ตอนที่ 63 พึ่งพากันกลางผู้คน

สาเหตุที่เจียงเป่ยเซิงยอมรับถ่ายโฆษณาชิ้นนี้ เหตุผลแรกย่อมเป็นเพราะหาเงินได้ ในสังคมยุคปัจจุบัน หากไม่มีเงินก็ขยับไปไหนแทบไม่ได้ แม้เจียงเป่ยเซิงจะทะลุมิติมาจากวันสิ้นโลก แต่เขาก็ไม่เคยดูแคลนสิ่งที่เรียกว่าเงิน ยิ่งมีมากเท่าไรย่อมดีที่สุดอยู่แล้ว

และยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง การถ่ายโฆษณาจะช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้น ดึงดูดคนทั่วไปให้เข้ามาฟังเพลง ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการเก็บแต้มค่าอารมณ์ของเขา

เมื่อรู้ว่าโฆษณาตัวนี้ ทั้งคำโฆษณาและขั้นตอนการถ่ายทำสามารถจัดสรรเองได้ ขอเพียงสองฝ่ายตกลงเห็นพ้องต้องกัน เจียงเป่ยเซิงจึงตอบตกลง

เขาไม่มีทางยอมให้ตัวเองต้องพูดบทชวนขนลุกพวกนั้นเด็ดขาด!

"สวัสดีครับๆ ผู้กำกับเฉิน ผมเป็นเจ้าของโรงงานห่วงยางชูชีพสี่แฉก ชื่อสือรุ่ยเจี๋ยครับ"

จางเล่อหรานยื่นมือออกไปพลางยิ้มแล้วกล่าว "ผมเป็นรองผู้กำกับ จางเล่อหรานครับ"

สือรุ่ยเจี๋ยมีสีหน้ากระอักกระอ่วน นึกไม่ถึงว่าจะทักคนผิดเสียได้

ผู้ช่วยตัวน้อยข้างๆ อดไม่ได้ที่จะยกมือปิดหน้า ทั้งที่ตนอุตส่าห์เอาข้อมูลบุคคลสำคัญของรายการนี้ไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของเจ้านายแท้ๆ เห็นได้ชัดเลยว่าเถ้าแก่ไม่ได้เปิดดูจริงจังเลยสักนิด!

จางเล่อหรานกลับไม่ถือสาอะไร เขาเบี่ยงตัวหลีกทางพลางแนะนำคนข้างหลังให้ทุกคนรู้จัก "นี่คือเด็กฝึกจากรายการ 'เซ่าเหนียนสิงซิง' ของพวกเรา เจียงเป่ยเซิงครับ"

ชายหนุ่มผู้นั่งอยู่บนวีลแชร์ผงกศีรษะให้ทุกคน

สือรุ่ยเจี๋ยที่ถูกใบหน้าหล่อเหลาของเจียงเป่ยเซิงสะกดเข้าอย่างจังเบิกตากว้าง คล้ายไม่อยากจะเชื่อสายตา

"อ้าว? หล่อขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

คำพูดนั้นทำเอาจางเล่อหรานหลุดขำ

"เถ้าแก่สือ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นรูปถ่ายของเป่ยเซิงมาก่อนเลยหรือครับ"

"ไม่เคยเลยครับ ผมฟังแค่เพลงของเขาอย่างเดียวเลย"

"ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าเป่ยเซิงใช้ความสามารถคว้าโอกาสนี้มาได้สินะครับ"

เจียงเป่ยเซิงฟังรองผู้กำกับกล่าวชื่นชมยกยอตัวเองทั้งต่อหน้าและลับหลัง เขาก็เม้มริมฝีปาก แววตาเผยความไม่คุ้นชินออกมาเล็กน้อย

ปกติแล้วจางเล่อหรานจะขลุกอยู่กับทีมไลฟ์สดของรายการ ไม่ค่อยได้มาพบปะกับเหล่าเด็กฝึกเท่าใดนัก เจียงเป่ยเซิงเองก็นึกไม่ถึงว่ารายการนี้ นอกจากผู้กำกับเฉินที่มีอายุมากหน่อยแล้ว ทีมงานคนอื่นๆ ล้วนอยู่ในวัยหนุ่มสาวทั้งสิ้น ดังนั้นจึง... ตรงไปตรงมาและเปิดเผยยิ่งกว่า

ชอบก็บอกว่าชอบ ชื่นชมอย่างจริงใจ และเลือกอย่างหนักแน่นมั่นคง

เจียงเป่ยเซิงเงยหน้า สบตากับคู่ค้ารายนี้อย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะเอ่ยอย่างเปิดเผย "ขอบคุณเถ้าแก่สือที่ให้โอกาสนี้กับผมครับ"

