ตอนที่ 64 ใช้เล่ห์เหลี่ยมและตรรกะจนสุดทาง

เจียงเป่ยเซิงออกจากค่ายไปตอนแปดโมงเช้า แล้วกลับมาถึงตอนบ่ายโมง

เขาแวะไปโรงอาหารเพื่อกินมื้อเที่ยงชดเชย เป็นถึงโรงงานผลิตห่วงยางขนาดใหญ่แท้ๆ แต่กลับไม่มีข้าวเลี้ยงซะงั้น!

เจียงเป่ยเซิงส่ายหน้าทอดถอนใจ พลางบอกป้าโรงอาหารให้ตักข้าวเพิ่มอีกหน่อย

ป้าๆ ในโรงอาหารรู้จักเจียงเป่ยเซิงกันหมด เด็กฝึกที่หน้าตาดีแถมยังนั่งรถเข็นแบบนี้ แค่มองปราดเดียวก็จำได้แล้ว

"เป่ยเซิง ทำไมวันนี้มากินข้าวช้าจังล่ะลูก"

ปกติเจียงเป่ยเซิงทำอะไรก็ไม่ค่อยกระตือรือร้น มีแค่เรื่องกินข้าวเท่านั้นที่ไม่เคยมาสาย

"ออกไปถ่ายโฆษณามาครับ"

ป้าโรงอาหารมองเจียงเป่ยเซิงด้วยความเอ็นดูปนสงสาร พวกเธอก็เล่นอินเทอร์เน็ตเป็นเหมือนกัน ตอนนี้ชาวเน็ตข้างนอกที่ชมเจียงเป่ยเซิงมีเยอะ แต่พวกที่คอยด่าเขาก็มีไม่น้อยเลย

เอาแต่พูดเรื่องขาของเขากันทั้งนั้น

เฮ้อ พ่อหนุ่มนิสัยดีขนาดนี้ ขาหักเพราะช่วยคนแท้ๆ แต่กลับต้องมาโดนชาวเน็ตรุมด่า

ดังนั้นป้าโรงอาหารจึงขยับทัพพีตักข้าวเพิ่มให้อีก "เป่ยเซิง พอไหมลูก"

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "พอแล้วครับ ขอบคุณครับพี่สาว"

ป้าโรงอาหารได้ยินคำว่า "พี่สาว" คำนี้เข้าก็ถึงกับยิ้มแก้มปริหัวใจพองโต

ตอนนี้เจียงเป่ยเซิงกินข้าวไม่รีบร้อนเหมือนช่วงแรกๆ แล้ว เขาค่อยๆ เรียนรู้ที่จะดื่มด่ำกับอาหารอร่อยๆ ในขณะที่เด็กฝึกคนอื่นต้องรักษาน้ำหนักและควบคุมรูปร่าง บางครั้งกินได้แค่ผักต้มหรืออกไก่ แต่เขากลับไม่มีปัญหาเรื่องนี้เลยสักนิด

การชั่งน้ำหนักทุกสัปดาห์ เขาผ่านฉลุยอย่างสมบูรณ์แบบตลอด

ครูผู้ดูแลการทดสอบสมรรถภาพร่างกายซึ่งเป็นคนเดียวที่เคยเห็นกล้ามท้องของเจียงเป่ยเซิง มีอยู่ครั้งหนึ่งถึงกับอดใจไม่ไหว เอื้อมมือมาลองจับดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทำเอาเจียงเป่ยเซิงตกใจสะดุ้งโหยง

"อะแฮ่ม ฉันก็แค่อยากรู้ว่าของจริงหรือของปลอมน่ะ" ครูทดสอบสมรรถภาพเห็นสายตาที่เจียงเป่ยเซิงมองมา ก็รีบอธิบายเสียงดังลั่นทันที "ฉันชอบผู้หญิงเว้ย แต่กล้ามท้องของนายเนี่ย สวยและได้รูปกว่าเด็กฝึกคนอื่นตั้งเยอะ ปั้นมายังไงเนี่ย สอนฉันหน่อยสิพี่เป่ย"

