ตอนที่ 61 ไม่ว่าอดีตหรืออนาคตฉันก็แค่อยากเจอเธอ

"ได้ เดี๋ยวอีกสักพักจะให้คนไปวัดสัดส่วนพวกนายนะ"

นี่เป็นสิ่งที่ทีมเสื้อผ้าต้องทำเป็นประจำทุกสัปดาห์อยู่แล้ว

ถึงขั้นที่ว่าเพื่อควบคุมน้ำหนักของเด็กฝึกและเก็บข้อมูลสัดส่วนร่างกาย จะมีการวัดกันทุกสามวันด้วยซ้ำ

หลังจัดการเรื่องนี้เสร็จ เจียงเป่ยเซิงก็พยักหน้าขอบคุณพี่เสวี่ย ก่อนจะเดินออกจากแผนกเสื้อผ้าแล้วมุ่งหน้าไปยังแผนกเครื่องดนตรี

"อาจารย์ครับ ผมอยากมาขอเบิกเครื่องดนตรีชิ้นหนึ่งครับ"

ทีมงานแผนกเครื่องดนตรีคุ้นเคยกับเจียงเป่ยเซิงเป็นอย่างดีอยู่แล้ว

"เป่ยเซิง มาขอเครื่องดนตรีอีกแล้วเหรอ ห้องซ้อมเต้นของพวกนายไม่ได้ขนเข้าไปตั้งเยอะแล้วเหรอ"

แม้แต่ของชิ้นใหญ่อย่างเปียโน หยางกังยังอนุญาตให้ยกเข้าไปไว้ในห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 สักหลัง จะได้ไม่ต้องให้เจียงเป่ยเซิงเดินไปเดินมา

เจียงเป่ยเซิงลูบจมูกแก้เก้อ กระแอมเบา ๆ ทีหนึ่ง "คราวนี้ อยากได้กู่ฉินตัวหนึ่งครับ"

ทีมงานแผนกเครื่องดนตรีชะงักไป

มีคนนึกขึ้นได้ จึงหยิบเครื่องดนตรีชิ้นหนึ่งออกมาจากตู้ที่ปิดตายมาตลอด "นายหมายถึงอันนี้ใช่ไหม"

เครื่องดนตรีโบราณแบบนี้ก็เหมือนกับขลุ่ยผิว แทบไม่มีใครเล่นเป็นแล้ว

เครื่องดนตรีสากลมีเยอะมาก เพื่อประหยัดพื้นที่ เครื่องดนตรีโบราณส่วนใหญ่จึงถูกล็อกเก็บไว้ในตู้

เฉินกวงถามด้วยความสงสัย "เป่ยเซิง นายเล่นกู่ฉินเป็นด้วยเหรอ"

เจียงเป่ยเซิงรับมาตามน้ำ ลองดีดทดสอบเสียงดู เสียงเพี้ยนไปเล็กน้อย ต้องตั้งสายใหม่

"เป็นครับ"

"เพลงที่นายจะแสดงในการแสดงรอบสองต้องใช้กู่ฉินด้วยเหรอ"

เจียงเป่ยเซิงลังเลเล็กน้อยก่อนพยักหน้า ความจริงกู่ฉินออกจะเหมือนพร็อพบนเวทีเสียมากกว่า แต่จะว่าใช้ก็ต้องใช้อยู่ดี

เฉินกวงเข้าใจผิดคิดว่าอีกฝ่ายอยากเก็บการแสดงที่จะมาถึงไว้เป็นความลับ ในใจจึงเข้าใจเป็นอย่างดี

"ขอบคุณครับ"

หลังจัดการธุระเรื่องที่สองเสร็จ เจียงเป่ยเซิงก็ถือเครื่องดนตรีชิ้นใหม่กลับมายังห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1

สมาชิกทั้งหกคนที่ยังคงซ้อมอยู่กรูเข้ามาล้อมเขาทันที

"พี่เป่ย กลับมาแล้วเหรอครับ!"

"นี่คืออะไรน่ะ"

"ไหนบอกว่าไปคุยเรื่องชุดขึ้นเวทีกับทีมเสื้อผ้าไงครับ"

ชาวเน็ตได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ถึงเพิ่งรู้ว่าที่แท้เจียงเป่ยเซิงไปจัดการเรื่องชุดขึ้นเวทีสำหรับการแสดงรอบสองมานี่เอง

[พี่เป่ยลงมือเร็วเกินไปแล้ว เพิ่งวันที่สองเองก็ไปจัดแจงเรื่องชุดขึ้นเวทีแล้ว]

[มีหัวหน้าวงแบบนี้ อุ่นใจสุด ๆ เลย]

กู่ฉินถูกวางลงบนโต๊ะ เจียงเป่ยเซิงเอ่ยขึ้น "เครื่องดนตรีชิ้นนี้เรียกว่ากู่ฉิน เพลงของพวกเราเพลงนี้ ถ้าใช้เปียโนเล่นเป็นแนวหลักยังไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ ผมเลยกะว่าจะใช้กู่ฉินเรียบเรียงใหม่ แล้วค่อยใส่พวกกีตาร์ไฟฟ้าหรือองค์ประกอบอื่น ๆ เพิ่มเข้าไป"

บรรดาเด็กฝึกที่ฟังแล้วอึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กันต่างพยักหน้ารับ "อ๋อๆๆ!"