ตัวเถ้าแก่สือเองไม่ใช่คนชอบคนที่ทำตัวบิดไปบิดมาอิดออดอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าเจียงเป่ยเซิงไม่ได้หลงระเริงไปกับคำเยินยอ แต่กลับตอบรับอย่างเป็นธรรมชาติ ในใจเขาก็ยิ่งชื่นชอบเจ้าหนุ่มคนนี้มากขึ้นไปอีก

"เอาละ ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว เรามาคุยกันตรงๆ เลยดีกว่าว่าจะถ่ายทำกันยังไง เรื่องโฆษณานี่ผมไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก พวกคุณคุยกับทีมประชาสัมพันธ์ของโรงงานเราได้เลย"

ผู้ช่วยตัวน้อยถือเอกสารก้าวขึ้นมาข้างหน้า "ทุกท่าน เชิญทางนี้เพื่อคุยรายละเอียดกันครับ"

หลังจากการเจรจาพูดคุยกันนานกว่าสองชั่วโมง ในที่สุดทีมถ่ายทำก็กำหนดธีม ลำดับขั้นตอน และรายละเอียดต่างๆ ของการถ่ายทำโฆษณาได้สำเร็จ

เจียงเป่ยเซิงตั้งใจฟังคำโฆษณา ข่าวดีก็คือ ครั้งนี้เขาไม่จำเป็นต้องพูดคำโฆษณาเลยสักคำ

ส่วนข่าวร้ายก็คือ เขาต้องถ่ายทำอยู่ใต้น้ำตลอดเวลา

เขาทอดสายตามองไปยังสระว่ายน้ำนอกหน้าต่าง ผืนน้ำใสสะอาดสะท้อนระลอกคลื่นเป็นประกายวิบวับใต้แสงแดดยามเช้า สามารถมองทะลุลงไปเห็นก้นสระได้ในปราดเดียว

มันไม่เหมือนโลกใต้ทะเลลึกที่เขาเคยเผชิญมาเลยสักนิด

ดูเหมือนว่าเจียงเป่ยเซิงจะเริ่มมีอาการ "กลัวน้ำ" ขึ้นมาเสียแล้ว

"เป่ยเซิง นายกลั้นหายใจไหวใช่ไหม"

เจียงเป่ยเซิงหันกลับมา พยักหน้ารับแล้วยิ้มบางๆ "ไหวครับ"

แน่นอนอยู่แล้ว ไอ้โรค "กลัวน้ำ" นี้น่ะ เขาจะรีบเอาชนะมันให้ได้ทันที จุดอ่อนเช่นนี้ไม่ควรมีอยู่ในตัวเขา

"เอาละ ทุกคนเตรียมพร้อม เป่ยเซิง นายต้องไปแต่งหน้าทำผมก่อน แล้วเปลี่ยนชุดด้วยนะ"

ทีมงานฝ่ายเสื้อผ้าเอ่ยถาม "เป่ยเซิง นายลองสวมชุดเซ็ตนี้ดูก่อนหน่อยสิ ใส่ได้ไหม"

หากดูจากโครงร่างท่อนบนของเจียงเป่ยเซิง เขาเป็นคนประเภทที่มองภายนอกดูผอมเพรียวแต่เนื้อแท้แล้วมีกล้ามเนื้อสมส่วน สังเกตได้จากช่วงไหล่และสัดส่วนศีรษะต่อลำตัว

ทีมงานแอบทอดถอนใจในอก หากเจียงเป่ยเซิงลุกขึ้นยืนได้ล่ะก็ เชี่ยเอ๊ย ออร่าเทพบุตรคงหล่อทะลุพิกัดขึ้นไปอีกเท่าตัวแน่ๆ!

เจียงเป่ยเซิงรับชุดมาแล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องลองเสื้อ เสื้อตัวนี้เป็นเชิ้ตสีดำปักลาย เนื้อผ้าเรียบลื่น สัมผัสดีเยี่ยมยิ่งนัก

ท่อนล่างเป็นกางเกงสีเดียวกัน ทว่าเมื่อครู่เพิ่งได้ยินจากตากล้องมาว่า ตัวเขาน่าจะไม่ค่อยถูกถ่ายติดท่อนล่างเท่าไรนัก

เมื่อเห็นเจียงเป่ยเซิงเข็นวีลแชร์ออกมา ทีมงานก็อึ้งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะกระแอมเบาๆ "ดูดีมากเลยครับ"

มันให้ความรู้สึกหรูหราแบบเรียบโก้ ไม่เหมือนคนธรรมดาตกทะเลเอาเสียเลย

เดิมทีบทโฆษณาตั้งใจให้เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่เกิดสิ้นหวัง จึงตัดสินใจกระโดดทะเลฆ่าตัวตาย ทว่าในน้ำทะเลกลับมองเห็นปลาสีทองตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง เขาพลันอยากมีชีวิตอยู่ต่อ จึงยื่นมือออกไปจับปลา แล้วปลาตัวนั้นก็กลายเป็นห่วงยาง ช่วยให้คนธรรมดาผู้นี้รอดพ้นจากทะเลขึ้นมาได้

ฝ่ายช่างแต่งหน้าก็มองหน้าเจียงเป่ยเซิง หน้าตาหล่อเหลาจนเขาไม่รู้จะลงมือตรงไหนดี!

