ตอนที่ 67 กำลังรอคอยคำว่าฉันยอมรับ

สายตาของเจียงเป่ยเซิงกวาดมองทุกคนทีละคน "ทีมเปลี่ยนชื่อเป็นฉีจี้ตี้กวงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อินเตอร์ไม่เบานี่ มีชื่อภาษาอังกฤษด้วยเหรอ miracle?"

"ฮะๆๆ พี่เป่ย ฟังพวกเราแก้ตัว เอ๊ย อธิบายก่อน..."

ลู่ซือเจ๋อเพิ่งจะพูดประโยคนี้จบ หลี่กวานฉีที่เดิมทียืนอยู่ข้างๆ ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมต่างก็พากันถอยหลังตามไปหนึ่งก้าวเช่นกัน

ลู่ซือเจ๋อ: ???

ลู่ซือเจ๋อกลายเป็นจุดเด่นขึ้นมาทันที

เจียงเป่ยเซิงนั่งอยู่บนวีลแชร์ แม้ความสูงจะเตี้ยกว่าพวกเขาอยู่มาก ทว่าแรงกดดันกลับข่มทุกคนจนมิด เขากอดอกอย่างเกียจคร้าน เอนหลังพิงพนักวีลแชร์พลางเอ่ยเนิบๆ "พวกนายนี่ติดใจชื่อนี้กันจริงๆ เลยนะ..."

ลู่ซือเจ๋อหัวเราะเจื่อนๆ "ก็แหม ชื่อนี้มันเหมาะกับพวกเรามากไม่ใช่เหรอครับ" สายตาของเขาเหลือบมองขาทั้งสองข้างของเจียงเป่ยเซิง การมีอยู่ของพี่เป่ย ในใจของลู่ซือเจ๋อนั้น คือปาฏิหาริย์อย่างแท้จริง

หลี่กวานฉีเก็บสีหน้าดูเรื่องสนุกกลับไป

จากหมาจนตรอกที่ไม่มีเงินติดตัวสักหยวนจนได้มายืนบนเวที จากคลาส F ในสเตจแรก จนถึงอันดับที่ 48 หลังจบการแสดงรอบแรก นี่ไม่ใช่ปาฏิหาริย์แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?

ชีเหวินเคอสูดหายใจเข้าลึก ก้าวจากแถวหลังออกมายืนด้านหน้า เขาเอ่ยว่า "พี่เป่ย ผมก็รู้สึกว่าชื่อนี้เหมาะกับพวกเรามากเหมือนกันครับ"

ลู่ซือเจ๋อประหลาดใจ เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าชีเหวินเคอจะเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาสนับสนุนตนเอง

ก่อนหน้านี้ชีเหวินเคอทำตัวเหมือนพวกมืดมนเก็บกด ช่วงสองวันแรก ตอนที่พี่เป่ยสอนพวกเขาร้องเพลง ออกเสียง จัดตำแหน่งและท่าเต้นในห้องซ้อม เขาก็มักจะไปนั่งเพาะเห็ดอยู่ตรงมุมห้อง คอยแอบชำเลืองมองทุกคนเงียบๆ

ลู่ซือเจ๋อรู้เรื่องความขัดแย้งระหว่างคนคนนี้กับพี่เป่ยบนดาดฟ้า จึงไม่อยากเข้าใกล้เขานัก

นึกไม่ถึงว่าผ่านมาแค่ไม่กี่วัน หมอนี่จะปล่อยวางเรื่องก่อนหน้านี้ได้แล้ว?

แต่คิดดูอีกทีก็ใช่ เสน่ห์เฉพาะตัวของพี่เป่ย ใครจะต้านทานไหวกันล่ะ?

เจียงเป่ยเซิงมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ชีเหวินเคอสูดหายใจเข้าลึกแล้วโค้งคำนับอย่างจริงจัง นี่คือคำขอโทษและคำขอบคุณที่มาช้าไปนานของเขา

"ขอโทษครับพี่เป่ย ที่ก่อนหน้านี้ผมพูดแบบนั้นกับคุณ"

"แล้วก็ ขอบคุณครับ"

พอพูดจบ เขาก็ยืดตัวขึ้น ใบหน้าแดงก่ำเป็นสีพุทราจีน ในวัยที่ศักดิ์ศรีค้ำคอยิ่งกว่าท้องฟ้า การที่เขายอมก้มหัวขอโทษคนที่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนได้ นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

