ตอนที่ 66 เธอเองก็เป็นเหมือนฉันใช่ไหม

สมาชิกวง TAIK ทุกคนสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ

เมื่อกี้หมอนี่พูดว่าอะไรนะ?

เพลงแต่งเอง? แถมยังเป็นภาษาประเทศกระบองด้วยเนี่ยนะ?

ต่างจากปฏิกิริยาเหม่อค้างของวง TAIK เหล่าเด็กฝึกพอได้ฟังคำแปลจากล่าม ก็พากันกำหมัดแน่นพลางพึมพำเสียงเบาว่า "พี่เป่ยโคตรเจ๋ง!"

[ห๊ะ? พี่เป่ยเริ่มแต่งเพลงภาษาประเทศกระบองแล้วเหรอ???]

[เดี๋ยวนะ นี่คงไม่ใช่เพลงสำหรับการแสดงรอบที่สองของทีมฉีจี้ตี้กวงหรอกนะ? ไหนบอกว่าจะเก็บเป็นความลับไง?]

เจียงเป่ยเซิงไม่ได้สนใจความตกตะลึงของพวกเขา

เขาเพียงกดแป้นบรรเลงท่อนอินโทรของเพลงนี้ขึ้นมา

ดูเหมือนจะเป็นไปตามชื่อเพลง แค่เพียงท่อนอินโทร ก็ให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับมีแสงจันทร์สาดส่องลงมาบนร่าง

นิ้วของเจียงเป่ยเซิงไล้ผ่านแป้นเปียโนสีขาวดำอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อนเอ่ยขับร้องออกมาอย่างเชื่องช้า

"Yeah Stop Stop (จะทำให้ปีกของเธอเปียกชุ่ม) Oh Hoo Stop Stop"

"เธอแอบรุกล้ำเข้ามาอย่างเงียบงัน ในทุกช่องว่างของแต่ละวัน

ขับไล่ฝันร้ายสีดำมืด แล้วปลุกฉันให้ตื่นขึ้นด้วยความอ่อนโยน

ไม่ทันได้ปิดหน้าต่าง (เธอก็หนีห่างออกไปไกลแสนไกล)"

ทันทีที่เปล่งเสียงร้อง ฮันจุนฮยอนก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน ท่อนอินโทรอันแผ่วเบา เนื้อเพลงที่แสนอ่อนโยน ไม่เหมือนแนวเพลงที่กำลังฮิตในประเทศกระบองตอนนี้เลยสักนิด แต่กลับไพเราะเสียจนหาจุดตำหนิไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ท่ามกลางท่วงทำนองของเพลงนี้ ความคิดของฮันจุนฮยอนลอยย้อนกลับไปในคืนก่อนที่จะเดินทางออกจากประเทศ

ผู้บริหารเรียกเขาไปคุยเป็นการส่วนตัว

"ตลาดบอยแบนด์ในประเทศกระบองเริ่มอิ่มตัวแล้ว ฉันต้องการให้พวกนายไปที่หัวเซี่ย จำไว้ว่าต้องสร้างจุดสนใจและสร้างกระแสให้ได้ มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้คนจำพวกนายได้ นี่คือก้าวแรก ถ้าพวกนายกลับมามีชื่อเสียงได้ ฉันจะให้คนแต่งเพลงโซโล่ให้ แต่ถ้าทำไม่ได้... ก็ไม่ต้องกลับมาอีก"

จะสร้างจุดสนใจกับกระแสได้ยังไง? คนที่มีความสามารถ สุดท้ายก็ต้องมีคนมองเห็นไม่ใช่เหรอ?

