเย็นลง แล้วรีบพลิกดูแผ่นที่เหลืออย่างรวดเร็ว

สไตล์ของเสื้อผ้ามีความคล้ายคลึงกัน ทว่าในรายละเอียดจุดย่อย ๆ ยังคงมีความแตกต่าง

แต่สไตล์เสื้อผ้าแบบนี้ บนเวทีของหัวเซี่ยไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อนเลย

เธอจ้องหน้าเจียงเป่ยเซิงอยู่นานสองนาน จนได้รับสัญญาณเป็นการเลิกคิ้วขึ้นเบา ๆ จากอีกฝ่าย

ราวกับกำลังย้อนถามเธอว่า อย่างมากวันเดียวงั้นเหรอ

ในใจพี่เสวี่ยก่นด่าเจ้าเด็กนี่ว่าหาเรื่องให้ทีมคอสตูมทำจริง ๆ แต่อีกใจหนึ่งก็อดทึ่งไม่ได้ ความสามารถด้านการออกแบบระดับนี้ ต่อให้ถอนตัวออกจากวงการไปเป็นดีไซเนอร์ ก็ยังเอาตัวรอดได้สบาย ๆ เลยนะเนี่ย!

พร็อพเครื่องประดับบนเวทีของบอยแบนด์ไม่ได้เยอะเท่าเกิร์ลกรุ๊ป มีแค่ผ้าคาดผม ปลอกข้อมือ แว่นตากรอบโลหะ... ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่การเซตทรงผมและสไตล์เสื้อผ้ามากกว่า

เครื่องประดับที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดก็น่าจะเป็นเนกไท

แทบจะทุกห้าในสิบเวทีมักจะมีองค์ประกอบของเนกไทอยู่ด้วย ในภาพร่างเสื้อผ้าที่เจียงเป่ยเซิงส่งมาให้ก็มีชุดหนึ่งที่มีเนกไทเช่นกัน

นอกจากนี้ยังมีเสื้อกั๊กหลากหลายแบบ ทั้งเสื้อกั๊กสไตล์แทกทิคอล เสื้อกั๊กสไตล์เวิร์กแวร์ เสื้อกั๊กผ้า เสื้อกั๊กยุทธวิธี ไปจนถึงสายรัดเอวแบบมีสายสะพาย

มีภาพร่างแบบหนึ่งที่มีสายรัดเอวแบบมีสายสะพายอยู่ด้วย

นอกเหนือจากนี้ สร้อยคอก็นับเป็นเครื่องประดับที่พบเห็นได้บ่อยเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นสร้อยคิวบัน สร้อยไทเทเนียมสตีล สร้อยไข่มุก หรือสร้อยลูกปัด

"ชุดไหนของนายล่ะ"

เจียงเป่ยเซิงชี้นิ้วไปที่ภาพหนึ่งในนั้น พี่เสวี่ยพินิจดูอยู่นานพอสมควร ในหัวก็เริ่มมีโครงภาพร่างคร่าว ๆ ปรากฏขึ้นมาแล้ว