เจียงเป่ยเซิงหัวเราะเบาๆ ไม่กี่ที

เขายังคงชอบโลกใบนี้มากกว่าจริงๆ

"ไม่เป็นไร"

ลู่ซือเจ๋อมองคนนั้นทีคนนี้ที ก่อนจะชี้ไปที่กล้อง "ผู้กำกับเฉินได้ฟุตเทจซึ้งๆ อีกแล้วใช่ไหมเนี่ย"

[พรูดดด เมื่อกี้ยังซึ้งกับฉากปรับความเข้าใจกันอยู่เลย ลู่ซือเจ๋อนายจะรู้ทันระบบรายการเซอร์ไววัลเกินไปแล้วนะ]

[ฮ่าๆๆๆๆ ถ้าทีมงานตัดฟุตนี้ไปใช้จริง ฉันตามไปดูแน่ แสดงหรือเปล่าทำไมฉันจะดูไม่ออก?]

[เรื่องบนดาดฟ้าตามไปดูในอีพีสามช่วงชีวิตประจำวันได้เลย ในสายลมกลางคืนที่พัดกระหน่ำ ฉันเห็นแค่พี่เป่ยใช้ไม้เท้ากอบกู้เส้นทางดวงดาวของเด็กฝึกคนหนึ่งเอาไว้ ถ้าชีเหวินเคอยังไม่ขอบคุณพี่เป่ยอีก ฉันนี่แหละจะด่าให้!]

[ฮือๆๆๆ ซึ้งมาก จู่ๆ ก็รู้สึกว่าชีเหวินเคอหล่อขึ้นมาเลย ผู้ชายที่กล้ายอมรับความผิดตัวเองนี่แหละหล่อที่สุด]

ชาวเน็ตที่ชอบดูรายการเซอร์ไววัลแนวนี้ ผ่านการถูกบทละครของรายการหลอกหลอนมาอย่างยาวนาน แค่ปราดเดียวก็มองออกแล้วว่าอะไรจริงอะไรปลอม

เพราะการโค้งคำนับในครั้งนี้ ทำให้อันดับของชีเหวินเคอที่เคยเกือบจะรั้งท้ายในโซนหกสิบกว่า พุ่งพรวดขึ้นมาอยู่อันดับสี่สิบกว่าทันที

สำหรับผู้ชมแล้ว ผลงานของดาราศิลปินนั้นสำคัญ ทว่านิสัยใจคอก็สำคัญไม่แพ้กัน

เจียงเป่ยเซิงมองทุกคน นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา "ในเมื่อพวกนายชอบชื่อนี้กันขนาดนั้น ก็เอาสิ"

เขาไม่ใช่คนเผด็จการอะไร แค่รู้สึกในใจว่าชื่อนี้มันดูเบียวไปหน่อย

แต่พอลองคิดดู เป็นเพราะอายุทางจิตใจของเขาปาเข้าไปสามสิบกว่าแล้ว บางครั้งเวลาเขามองคนกลุ่มนี้จึงเหมือนมองรุ่นน้อง

บางทีลู่ซือเจ๋ออาจจะพูดถูก ปาฏิหาริย์เหมาะกับพวกเขาจริงๆ

หรือจะพูดอีกอย่าง ปาฏิหาริย์เหมาะกับวัยเยาว์

"อะแฮ่ม วันนี้ซ้อมกันเป็นยังไงบ้างแล้ว?"

สิ้นเสียง ทุกคนที่เพิ่งจะตื่นเต้นดีใจกับการได้สิทธิ์ตั้งชื่อก็พากันยิ้มแหยๆ ออกมา

เจียงเป่ยเซิงไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ทันตั้งตัว หมุนล้อเข็นวีลแชร์มายังใจกลางห้องซ้อมเต้นแล้วเอ่ยว่า "ปิดกล้อง แล้วแสดงให้ดูรอบหนึ่ง"

"ซี้ด... รับทราบครับ!"

(อ๊า ฉันเพิ่งได้ดูพี่เป่ยแค่ไม่กี่นาทีเอง ปิดกล้องอีกแล้วเหรอเนี่ย)

(แสดงจบแล้วก็น่าจะเปิดแหละมั้ง?)