ตั้งแต่ต้นจนจบ บริษัทก็แค่มองพวกเขาเป็นเครื่องมือทำเงินเท่านั้น

ตั้งแต่เป็นเด็กฝึกจนกระทั่งเดบิวต์ เวลาห้าปีที่สั่งสมมา การฝึกซ้อมอันแสนน่าเบื่อหน่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในแต่ละวัน ยังไม่กดดันเท่ากับช่วงหนึ่งเดือนมานี้เลย

ฮันจุนฮยอนกังวลจนนอนไม่หลับ

เขากลัวว่าวง TAIK จะไม่สามารถก้าวเข้าสู่สายตาของทุกคนได้อย่างราบรื่น แล้วกลายเป็นบอยแบนด์ที่เดบิวต์ได้แค่เดือนเดียวก็หายสาบสูญไปจากตลาดไอดอล

บอยแบนด์ที่เป็นแบบนั้นมีเยอะเกินไปแล้ว

เพื่อคลายความตึงเครียด เขาถึงขั้นตั้งใจไปเรียนรู้เพลงของหัวเซี่ย หากสามารถเอาใจผู้ชมชาวหัวเซี่ยได้ เขายินดีที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัด

เขาคิดว่าตัวเองคือคนที่เก่งที่สุดในวง และในช่วงแรก แผนการของพวกเขาก็ประสบความสำเร็จ

ผู้ชมคงจะจำพวกเขาได้แล้วสินะ

แต่ทันทีที่ผู้ชายคนนี้ก้าวเข้ามา ต่อให้จงใจไม่คิดถึง ทว่าใบหน้าที่สามารถถูกยกย่องให้เป็นวิชวลขั้นเทพแห่งเจนหกในประเทศกระบองได้นั้น ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน

เด็กฝึกที่ชื่อเจียงเป่ยเซิงคนนี้ มีความสามารถแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?

……

เมื่อใดที่เจียงเป่ยเซิงจมดิ่งลงไปในการแสดง เขาจะไม่ถูกสิ่งใดจากภายนอกรบกวนได้เลย

เขาค่อยๆ หลับตาลง ขนตาหนางอนยาวทอดเงางดงามลงบนเปลือกตาล่าง

"เธอที่ไม่อาจสัมผัส ไม่อาจตระกองกอดไว้ในอ้อมแขน

ต่อให้หลับตาลง ก็ไม่อาจฝันถึงความลึกลับนั้นได้อีก

ไม่รู้จะจรดปากกาอย่างไร เพื่อเขียน Story ของเธอให้จบลง

ยิ่งอยากเข้าใกล้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นโศกนาฏกรรมที่แสนเจ็บปวด

ความรักที่ยากจะต้านทาน Stop Stop Stop Stop Yeah"

โทนของเพลงนี้เอนเอียงไปทางบวกหรือทางลบกันแน่นะ?

เจียงเป่ยเซิงเองก็ไม่แน่ใจ และไม่อยากจะคิดถึงมันอีกแล้ว ในมุมมองของเขา เพลงนี้คือความอ่อนโยน และเป็นความเสียดาย เป็นความใจหายเมื่อต้องร่ำลามิตรสหาย และยังเป็นความยินดีจางๆ เมื่อได้กลับมาพบสหายเก่าอีกครั้ง

เขาไม่ได้มีความรู้สึกกระวนกระวายใจอยากให้ร่างกายฟื้นฟูอย่างเร่งด่วนเหมือนเมื่อสิบกว่าวันก่อนอีกแล้ว เขาเริ่มเพลิดเพลินกับการที่เพื่อนร่วมทีมแย่งกันเข็นรถเข็นให้ และไม่ยึดติดกับการร้องแต่เพลงเศร้าตอนจบเลวร้ายเพื่อทำตัวเป็นเครื่องจักรทำภารกิจอีกต่อไป

อารมณ์โศกเศร้าที่เสแสร้งแกล้งทำขึ้นมาแบบนั้น อาจจะหลอกผู้ฟังได้ แต่หลอกตัวเขาเองไม่ได้หรอก

แสงจันทร์อาจทำให้ปีกเปียกชุ่ม แต่ก็ช่วยชะล้างสิ่งสกปรกบนปีกให้สะอาดบริสุทธิ์ได้เช่นกัน