ชีเหวินเคอที่เพิ่งได้สติอดประหลาดใจไม่ได้ "เวอร์ชันเปียโนยังไม่เหมาะอีกเหรอครับ"

"ผมหมายถึง... เวอร์ชันเปียโนก็เพราะมากแล้วนะ..."

พอเห็นทุกคนหันมามอง ชีเหวินเคอก็ลดเสียงเบาลงถนัดตา นับตั้งแต่เข้ามาร่วมทีมนี้ เขาก็แทบจะทำตัวให้ไร้ตัวตนที่สุดมาโดยตลอด

ทั้งที่ตอนแรกเป็นฝ่ายไปพูดจาแซะเจียงเป่ยเซิงแท้ ๆ แต่ผลลัพธ์กลับ... ได้อีกฝ่ายช่วยชีวิตไว้

ชีเหวินเคอเสียใจมากที่ตัวเองพลาดการอัดเพลงประจำรายการไป

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็โล่งใจอย่างยิ่งที่ใบหน้าไม่เสียโฉม และไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไปมากกว่านั้น

จากเหตุการณ์นั้น ชีเหวินเคอตระหนักได้ว่าตนเองกับอีกฝ่ายอยู่คนละระดับกันเลย

อีกฝ่ายอาจไม่ได้แยแสการแข่งขันอะไรนี่เลยด้วยซ้ำ

มันทำให้คนที่คอยตะเกียกตะกายแก่งแย่งอย่างเขาดูเหมือนตัวตลก

เขาอยากหาโอกาสขอบคุณเจียงเป่ยเซิงมาตลอด อย่างน้อยก็เคลียร์เรื่องนี้ให้ชัดเจน

ทว่าพอย้ายเข้าทีมมาได้ เขากลับนึกไม่ถึงว่าเจียงเป่ยเซิงไม่คิดจะปล่อยให้คนในทีมมานั่งทักทายพูดคุยอะไรกันเลยสักนิด แต่สั่งลุยซ้อมทันที

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ตารางเวลาของทุกคนแน่นเอี้ยด เขาเลยยังหาจังหวะเหมาะไม่ได้จริง ๆ

คราวนี้พอเจียงเป่ยเซิงกลับมา ดันบอกว่าจะเปลี่ยนเพลงนี้จากเวอร์ชันเปียโนมาเป็นเวอร์ชันกู่ฉินเสียอย่างนั้น

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าคนคนนี้จะเล่นเครื่องดนตรีเป็นกี่อย่างหรอกนะ แต่เขายังรู้สึกว่าเวอร์ชันเปียโนไม่เหมาะ ไม่เพราะอีกงั้นเหรอ

เจียงเป่ยเซิงเหลือบมองเขา น้ำเสียงราบเรียบ "ใช่ พวกนายปิดกล้องก่อนสิ เดี๋ยวฉันจะดีดกู่ฉินให้ฟังรอบหนึ่ง"

น้ำเสียงเรียบเฉยนั้นทำให้ชีเหวินเคอรู้สึกว่า บางทีอีกฝ่ายคงลืมเรื่องขี้ปะติ๋วพวกนั้นไปนานแล้ว

เขาจึงยอมทำตามอย่างว่าง่าย ปิดกล้องทุกตัวพร้อมกับเพื่อนร่วมทีม

ทุกคนนั่งล้อมวงกัน ฟังเจียงเป่ยเซิงบรรเลงเพลงนี้ในเวอร์ชันกู่ฉิน

พอนิ่งฟังจนจบ ทั้งหกคนที่สีหน้าเหม่อลอยก็ปรบมือออกมาโดยไม่รู้ตัว

แปะ แปะ แปะ

เสียงปรบมือดังขึ้นเรื่อย ๆ และเริ่มระรัวมั่วซั่วไปหมด

ลู่ซือเจ๋อ "คุณพระช่วย นี่น่ะเหรอเสน่ห์ของเครื่องดนตรีโบราณ! พี่เป่ย ผมก็อยากเรียนด้วย!"

