ตอนที่ 62 ข้ามผ่านเส้นเวลานับพันนับหมื่น

โรงงานห่วงยางสือจื้อ

สือรุ่ยเจี๋ยผู้เป็นเจ้านายกำลังเดินตรวจดูความคืบหน้าการทำงานในโรงงาน

หลังจากเดินดูรอบหนึ่งแล้วกลับมาที่ห้องทำงาน เขาก็ถอนหายใจพลางกรอกข้อมูลลงในตาราง

"ประสิทธิภาพการผลิต แปดสิบแปดจุดเจ็ดสองเปอร์เซ็นต์ สายการผลิตที่หนึ่ง... สายการผลิตที่สอง... สต็อกสินค้าวันนี้ 10,000 ชิ้น!"

ในตอนนั้นเอง เสี่ยวฟางผู้ช่วยของสือรุ่ยเจี๋ยก็เดินเข้ามา สือรุ่ยเจี๋ยรีบถามทันที "เป็นยังไงบ้าง ทางนั้นตกลงไหม"

เสี่ยวฟางมีสีหน้ายินดี "พวกเขาตกลงครับเถ้าแก่!"

"เฮ้อ... ค่อยยังชั่ว! โรงงานห่วงยางสือจื้อรอดแล้ว"

ความจริงแล้วเสี่ยวฟางค่อนข้างไม่เข้าใจอยู่บ้าง นับตั้งแต่มีข่าวแฉบนอินเทอร์เน็ตว่า มีกลุ่มนักเรียนไปว่ายน้ำที่ทะเลแล้วจมน้ำเสียชีวิตเพราะว่ายออกไปตรงเขตน้ำลึก ตอนนั้นไม่รู้ว่าคู่แข่งเจ้าไหนจ้างพวกแอ็กเคานต์การตลาดให้เบี่ยงเบนความสนใจของสังคมมาที่ห่วงยางที่กลุ่มนักเรียนพวกนั้นใช้

บังเอิญว่าในกลุ่มนักเรียนสองคนที่จมน้ำเสียชีวิตนั้น คนหนึ่งใช้ห่วงยางแบรนด์เหอกัง อีกคนใช้ห่วงยางแบรนด์สือจื้อ

ห่วงยางแบรนด์เหอกังได้ประกาศปิดโรงงานล้มละลายไปตั้งแต่เดือนที่แล้ว แม้แต่ค่าจ้างพนักงานก็ยังจ่ายไม่ครบเลย

ส่วนห่วงยางแบรนด์สือจื้อเป็นเพราะเถ้าแก่ค่อนข้างมีเงิน อีกทั้งแบรนด์เปิดมานานพอสมควรจึงยังมีเครดิตพื้นฐานอยู่บ้าง ตอนนี้ก็เลยยังคงกัดฟันประคับประคองอยู่ได้

ทว่ายอดขายเดือนนี้กลับดิ่งลงเหว ตามแผนเดิมแล้วเดือนหนึ่งอย่างน้อยต้องขายห่วงยางได้ 500,000 ชิ้น แต่ผลลัพธ์คือสินค้าในสต็อกหนึ่งหมื่นชิ้นของวันนี้ยังขายไม่ออกเลยสักชิ้น

สระว่ายน้ำและสถานที่ท่องเที่ยวชายทะเลทั่วประเทศที่เคยร่วมงานกับโรงงานห่วงยางสือจื้อ มีครึ่งหนึ่งขอยกเลิกสัญญาไปแล้ว

คนพวกนี้ช่างรักตัวกลัวตายกันจริง ๆ เรื่องนี้ยังไม่ต้องพูดถึงตัวปัญหาเดิมที่ว่าพวกนักเรียนฝ่าฝืนออกไปเขตน้ำลึกกันเอง แต่สายตาของสาธารณชนกลับพุ่งเป้ามาที่ห่วงยาง แถมยังมีคนพูดกันไปเรื่อยว่า "ต้องเป็นเพราะห่วงยางมีปัญหาแน่ ๆ นักเรียนถึงได้จมน้ำตาย"

ให้ตายเถอะ ผีตัวไหนจะไปรู้ว่าเด็กนักเรียนสองคนนั้นว่ายน้ำไม่เป็นแล้วยังจะรนหาที่ไปเขตน้ำลึกทำไม

แล้วยังซวยหยิบใช้สองแบรนด์นี้พอดีอีก

เดิมทีสือรุ่ยเจี๋ยคิดจะปล่อยให้เรื่องเงียบไปเอง แต่ผลคือแบรนด์เหอกังข้าง ๆ ที่ปล่อยเรื่องเงียบกลับต้องม้วนเสื่อออกจากตลาดไปแล้ว

เขาคิดว่าแบบนี้ไม่ได้การ ต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง

เรื่องพรรค์นี้มันยุ่งยาก กล้องวงจรปิดก็ไม่มี ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ความจริง การออกมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองก็คือจุดเริ่มต้นของการก้าวลงสู่ปลักปัญหา