"หัวใจของฉันคือหน้าต่างที่เปิดกว้าง เธอวางทุกอย่างลงแล้วเอนกายพักผ่อนได้ตามสบาย

โอบกอดกันไปจนกว่าจะรุ่งสาง ตามแสงสว่างภายใต้ม่านจันทรานั้นไป

เธอจงออกพเนจรไล่ตามวันพรุ่งนี้ต่อไปเถอะ Yeah"

[ฮือออ เพราะมากเลย ทั้งที่เป็นเนื้อเพลงที่ฟังไม่รู้เรื่องแท้ ๆ]

[หล่อมาก หล่อสุด ๆ พี่เป่ยของฉันตอนหน้าสดดูเป็นเด็กดีจัง]

[ทำไมถึงมีคนที่พอเงยหน้าลืมตากับตอนหลับตาแล้วให้ความรู้สึกละเรื่องกันเลยล่ะ?? ตอนพี่เป่ยหลุบตาเล่นเปียโนดูอ่อนโยนมากแท้ ๆ แต่พอช้อนตาขึ้นกลับรู้สึกว่าออร่ากลายเป็นดาบคมกริบไปเลย]

[ความอยากเรียนภาษากระบองพุ่งทะลุขีดสุดแล้ว!]

[เสียงร้องแบบนี้โดนใจฉันสุด ๆ]

เมื่อเทียบกับวง TAIK ที่ตกตะลึงกับตัวเพลง ชาวเน็ตกลับรู้สึกทึ่งกับผลลัพธ์ของการแสดงเพลงนี้มากกว่า

มีแค่เปียโนหนึ่งหลัง สวมชุดลำลอง บนใบหน้าไร้เครื่องสำอางใด ๆ ไม่มีอุปกรณ์เครื่องเสียงดี ๆ ไม่มีไมค์อัดเสียงหรือคอรัสช่วย แต่กลับร้องเพลงนี้จนจบได้อย่างเรียบง่ายแค่นั้นเอง

เมื่อเสียงเปียโนและเสียงดนตรีจบลง ทั้งห้องก็ตกอยู่ในห้วงฝันอันงดงามที่ถูกถักทอขึ้นด้วยแสงจันทร์

ลำคอของฮันจุนฮยอนแห้งผาก เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "นะ... นี่เป็นเพลงที่คุณแต่งเองเหรอครับ?"

เจียงเป่ยเซิงปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

ฮันจุนฮยอนสูดหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่ หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว สีหน้าของเขาก็กลับมาเรียบนิ่ง "คุณชนะแล้ว แต่ว่า..."

"คุณต้องรู้ไว้ด้วยว่า บอยแบนด์ K-pop สิ่งสำคัญคือทีม ไม่ใช่แค่ตัวบุคคล อีกสามวันข้างหน้าในการแสดงรอบสอง ผมจะพาทีมของผมมาสู้กับ miracle ของคุณอีกครั้ง (ภาษากระบอง)"

สมาชิกวงที่อยู่ข้างหลังพอได้ยินคำพูดนี้ ต่างก็พากันก้าวเข้ามายืนเรียงรายอยู่ด้านหลังฮันจุนฮยอน

"ใช่ ถูกต้อง ถ้าสมาชิกในทีมของคุณยังมีฝีมือแค่วันนี้ล่ะก็ พวกคุณแพ้แน่ (ภาษากระบอง)"

คำพูดประโยคนี้ถูกล่ามแปลให้ทุกคนในที่นั้นฟัง

เดิมทีลู่ซือเจ๋อกับคนอื่น ๆ กำลังดีใจที่พี่เป่ยเอาชนะฮันจุนฮยอนฝั่งตรงข้ามได้ แต่พอได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มที่มุมปากก็พลันแข็งค้าง

ใช่แล้ว ถ้าการแสดงรอบสองของพวกเขายังสู้ TAIK ไม่ได้อีก นั่นก็แปลว่าพวกเขาเป็นตัวถ่วงของพี่เป่ยไม่ใช่หรือไง?