เจียงเป่ยเซิงดันหัวอีกฝ่ายที่เกยอยู่บนเข่าตัวเองออกอย่างรังเกียจ พลางเอ่ย "อยากเรียนอันนี้ นายต้องฝึกสามถึงห้าปีนู่น"

"หา? สามถึงห้าปีเลยเหรอ" ลู่ซือเจ๋อนึกว่ามีสายขึงเป็นเส้น ๆ เหมือนกีตาร์ ฝึกสักเดือนก็น่าจะเล่นได้แล้ว ไม่นึกว่าจะต้องใช้เวลานานขนาดนี้ "งั้นช่างเถอะ ช่างเถอะครับ ผมไปเป็นแร็ปเปอร์ของผมเหมือนเดิมดีกว่า"

เจียงเป่ยเซิงไล่ทุกคนออกไป ให้พวกเขาซ้อมกันต่อ

ส่วนตัวเองก็นำทำนองเข้าคอมพิวเตอร์อย่างต่อเนื่อง ตัดต่อท่อนเพลง ขั้นตอนนี้เรียกว่าการเรียบเรียงดนตรี

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงดนตรีประกอบฉบับสมบูรณ์ของเพลงนี้ก็เสร็จเรียบร้อย

เจียงเป่ยเซิงทำเวอร์ชันร้องเดี่ยวเพิ่มอีกหนึ่งเวอร์ชัน แล้วถือแฟลชไดรฟ์ไปหาผู้กำกับหยาง

"ผู้กำกับเฉิน ขอยืมโทรศัพท์มือถือหน่อยครับ จะลงทะเบียนลิขสิทธิ์เพลงใหม่"

ระบบไม่เข้าใจ [ผู้ผูกระบบ ขั้นตอนนี้ฉันช่วยคุณจัดการได้นะ!]

"(ระบบบื้อ ตอนนี้ในสายตาคนภายนอก ฉันไม่มีโทรศัพท์ แล้วเพลงมันจะจดทะเบียนขึ้นมาดื้อ ๆ ได้ยังไง)"

[อ้าว เออแฮะ ผู้ผูกระบบคิดรอบคอบจริง ๆ ด้วย!]

หลังจากจัดการเรื่องลิขสิทธิ์เสร็จ ผู้กำกับเฉินก็รั้งเจียงเป่ยเซิงไว้แล้วถามว่า "เป่ยเซิง เธอยังไม่อยากถ่ายโฆษณาอยู่อีกเหรอ มีสปอนเซอร์เจ้าหนึ่งอยากลงเงินให้รายการเราหนึ่งล้านหยวน คราวนี้ระบุชื่อเลยว่าอยากให้เธอเป็นคนถ่าย"

สปอนเซอร์รายนี้เห็นคลิปที่เจียงเป่ยเซิงร้องเพลง "ไห่ตี่" ทางอินเทอร์เน็ต แล้วรู้สึกว่าสินค้าของพวกเขาเข้ากับเพลงนี้มากเหลือเกิน

เรื่องนี้ผู้กำกับเฉินไม่เห็นด้วยสักนิด

ทว่าความเห็นของลูกค้า ผู้กำกับเฉินก็ไม่กล้าคัดค้าน

ก่อนหน้านี้สปอนเซอร์ของนมยี่ห้อไวไวก็เคยมาหาเจียงเป่ยเซิง แต่เพราะบทโฆษณามันเด็กน้อย เบียว แถมยังเลี่ยนเกินทน เจียงเป่ยเซิงเลยปฏิเสธไป

สปอนเซอร์เจ้าหลักแบบนี้ เด็กฝึกกับพวกเขามีสิทธิ์เลือกกันทั้งสองฝ่าย ปฏิเสธไปก็ไม่มีปัญหาอะไร

แต่สำหรับสปอนเซอร์ที่เพิ่งเข้ามาทีหลัง ถ้าเจาะจงให้เด็กฝึกคนไหนถ่ายโฆษณาแล้วเด็กฝึกคนนั้นไม่ยอม พวกเขาก็จะไม่ยอมลงทุนให้

ส่วนเจ้าที่เคยลงเงินไปแล้วในอีพีแรก ถ้าถูกปฏิเสธ ก็มีโอกาสสูงมากที่จะไม่เพิ่มเงินทุนให้อีก

เดิมทีเฉินกังก็อยากคุยเรื่องนี้กับเจียงเป่ยเซิงอยู่แล้ว เงินกับชื่อเสียงลอยมาเข้าปากขนาดนี้ ไม่มีเหตุผลที่จะไม่คว้าไว้ เผื่อว่าเป่ยเซิงจะฮึดสู้จนอยู่รอดไปถึงรอบชิงชนะเลิศได้ล่ะ?

ฉีจี้ตี้กวง ก็นับเป็นปาฏิหาริย์จริง ๆ ไม่ใช่หรือไง

แม้แต่เฉินกังก็ยังโดนชื่อทีมนี้ล้างสมองไปแล้ว

"ค่าตัวโฆษณาแบ่งให้เธอหนึ่งแสนหยวน อีกเก้าแสนหยวนที่เหลือเข้ากองรายการ ขอแค่หลังจากนี้เธออยู่รอดต่อไปได้อีกหนึ่งอีพี ก็จะได้เพิ่มอีกห้าหมื่นหยวน ให้เธอคนเดียวต่างหาก"

ตามกฎของรายการ เด็กฝึกที่ตกรอบ โฆษณาที่พวกเขาถ่ายไว้ก็จะไม่ปรากฏในรายการช่วงหลังอีกต่อไป

หนึ่งแสน... ราคานี้...

เจียงเป่ยเซิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น "เป็นโฆษณาประเภทไหนครับ"

"แอ่หม ห่วงยางว่ายน้ำน่ะ"