เขาเกาหัวแล้วพูดขึ้น "หรือว่าจะไม่แต่งดี? พอแต่งหน้าไปแล้ว ลงน้ำไปอาจจะไม่ได้เอฟเฟกต์ที่ดูใสสะอาดตาแบบนี้นะครับ?"

เจียงเป่ยเซิงเลิกคิ้ว มองทีมงานทั้งสองคนนี้ผ่านกระจก

ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยตัวน้อยของโรงงานก็เดินเข้ามา ทั้งสามคนปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง ผู้ช่วยตัวน้อยก็ตบโต๊ะตัดสินใจ "ไม่แต่งแล้ว!"

พี่เป่ยของฉันมีร่างทองหน้าสดมาแต่เกิดอยู่แล้ว!

ขั้นตอนการถ่ายทำโฆษณาไม่ได้มีอะไรน่าสนใจมากนัก

หากดูจากขั้นตอน โฆษณาตัวนี้แบ่งออกเป็นสามฉาก ได้แก่ "ตกทะเล" "เห็นปลาในทะเล" และ "เอาชีวิตรอด" แค่ท่าหงายหลังทิ้งตัวลงสระว่ายน้ำ เจียงเป่ยเซิงก็ทำไปสามสี่รอบแล้ว

รอบแรกเป็นเพราะท่าลงน้ำเร็วเกินไป ตากล้องรู้สึกว่ายังจับภาพท่าทางที่สวยงามไม่ได้

รอบที่สองและรอบที่สามเป็นเพราะละอองน้ำที่กระเซ็นขึ้นมาบังหน้า หากพระเอกหน้าตาแย่กว่านี้หน่อย การบังไว้คงดูละมุนตากว่า ทว่ากับใบหน้าของเจียงเป่ยเซิง ตากล้องไม่อยากให้มีสิ่งใดมาบดบังเขาแม้แต่น้อย

รอบที่สี่ถึงได้สำเร็จเสียที เจียงเป่ยเซิงใช้สองมือเกาะราวบันได อาศัยแรงพยุงของน้ำทำให้ร่างกายส่วนตั้งแต่หน้าอกขึ้นไปลอยอยู่เหนือน้ำ

ริมฝั่ง ฝ่ายคอสตูมและช่างแต่งหน้าที่เสร็จงานแล้วต่างยืนเกาะแขนชิดกัน

"เชี่ยเอ๊ย! เธอดูตรงนั้นสิ!"

"นั่นมันรอยซิกแพกใช่ไหม! น่าแค้นชะมัดที่เสื้อเชิ้ตตัวนี้ดันยัดเข้าในกางเกง"

"ชัดมากเลยนะ เจียงเป่ยเซิงนั่งวีลแชร์แท้ๆ ทำไมยังรักษาซิกแพกไว้ได้อีกล่ะ?"

"อาจจะเล่นท่าครันช์อยู่มั้ง? เสียดายที่แฟนคลับคงไม่ได้บุญตากันแล้ว"

ตากล้องมองฟุตเทจในจอมอนิเตอร์ด้วยความทึ่ง ทั้งที่เจียงเป่ยเซิงเพิ่งเคยถ่ายโฆษณาเป็นครั้งแรก แต่กลับมีความไวต่อมุมกล้องสูงขนาดนี้ได้ยังไง

พองานฉากสุดท้ายเสร็จสิ้น ตากล้องจึงเอ่ยถามคำถามนี้กับเจียงเป่ยเซิงที่กำลังปีนขึ้นฝั่ง

เจียงเป่ยเซิงคลุมผ้าขนหนูไว้บนตัว สีหน้าดูประหลาดไปเล็กน้อย เขากระตุกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยว่า "อาจเป็นเพราะว่า... มีคนคอยจ้องผมมากเกินไปมั้งครับ?"

ในฐานะคนที่เคยถูกแปดฐานพันธมิตรตามล่า จะไม่มีความไวระดับนี้ได้อย่างไร?

"ฮ่าๆๆ ก็จริงของคุณ หน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ ตั้งแต่เด็กจนโตคงเป็นจุดเด่นท่ามกลางผู้คนมาตลอดสินะ!"

เจียงเป่ยเซิงหรี่ตาลงแล้วยิ้มบางๆ "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ"

เขามองผืนน้ำในสระเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเข็นวีลแชร์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เงินหนึ่งแสนหยวนได้มาอยู่ในมือแล้ว