ครูทดสอบสมรรถภาพเป็นพวกคลั่งไคล้การออกกำลังกายตัวยง พอเห็นกล้ามท้องของเจียงเป่ยเซิงดูแลรักษาได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ทั้งที่วันๆ ก็ไม่ได้กินเวย์โปรตีนหรืออะไรพวกนั้นเลย เวลาอยู่กันตามลำพังเลยเริ่มเรียกเขาว่าพี่แล้ว

เจียงเป่ยเซิงจะพูดอะไรได้ล่ะ บอกว่าได้มาเพราะฆ่าคนงั้นเหรอ

ระบบปรับสภาพร่างกายของเขาให้อยู่ในจุดสูงสุด การมีกล้ามท้องจึงเป็นเรื่องธรรมดามาก

เพิ่งนึกถึงครูทดสอบสมรรถภาพคนนี้หมาดๆ ก็เห็นเจ้าตัวเดินเข้ามาในโรงอาหารพอดี

"ป้าครับ ขออาหารลดไขมันจานนึงครับ"

ครูทดสอบสมรรถภาพที่ถือจานอาหารลดไขมันเหลือบไปเห็นเจียงเป่ยเซิงนั่งอยู่มุมห้อง จึงเดินเข้าไปหาอย่างเป็นธรรมชาติแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

เขามองดูขาหมูพะโล้ชิ้นโต ไก่ตุ๋นมันฝรั่ง มะเขือม่วงผัดเปรี้ยวหวาน และเต้าหู้ทอดในถาดหลุมของเจียงเป่ยเซิง

ก่อนจะกัดบรอกโคลีด้วยความแค้นใจแล้วถามว่า "พี่เป่ย พี่ทำได้ยังไงเนี่ย กินเยอะขนาดนี้ทุกมื้อแต่ไม่อ้วนเลย"

"คงเป็นมาตั้งแต่เกิดมั้งครับ" เจียงเป่ยเซิงมองอาหารในจานของอีกฝ่าย แล้วถามด้วยความสงสัย "ทำไมวันนี้คุณก็มากินช้าเหมือนกันล่ะครับ"

"เฮ้อ วันนี้วง TAIK มาถึงเมืองหลวงแล้วน่ะสิ เมื่อเช้าฉันเลยโดนดึงตัวไปช่วยเก็บข้อมูลสถิติมา"

ก่อนที่เด็กฝึกทุกคนจะเข้าค่าย จะต้องทำแบบสำรวจข้อมูลหนึ่งชุด ไล่ตั้งแต่ทักษะด้านต่างๆ ที่เด็กฝึกมี ไปจนถึงข้อมูลทางกายภาพของแต่ละคน

แบบสำรวจเบื้องต้นชุดนี้จะถูกเก็บไว้ พอถึงเวลาต้องสรุปผลในภายหลัง ก็จะนำมาเทียบให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

คนเดียวที่ไม่เคยทำแบบสำรวจนี้ ก็คือเจียงเป่ยเซิงที่เข้ามาทางเส้นสายนั่นแหละ

"มาถึงเมืองหลวงแล้วเหรอครับ" ตอนแรกเจียงเป่ยเซิงกะจะบอกว่ามาเร็วจัง แต่พอนึกดูอีกที เวลาฝึกซ้อมของสัปดาห์นี้ก็ผ่านไปครึ่งทางแล้ว

เขารีบจัดการอาหารที่เหลือจนหมด เพื่อจะกลับไปดูผลงานการฝึกซ้อมตลอดทั้งเช้าของพวกลู่ซือเจ๋อ

ระหว่างทางเดินไปยังห้องซ้อมเต้นของเหล่าเด็กฝึก โถงทางเดินเงียบสงบ มีเพียงกล้องโดรนตัวหนึ่งที่บินวนไปมาอย่างไร้จุดหมาย

ดูเหมือนมันจะจับภาพเป้าหมายได้แล้ว จึงรีบหันเลนส์กล้องมาทางเจียงเป่ยเซิงทันที

[กรี๊ดดด ในที่สุดพี่เป่ยก็กลับมาสักที!]