ในเมื่อมีคนจงใจดึงดูดสายตาคนมาที่ห่วงยาง สือรุ่ยเจี๋ยก็ทำได้เพียงใช้เวทมนตร์สู้กับเวทมนตร์ งั้นก็เบี่ยงเบนสายตากลับไปสิ

การจ้างดารามาเป็นพรีเซนเตอร์คือวิธีเบี่ยงเบนความสนใจที่ดี

แต่ค่าตัวพรีเซนเตอร์ของพวกดารา โดยพื้นฐานก็เริ่มที่หลายล้านขึ้นไปทั้งนั้น

สือรุ่ยเจี๋ยคิดดูแล้ว หรือว่าจะจ้างเน็ตไอดอลดี

ทว่าช่วงนี้มีเน็ตไอดอลถูกจับไปคนหนึ่ง บรรยากาศในวงการเน็ตไอดอลช่วงนี้จึงตึงเครียดมาก

พอคิดถึงความปลาปนกุ้งความวุ่นวายเละเทะของวงการนี้ สือรุ่ยเจี๋ยก็ตกอยู่ในความสับสนลังเลอยู่คนเดียวอีกครั้ง

จุดเปลี่ยนของเรื่องราวเกิดขึ้นตอนที่เสี่ยวฟางเปิดเพลงในห้องทำงาน เพลง "ไห่ตี่" เพลงเดียวทำเอาสือรุ่ยเจี๋ยตะลึงงัน

สือรุ่ยเจี๋ยฟังเวอร์ชันแรก พอฟังจบเขาก็คิดในใจ นี่มันไม่ใช่ความรู้สึกอึดอัดทรมานของการจมน้ำทะเลตายหรอกเหรอ

จากนั้นเสี่ยวฟางก็เปิด "ไห่ตี่" เวอร์ชันที่สอง

สือรุ่ยเจี๋ยตื่นเต้นขึ้นมาทันที นี่มันไม่ใช่การได้รับการช่วยชีวิตขึ้นมาบนฝั่งหรอกเหรอ

ช่างเข้ากับห่วงยางของพวกเขาอะไรขนาดนี้

เสี่ยวฟางที่รับรู้ความคิดของเถ้าแก่: ...ถึงจะไม่อยากเหน็บแนมเจ้านายตัวเอง แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ช่างเหมือนหมูป่าไม่รู้จักอาหารเลิศรสจริง ๆ

"นายว่าถ้าโรงงานเราจ้างเด็กฝึกคนนี้มาถ่ายโฆษณาห่วงยางสักตัวจะเป็นยังไง"

เสี่ยวฟางเองก็เป็นแฟนคลับขาจรที่แอบสนับสนุนเจียงเป่ยเซิงอยู่เงียบ ๆ

พอได้ยินก็พยักหน้าทันที "ได้สิครับเถ้าแก่ ตอนนี้เจียงเป่ยเซิงคนนี้เป็นเด็กฝึกที่ดังที่สุดในรายการนี้เลยนะ แต่ว่ามีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง..."

"ปัญหาอะไร"

เสี่ยวฟางพูดอย่างระมัดระวัง "เขานั่งวีลแชร์น่ะครับ ลุกยืนไม่ได้"

"ขาหักเหรอ" สือรุ่ยเจี๋ยร้องเสียงหลง "ขาหักแล้วยังจะถ่ายโฆษณาได้อีกเหรอ"

เสี่ยวฟาง "...ไม่ใช่ครับเถ้าแก่ ผมหมายถึงว่า ทีมงานรายการไม่มีทางเก็บเขาไว้จนถึงรอบสุดท้ายแน่ โฆษณาที่เราถ่ายอาจจะได้ฉายไม่กี่ตอนหรอกครับ"

"อ๋อ แบบนี้เองเหรอ..." สือรุ่ยเจี๋ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "งั้นก็ลดค่าตัวโฆษณาลงหน่อยแล้วกัน ฉันว่าเขาก็เหมาะดีนะ ถ้าขาหักแล้วตกทะเลยังรอดมาได้เพราะห่วงยางของเรา นี่มันไม่เท่ากับช่วยพิสูจน์ทางอ้อมเหรอว่าห่วงยางเราคุณภาพดีน่ะ"

เสี่ยวฟางกระตุกมุมปาก หมดคำจะพูดกับเจ้านายที่ในหัวมีแต่เรื่องห่วงยางคนนี้จริง ๆ

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย สถานที่ถ่ายทำจึงถูกกำหนดให้เป็นสระว่ายน้ำแห่งหนึ่ง

แม้ว่าตอนนี้เทคนิคการตัดต่อจะสามารถแต่งภาพให้ออกมาเหมือนอยู่ใต้ทะเลได้ แต่เวลาอยู่ในน้ำ เส้นผมหรืออะไรต่าง ๆ บนร่างกายคนเราจะลอยขึ้นตามธรรมชาติเพราะแรงลอยตัวของน้ำ

ความรู้สึกแบบนี้มันตัดต่อให้เนียนได้ยาก

ทีมงานรายการจึงตัดปัญหาด้วยการติดต่อสระว่ายน้ำไว้แห่งหนึ่ง

ในสัปดาห์ที่ต้องเตรียมตัวก่อนการแสดงรอบสอง วันที่สาม เจียงเป่ยเซิงก็ถูกพาตัวออกจากค่าย

ก่อนจะไป เพื่อนร่วมทีมต่างก็อาลัยอาวรณ์กันยกใหญ่

"พี่เป่ย รีบกลับมาเร็ว ๆ นะครับ!"

"พี่กลับมา พวกเราต้องซ้อมเพลงนี้จนคล่องแน่นอน จะได้ร้องให้พี่ตรวจดูครับ"

เจียงเป่ยเซิงเห็นทุกคนตั้งอกตั้งใจกันขนาดนี้ ในใจก็รู้สึกพอใจมาก

นาน ๆ ทีเขาจะยอมพูดจาอ่อนโยนด้วยสักสองสามประโยค พร้อมกับรับปากว่าจะกลับมาช่วงบ่าย

ทันทีที่เจียงเป่ยเซิงก้าวพ้นห้องซ้อมเต้นหมายเลขหนึ่งไป

ทั้งหกคนก็หันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ลู่ซือเจ๋อเอ่ยถามขึ้นมา "พวกเรายังไม่ได้ส่งชื่อทีมกันใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว ใช่เลย!"

หลี่กวานฉียกกำปั้นขึ้นป้องปากแล้วกระแอมเบา ๆ เมื่อวานตอนที่พี่เป่ยไม่อยู่ในห้องซ้อม ครูฝึกหลิ่วหมิ่นเหวินแวะมาเตือนทุกคน ให้รีบคิดชื่อทีมแล้วส่งให้พีดีผู้ริเริ่มรายการ

ตอนแรกนึกว่าพอพี่เป่ยกลับมา คนพวกนี้จะคุยเรื่องนี้กันเสียอีก

ที่ไหนได้ ทุกคนกลับทำตัวเหมือนบำเพ็ญศีลปิดวาจา ไม่ยอมปริปากพูดถึงเรื่องนี้เลยสักแอะ

แต่พอตอนนี้พี่เป่ยเพิ่งจะเดินออกไป ลู่ซือเจ๋อก็เปิดประเด็นนี้ขึ้นมาทันที...

ลู่ซือเจ๋อยกยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปาก "ฉันว่าชื่อฉีจี้ตี้กวงก็ไม่เลวนะ ทุกคนคิดว่าไงล่ะ?"

ชวีฝูหยางกับหมิ่นจิ่วเฉินที่สงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับชื่อนี้มานานแล้วรีบพยักหน้าหงึกหงักทันที

จางเส้าอวิ๋นอายุค่อนข้างเยอะกว่าคนอื่น เขารีรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาก็ยอมพยักหน้าตามไปด้วย

"คือว่า..." ชีเหวินเคอนึกขึ้นได้ เหมือนพี่เป่ยเคยเปรยไว้ครั้งหนึ่งว่า คราวหน้าอยากจะเปลี่ยนชื่อทีมไม่ใช่เหรอ?

"คือว่าอะไรเล่า นายลองนึกถึงพวกเด็กฝึกในเพลงธีมกับรอบการแสดงครั้งแรกดูสิ คนพวกนั้นต่างก็บอกว่าตัวเองเป็นทีมฉีจี้ตี้กวงกันทั้งนั้น นายไม่อยากได้ชื่อนี้เหรอไง?"

"เปล่านะ..." ชีเหวินเคอตอบปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณ

ลู่ซือเจ๋อตบไหล่ชีเหวินเคอ สีหน้าแสดงความชื่นชมราวกับเห็นเด็กที่สั่งสอนได้ "โอเค งั้นแปลว่านายเห็นด้วยแล้วนะ"

ชีเหวินเคอที่ถูกบังคับให้เห็นด้วยถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ลู่ซือเจ๋อหันไปมองหลี่กวานฉีที่เดิมทีก็อยู่ทีมฉีจี้ตี้กวงมาตั้งแต่แรก "นายคงไม่มีความเห็นขัดแย้งอะไรใช่ไหม?"

หลี่กวานฉีดันแว่นตาขึ้น ซ่อนแววตารอดูเรื่องสนุกเอาไว้ใต้เลนส์ รอให้พี่เป่ยกลับมาก่อนเถอะ ลู่ซือเจ๋อ แกตายแน่

"อืม ตามหลักการเสียงข้างมากย่อมชนะเสียงข้างน้อย ความเห็นของฉันคงไม่มีผลต่อการตัดสินใจอะไรแล้วล่ะ"

ลู่ซือเจ๋อยกนิ้วโป้งให้ "นายพูดถูกเผง เพราะงั้นพวกเราก็ใช้ชื่อทีมฉีจี้ตี้กวงนี่แหละ"

หลี่กวานฉีแอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ แน่นอนสิ และตามหลักการร่างกายต้องเชื่อฟังคำสั่งของสมองแล้วล่ะก็ ลู่ซือเจ๋อเอ๋ย นายจบเห่แน่!