เด็กหนุ่มวัยสิบกว่าปี เป็นช่วงวัยที่หยิ่งในศักดิ์ศรีมากที่สุด และเป็นวัยที่เทิดทูนคนเก่งมากที่สุดด้วย

ลู่ซือเจ๋อก้าวไปข้างหน้า กำหมัดชูเทียบกับควอนยุนฮยอกคู่ PK ของตัวเองเมื่อครู่ แล้วพูดลอดไรฟัน "พวกนายรอดูความพ่ายแพ้ได้เลย!"

พวกเขาคือชาวหัวเซี่ยผู้ไม่เคยยอมแพ้และไม่เคยย่อท้อนะ!

ควอนยุนฮยอกกอดอกอย่างดูแคลนและแค่นเสียงเย็นชา ทว่าในใจกลับคิดว่า 'เจ้าเด็กหน้าละอ่อนคนนี้ ตัวก็เล็กนิดเดียว ร่างกายก็ผอมบางขนาดนั้น ทำไมตอนแร็ปถึงมีพลังระเบิดรุนแรงขนาดนี้ได้นะ ถ้าไม่ใช่เพราะเลือกเพลงมาดี ก็มีโอกาสแพ้ได้จริง ๆ นั่นแหละ'

ใครก็ตามที่รู้ว่าลู่ซือเจ๋อรับตำแหน่งแร็ปของวงต่างก็ต้องตกใจกันทั้งนั้น เพราะหน้าตาของเขามันชวนให้เข้าใจผิดได้ง่ายเหลือเกิน แต่เด็กหนุ่มหน้าตาแบบนี้แหละ กลับกลายเป็นหนึ่งในตัวแทนสายแร็ปเปอร์ของรายการ "เซ่าเหนียนสิงซิง" ไปเสียได้

วง TAIK เดินออกจากห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 ไปแล้ว เป้าหมายในการมาของพวกเขาคือการสร้างกระแสและจุดพีค ซึ่งตอนนี้ก็บรรลุเป้าหมายนั้นเรียบร้อยแล้ว

รอจนพวกเขาจากไป บรรยากาศในห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 ก็ผ่อนคลายลงทันที

เซี่ยงเจียลั่วที่ถูกส่งมาช่วยไกล่เกลี่ยความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอกวักมือเรียก ล่ามที่ตกใจจนตัวสั่นเป็นนกกระทาก็รีบวิ่งมาหาเธอทันที

"เดี๋ยวอีกสองวันฉันจะทำเรื่องขอล่ามเพิ่มอีกคน ช่วงสองวันนี้คงต้องรบกวนคุณไปก่อนนะคะ"

ล่ามคนนี้มีอาชีพหลักคือแปลภาษาซากุระ พอถูกส่งมาแปลภาษากระบองจึงค่อนข้างกินแรงอยู่บ้าง เมื่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ

เซี่ยงเจียลั่วกวาดตามองสมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวง แล้วพูดทิ้งท้ายด้วยความหมายคลุมเครือว่า "อย่าทำให้หน้าตาที่หัวหน้าทีมกู้คืนมาให้พวกเธอต้องเสียเปล่าล่ะ..."

พูดจบก็พาทีมงานคนอื่น ๆ ถอนตัวออกจากห้องซ้อมหมายเลข 1 ไป เธอเชื่อว่ามีเจียงเป่ยเซิงเป็นเสาหลักค้ำจุนอยู่ เด็กฝึกพวกนี้คงไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาหรอก

หลังจากพวก 'ผู้ใหญ่' ออกไปกันหมดแล้ว สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงที่เพิ่งตั้งท่าจะถอนหายใจอย่างโล่งอก "ฟู่... หือ?"

ทำไมพี่เป่ยถึงมองพวกเขาด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ?