ตอนที่ 65 ไขปริศนาความรักที่ยากแท้หยั่งถึง

สมาชิกวง TAIK หันไปมองชายหนุ่มตรงประตู และต่างพากันตะลึงกับใบหน้าอันหล่อเหลาจนพูดไม่ออก

"พี่เป่ย!"

"พี่เป่ยกลับมาแล้วเหรอครับ!"

พอเห็นเจียงเป่ยเซิง แววตาที่เคยหดหู่ของสมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เซี่ยงเจียลั่วมองเจียงเป่ยเซิงด้วยความประหลาดใจ "นายพูดภาษากระบองเป็นด้วยเหรอ"

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้า ก่อนจะหันกลับไปมองคนในทีม ส่งสัญญาณให้ตัวแทนที่ฉลาดที่สุดอย่างหลี่กวานฉีเป็นคนอธิบาย

หลี่กวานฉีพูดสรุปใจความอย่างกระชับ "เมื่อกี้พวกเราแข่งกันไปสามรอบ แพ้รวดทั้งสามรอบครับ จางเส้าอวิ๋นแพ้ให้พัคอูจอง ชีเหวินเคอแพ้ให้อีเซชอล ลู่ซือเจ๋อแพ้ให้ควอนยุนฮยอก..."

สามคนนี้คือคนที่ทีมยอมรับกันโดยปริยายว่ามีฝีมือค่อนข้างแกร่งที่สุดรองจากพี่เป่ย

หากแม้แต่พวกเขาสามคนยังสู้ไม่ได้ เช่นนั้นพวกหลี่กวานฉีที่เหลือก็ย่อมไม่มีโอกาสชนะเลย

จู่ๆ ได้ยินชื่อคนจากประเทศกระบองเยอะขนาดนี้ เจียงเป่ยเซิงก็รู้สึกมึนหัวเล็กน้อย สรุปผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้ยินก็คือ ฝั่งพวกเขาแพ้ยับเยิน

มิน่าล่ะ พอเดินเข้ามาเมื่อกี้ถึงได้ยินเด็กฝึกจากประเทศกระบองคนนี้นั่งพูดอยู่ตรงนั้นว่า "เด็กฝึกหัวเซี่ยมีฝีมือแค่นี้เองเหรอ" "แบบนี้ยังจะแข่งอะไรอีก เหมือนผู้ใหญ่แข่งกับเด็กชัดๆ!" "แข่งกับคู่ต่อสู้แบบนี้ฉันยังอายแทนเลย"

สายตาของเจียงเป่ยเซิงกวาดมองเพื่อนร่วมทีม ลู่ซือเจ๋อ ชีเหวินเคอ และจางเส้าอวิ๋นต่างก้มหน้าลง ที่แท้เมื่อเทียบกับไอดอลที่เดบิวต์แล้ว พวกเขาก็ห่วยแตกจริงๆ

ฮันจุนฮยอนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มีสีหน้ายากจะคาดเดา เขารู้สึกเหมือนสายตาตัวเองถูกใบหน้าของชายคนนี้สะกดไว้ จึงส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดสะเปะสะปะพวกนั้นออกไป นึกไม่ถึงเลยว่าในค่ายนี้จะมีคนที่สำเนียงภาษากระบองเป๊ะขนาดนี้

"นายเป็นคนประเทศกระบองเหรอ (ภาษากระบอง)"

เจียงเป่ยเซิงมีแววตาเฉยชา พลางตอบว่า "ผมเป็นคนหัวเซี่ย (ภาษากระบอง)"

"อ้อ? นายเป็นล่ามคนใหม่ของรายการนี้งั้นเหรอ (ภาษากระบอง)"

"เปล่า ผมเป็นคู่ต่อสู้ของพวกคุณ (ภาษากระบอง)"

สิ้นเสียงนี้ สมาชิกทุกคนของ TAIK ก็เงียบกริบ อะไรนะ ชายที่นั่งรถเข็นคนนี้ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ เป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาเนี่ยนะ

เขาเป็นเด็กฝึกเหรอ

[มีผู้รู้ช่วยแปลให้หน่อยได้ไหม ฟังไม่รู้เรื่องเลย!]

[ภาษากระบองของพี่เป๊ะมาก บทสนทนาของพวกเขาประมาณนี้ : บลาบลาบลา...]

[เชี่ย! พี่เป่ยโคตรเท่!]

[ขอบคุณเมนต์บนที่ช่วยแปล สรุปคือพี่เป่ยจะแข่งกับพวกเขาเหรอ]

ฮันจุนฮยอนยักไหล่หัวเราะร่า เลิกชื่นชมใบหน้าของเจียงเป่ยเซิงเงียบๆ ในใจ แววตาเปลี่ยนเป็นเย้ยหยันเต็มเปี่ยม "คนนั่งรถเข็นอย่างนายเนี่ยนะ เป็นเด็กฝึกของรายการนี้ด้วย? ฮ่าๆๆๆ ตลกชะมัด อย่าบอกนะว่านายเป็นหัวหน้าทีม... ชื่อมิราเคิลอะไรนั่นของพวกเขาน่ะ? (ภาษากระบอง)"

สมาชิกคนอื่นๆ ของ TAIK ต่างก็หัวเราะลั่นขึ้นมาเช่นกัน

Miracle เหรอ ปาฏิหาริย์งั้นเหรอ

เจียงเป่ยเซิงเหลือบมองเพื่อนร่วมทีมข้างๆ แล้วพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ

รอยยิ้มที่มุมปากของฮันจุนฮยอนชะงักไป เขาเอ่ยถาม "เมื่อกี้ TAIK ของพวกเราเพิ่งประลองกับคนในทีมของนายไป พวกนายแพ้ไปตั้งสามรอบแล้วนะ (ภาษากระบอง)"

เจียงเป่ยเซิงเลิกคิ้วขึ้น แนวป้องกันทางจิตวิทยาไม่ได้ถูกคำพูดของอีกฝ่ายทำลายลงเลยแม้แต่น้อย เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เชิดคางขึ้นเบาๆ "คุณรู้ไหมว่าอะไรที่เรียกว่าปาฏิหาริย์ ตามหลังสามแล้วพลิกชนะสี่ต่างหากถึงจะเรียกว่าปาฏิหาริย์ (ภาษากระบอง)"

ตามหลังสามแล้วพลิกชนะสี่ ในการแข่งขันบางประเภทที่มีการประลองเจ็ดรอบ สามรอบแรกแพ้รวด แต่สี่รอบหลังชนะรวด นี่แหละคือการตามหลังสามแล้วพลิกชนะสี่

และพอดีที่จำนวนคนของทั้งสองทีมคือเจ็ดคนเท่ากัน

ครูสอนภาษาที่เป็นล่ามอยู่ข้างๆ ตอนนี้เปลี่ยนหน้าที่มาคอยแปลให้พวกเด็กฝึกฟังแทนแล้ว

พอคำว่าตามหลังสามแล้วพลิกชนะสี่หลุดออกมา สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงต่างก็พยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ พี่เป่ยโคตรเท่เลยว่ะ!

[กรี๊ดดด ตามหลังสามพลิกชนะสี่ แค่คำนี้ตัวมันเองก็คือปาฏิหาริย์แล้ว!]

[พอเป็นพี่เป่ยที่พูดคำนี้ออกมา ฉันกลับไม่รู้สึกประหลาดใจเลยแฮะ]

[พวกแฟนคลับจะมั่นหน้าเกินไปแล้วมั้ง นี่มัน TAIK เชียวนะ เจียงเป่ยเซิงจะเอาอะไรไปพลิกชนะสี่]

เจียงเป่ยเซิงเข็นรถเข็นไปที่ข้างเปียโน "เมื่อกี้แข่งอะไรกันไปบ้าง"

ลู่ซือเจ๋อพูดอย่างตื่นเต้น "ผมแข่งแร็ปครับ!"

จางเส้าอวิ๋นกล่าว "ผมแข่งร้องเพลงครับ"

ชีเหวินเคอกล่าวตาม "ผมแข่งเปียโนครับ"

ทั้งสามคนล้วนพ่ายแพ้ในด้านที่ตัวเองถนัดที่สุด มิน่าล่ะเมื่อกี้ถึงได้ทำหน้าเหมือนฟ้าถล่มลงมากันทุกคน

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้ารับรู้

เขาหันไปถาม TAIK "พวกคุณจะแข่งอะไรอีกล่ะ จะแข่งใหม่อีกรอบ หรือจะแข่งอย่างอื่น อ้อ ถ้าจะแข่งเต้นล่ะก็ คงต้องรอหลังการแสดงรอบสองนะ" (ภาษาเกาหลี)

ฮันจุนฮยอนมองขาของเจียงเป่ยเซิง จะให้เขาแข่งเต้นกับคนขาเป๋เนี่ยนะ? เขายังไม่หน้าด้านขนาดนั้น

ในเมื่ออีกฝ่ายรนหาที่ให้ตัวเองขายหน้า ฮันจุนฮยอนก็ยินดีสนองให้ ผู้จัดการบอกไว้แล้วว่ามาที่นี่แล้วจะสร้างประเด็นร้อนได้มากแค่ไหน พวกเขาต้องไขว่คว้าเอาเอง

"ก่อนหน้านี้แข่งแร็ป เพลงรัก แล้วก็เต้นไปแล้ว สู้มาลองอะไรใหม่ๆ กันหน่อยดีกว่า นายพูดภาษาเกาหลีได้ ก็น่าจะร้องเพลงเกาหลีเป็นสินะ เอาเป็นว่าพวกเราร้องเพลงของประเทศอีกฝ่ายคนละหนึ่งเพลงเป็นไง"

ก่อนที่ฮันจุนฮยอนจะออกเดินทางมาหัวเซี่ย เขาเตรียมเพลงภาษาจีนเอาไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

เมื่อเห็นเจียงเป่ยเซิงชะงักไปกับคำพูดของตน ฮันจุนฮยอนก็แกล้งพูดจาเกินจริง "คงไม่ใช่ว่าร้องไม่เป็นหรอกนะ ต้องให้เวลาเตรียมตัวสักชั่วโมงไหมล่ะ"

เจียงเป่ยเซิงเลิกคิ้วขึ้น บนใบหน้าเจือแววเย้าแหย่ขึ้นมาจางๆ

"ไม่ต้อง ผมร้องเป็น"

เจียงเป่ยเซิงนึกอยากขอบคุณโอกาสที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ถึงที่ด้วยซ้ำ เมื่อกี้เขายังลังเลอยู่เลยว่าจะร้องเพลงอะไรดี

คราวนี้ขอบเขตก็แคบลงมาในทันที

ฮันจุนฮยอนคิดว่าตัวเองเตรียมตัวมาพอสมควร จึงแสร้งทำเป็นใจกว้างพลางเอ่ยขึ้น "งั้นให้รุ่นพี่อย่างฉันแสดงก่อนแล้วกัน เพลงที่ฉันจะร้องคือเพลง "เย่ว์กวง" (แสงจันทร์) ของนักร้องรุ่นใหญ่แห่งหัวเซี่ย" (ภาษาเกาหลี)

ชื่อเพลงนั้น ฮันจุนฮยอนออกเสียงเป็นภาษาจีนที่ฟังดูแปร่งหู

[เพลง "เย่ว์กวง" ของอาจารย์เซิ่งอี้เสียงนี่นา! ฉันจำได้ว่าเพลงนี้สื่อถึงความคิดถึงบ้าน เพราะเซิ่งอี้เสียงเป็นคนฮ่องกงไต้หวัน ยุคแรกๆ ย้ายมาพัฒนาที่แผ่นดินใหญ่ ไม่ได้กลับไปนานมากแล้ว]

[ต้องยอมรับเลยนะ ถึงนิสัยไอ้เกาหลีคนนี้จะไม่ค่อยดี แต่เลือกเพลงได้เข้าท่าจริงๆ เพลงนี้เคยคว้ารางวัลแผ่นเสียงทองคำภาษาจีน เป็นผลงานชิ้นเอกที่ส่งให้รุ่นพี่เซิ่งอี้เสียงก้าวขึ้นเป็นราชาเพลงเลยนะ]

[แย่แล้วสิ พี่เป่ยคงไม่แพ้หรอกนะ...]

ระหว่างที่ฮันจุนฮยอนกำลังร้องเพลง ทุกคนในห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 ต่างเงียบเสียงลง ต้องยอมรับว่าในสภาพแวดล้อมที่เรียบง่ายเช่นนี้ ถือไมโครโฟนเพียงตัวเดียว ข้างกายมีลำโพงแค่ตัวเดียว แม้ว่าเนื้อร้องจะฟังดูอู้อี้ไปบ้าง เสียงหอบหายใจจะค่อนข้างชัดเจน แต่ทุกจังหวะกลับลงได้ถูกต้องแม่นยำ

ฮันจุนฮยอนรู้สึกว่ารอบนี้ตนเองทำผลงานได้ดีเป็นพิเศษ หลังร้องจบ เขาก็ส่งสายตาท้าทายไปทางเจียงเป่ยเซิง

เขารู้สึกว่าตนเองชนะอย่างแน่นอน

เพลงนี้เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกคิดถึงบ้านอย่างลึกซึ้ง แม้ว่าดนตรีของหัวเซี่ยโดยรวมจะล้าหลังกว่าต่างประเทศ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีเพลงที่ไพเราะอยู่จริงๆ

"ตาเธอแสดงแล้วมั้ง" (ภาษาเกาหลี)

เจียงเป่ยเซิงหยิบไม้เท้าขึ้นมาสะกิดหน้าแข้งของอีกฝ่ายเบาๆ

"รบกวนหลีกทางหน่อย ผมจะใช้เปียโน" (ภาษาเกาหลี)

ฮันจุนฮยอนหน้าคล้ำลงพลางถอยไปด้านข้าง จากนั้นจึงนึกขึ้นได้ "นายจะเล่นเองร้องเองเหรอ เป็นเพลงเกาหลีเพลงไหนล่ะ"

เจียงเป่ยเซิงนั่งลงข้างเปียโนเรียบร้อยแล้ว เขาจัดตำแหน่งไมโครโฟน เสียงของเขาถ่ายทอดผ่านไมค์ออกไป "เพลงที่ผมแต่งเอง มีชื่อว่า "เย่ว์กวง" เหมือนกันครับ" (ภาษาเกาหลี)

เขาเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้ฮันจุนฮยอน ราวกับกำลังบอกว่า ฉันจงใจตั้งชื่อเพลงให้ซ้ำกับนายนั่นแหละ