[พี่เป่ยรีบไปที่ห้องซ้อมเต้น 1 เร็วเข้า! ทีมฉีจี้ตี้กวงกำลังจะโดนรังแกแล้ว!]

[พวก TAIK น่ารังเกียจชะมัด มาถึงก็จะแย่งห้องซ้อมเต้น 1 เลย ห้องซ้อมเต้นมีตั้งเยอะแยะให้เลือกไม่เอา ดันจะมาแย่งห้องที่มีคนใช้อยู่!]

คำพูดของชาวเน็ตในกระสุนคอมเมนต์นั้น เจียงเป่ยเซิงไม่รู้เรื่องด้วยเลย ส่วนอาจารย์ฝ่ายตรวจร่างกายก็มีหน้าที่แค่วัดข้อมูลสรีระของสมาชิกวง TAIK เท่านั้น จึงไม่รู้ว่าหลังจากเข้าค่ายมาแล้วพวกนั้นไปทำอะไรกันแน่

จนกระทั่งเซี่ยงเจียลั่วที่สีหน้าเคร่งเครียดเดินขึ้นมาจากบันไดอีกฝั่ง เมื่อเห็นเจียงเป่ยเซิง สีหน้าของเธอก็คลายลงเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาอีกครั้ง

"จางเล่อหรานบอกว่านายไปกินข้าวมา นี่กินเสร็จแล้วใช่ไหมคะ"

"ครับ? มีอะไรหรือเปล่าครับคนเขียนบทเซี่ยง"

เซี่ยงเจียลั่วเร่งฝีเท้าขึ้นสองสามก้าวเพื่อเดินเคียงข้างเจียงเป่ยเซิง เธอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งแล้วพูดต่อ "ครึ่งชั่วโมงก่อน TAIK เข้าค่ายมา เดิมทีทางรายการจัดห้องซ้อมเต้นไว้ให้แล้วสองสามห้อง คือห้อง 13

"ล่ามของทีมงานรายการเรามีไม่มาก ภาษาที่แปลออกมาอาจจะตกหล่นผิดพลาด ตอนแรกฉันฟังดูก็เหมือนกำลังปรึกษาหารือกันดีอยู่ จนกระทั่งเมื่อกี้นี้ถึงเพิ่งเข้าใจ กระทบกระทั่งกันระหว่าง TAIK กับทีมฉีจี้ตี้กวง แถมยังยกระดับเรื่องนี้ขึ้นไปเป็นเรื่องเกียรติยศของทั้งสองฝ่าย สองทีมนี้เพื่อแย่งห้องซ้อมเต้นหมายเลขหนึ่ง ถึงกับบอกว่าจะแข่งแบทเทิลเดี่ยวกัน ทั้งสองฝั่งมีสมาชิกเจ็ดคนเท่ากันพอดี"

เซี่ยงเจียลั่วก้าวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว สีหน้าปรากฏร่องรอยความโกรธอยู่หลายส่วน

"TAIK คงกะจะใช้วิธีนี้สร้างชื่อเสียงให้ดังเป็นพลุแตกในหัวเซี่ยแน่ๆ รีบร้อนเกินไปแล้ว! ทีมฉีจี้ตี้กวงก็เหมือนกัน โดนคนเขายั่วโมโหนิดหน่อยก็ติดกับแล้ว..."

เดี๋ยวนะ เจียงเป่ยเซิงพลันสะดุดใจกับจุดที่มองข้ามไป

ทำไมทีมของเขาถึงกลายเป็นทีมฉีจี้ตี้กวงไปอีกแล้วล่ะ?

เซี่ยงเจียลั่วหันมองเจียงเป่ยเซิงด้วยความประหลาดใจ

"เมื่อเช้านี้ ลู่ซือเจ๋อวิ่งไปคุยกับโปรดิวเซอร์ผู้ริเริ่มรายการ ตกลงตั้งชื่อนี้ไปแล้วน่ะสิ" นายเป็นหัวหน้าทีมแท้ๆ จะไม่รู้เรื่องได้ยังไง?

ที่สำคัญคือ โปรดิวเซอร์ผู้ริเริ่มรายการกับเหล่าครูฝึกยังรู้สึกว่าชื่อนี้ฟังจนชินหูแล้วเสียด้วย

เจียงเป่ยเซิงอ้าปากแล้วก็หุบลง นึกไล่รายชื่อสมาชิกในทีมรอบนี้อยู่ในหัว

ดี ดีจริงๆ นะลู่ซือเจ๋อ ฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่ แปะชื่อทีมนี้ลงบนหัวฉันอีกแล้ว!

เขากับชื่อทีมนี้คงมีเวรกรรมผูกพันกันลึกซึ้งจริงๆ นั่นแหละ

เซี่ยงเจียลั่วเห็นสีหน้าพูดไม่ออกของเจียงเป่ยเซิง อารมณ์ขุ่นเคืองเมื่อครู่ก็ทุเลาลงไปบ้าง

"เอาเถอะ เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญตอนนี้ เจียงเป่ยเซิง ตอนนี้พอพวกเราไปถึงห้องซ้อมเต้นหมายเลขหนึ่ง มีความเป็นไปได้สูงมากที่พวกเขาจะแข่งจนรู้ผลแพ้ชนะแล้ว ถ้าผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างที่หวัง พวกเราต้องปรับแผนตามสถานการณ์..."

เจียงเป่ยเซิงสะกดความคิดที่อยากจะซ้อมลู่ซือเจ๋อให้ตายลงไป แล้วพยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ คนเขียนบทเซี่ยง"

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสื่อสารกับระบบในใจ "ใช้ค่าอารมณ์ซื้อทักษะภาษาประเทศกระบอง"

ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาไม่พอ เขาคงไปเรียนภาษาประเทศกระบองด้วยตัวเองแล้ว เจียงเป่ยเซิงไม่คิดว่าการเชี่ยวชาญภาษาภาษาหนึ่งจะต้องใช้ความพยายามมากมายอะไร

โชคดีที่ตอนนี้เขาได้รับค่าอารมณ์ด้านบวกมาค่อนข้างเยอะ

ระบบที่ไม่เคยเห็นผู้ผูกระบบซื้อทักษะมาก่อนดีใจจนกระโดดโลดเต้น (รับทราบค่า~) ในที่สุดก็เปิดบิลได้แล้ว~

ณ ห้องซ้อมเต้นหมายเลขหนึ่งในเวลานี้

บรรยากาศตึงเครียดแทบจะกลั่นตัวออกมาเป็นรูปธรรมได้อยู่รอมร่อ

สมาชิก TAIK มีทั้งหมดเจ็ดคน

เอซรอบด้านที่เป็นหัวหน้าทีมของพวกเขาอย่างฮันจุนฮยอน เวลานี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง เขากางมือออกด้วยสีหน้าดูแคลน จากนั้นก็พ่นภาษาประเทศกระบองออกมาเป็นชุด

อาจารย์ล่ามเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ด้านข้างฟังแล้วเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก สาเหตุส่วนหนึ่งเป็นเพราะคำพูดของฮันจุนฮยอนนั้นอวดดีโอหังจนเกินไปจริงๆ และอีกส่วนหนึ่งคือเขาฟังบางประโยคไม่ออกเท่าไรนัก

ขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะแปลอย่างไรดี ตรงประตูก็มีคนสองคนเดินเข้ามา

เจียงเป่ยเซิงที่เข็นเก้าอี้รถเข็นเข้ามา หรี่ตามองไปยังฮันจุนฮยอน ก่อนจะตอกกลับไปด้วยภาษาประเทศกระบองประโยคหนึ่ง "ถ้าพวกคุณมาประเทศหัวเซี่ยแล้วไม่รู้ว่าความอ่อนน้อมถ่อมตนคืออะไร ผมก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยพ่อแม่และครูบาอาจารย์ของพวกคุณสั่งสอนให้เอง"