แฟนคลับที่เพิ่งมาใหม่ยังไม่ค่อยเข้าใจสไตล์การไลฟ์สดของห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 จึงยังคาดหวังว่าอีกเดี๋ยวพี่เป่ยจะเปิดกล้องขึ้นมาใหม่

แต่พอนั่งรอกันแล้วรอเล่า ขนาดกดสลับไปดูห้องไลฟ์สดอื่นแล้วย้อนกลับมา ห้องไลฟ์สดนี้ก็ยังคงมืดสนิทเหมือนเดิม

แฟนคลับพากันไปคอมเมนต์ใต้เวยปั๋วของทีมงานรายการรัวๆ ว่า รีบเปิดห้องไลฟ์สดของห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 เดี๋ยวนี้เลยนะ! นี่มันผ่านมาตั้งวันหนึ่งแล้ว!

พอถึงวันที่สอง ห้องไลฟ์สดก็ยังคงมืดตื๋อ แฟนคลับยิ่งร้อนใจหนักกว่าเดิม

มีที่ไหนกันที่เด็กฝึกยอมทิ้งซีนหน้ากล้อง การทิ้งกล้องก็เท่ากับทิ้งกระแส ทิ้งโอกาสที่อันดับจะพุ่งขึ้นไม่ใช่หรือไง?

ดูอย่างเด็กฝึกคนอื่นๆ สิ นอกจากจะสรรหาสารพัดวิธีมาเรียกร้องความสนใจหน้ากล้องในห้องซ้อมของตัวเองแล้ว ทั้งร้องเพลงพื้นบ้าน ทั้งบิดตัวทำท่าซอมบี้ หรือแม้แต่การเอียงหน้าทำมุม 45 องศาตลอดเวลาเพื่อให้ดูหล่อที่สุด... ต่างงัดทุกกลเม็ดเด็ดพรายออกมาใช้กันไม่หยุดหย่อน

แถมยังมีพวกสายขายจิ้นที่วิ่งจากห้องซ้อมของตัวเองไปโผล่ห้องซ้อมอื่นเพื่อเกาะซีนหน้ากล้องอีก

อย่ามาพูดคำหวานเลี่ยนๆ อย่าง "คิดถึงจังเลย แวะมาหาหน่อย~" อะไรเทือกนั้นเลย คำพูดประเภทไม่เจอกันหนึ่งวันเหมือนผ่านไปสามปีเนี่ย แฟนคลับรายการเซอร์ไววัลระดับเข้าเส้นเขาไม่หลงเชื่อกันหรอก

ทว่าห้องไลฟ์สดของห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 กลับเงียบสงบไร้ความเคลื่อนไหว

จนกระทั่งมาถึงวันที่สาม ซึ่งเป็นวันซ้อมใหญ่ก่อนการแสดงรอบที่สองจะเริ่มขึ้น

ในที่สุดห้องไลฟ์สดหมายเลข 1 ก็กลับมาเปิดอีกครั้ง

วินาทีแรกที่กล้องเปิดขึ้นมา คือใบหน้าของเจียงเป่ยเซิงในระยะประชิด เขากำลังใช้มือข้างหนึ่งจับด้านบนของกล้องเพื่อปรับมุมอยู่

"อะแฮ่ม ขอโทษทีนะครับ พอดีคราวก่อนปิดกล้องไปแล้วก็ลืมเปิดเลย"

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะจางเล่อหรานรับแรงอาฆาตจากเหล่าแฟนคลับไม่ไหว จนต้องไปเช็กความจริงกับทีมดูแลไลฟ์สด แล้ววิ่งหน้ามึนมาบอกความจริงกับเจียงเป่ยเซิงถึงห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 ล่ะก็

เจียงเป่ยเซิงก็คงลืมไปแล้วจริงๆ และประเด็นสำคัญคือ เขาลืมก็เรื่องหนึ่ง แต่บรรดาสมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงเนี่ยสิ แม้ในใจจะแอบสงสัยอยู่บ้างว่าทำไมพี่เป่ยถึงไม่ยอมเปิดกล้อง ทั้งที่ความจริงจะไลฟ์สดชีวิตประจำวันทั่วไปก็ได้ เพราะช่วงไม่กี่วันมานี้บรรยากาศในทีมของพวกเขาดีมาก ทุกคนสนิทสนมกลมเกลียวกันจนเหมือนพี่น้องแท้ๆ ไปแล้ว

แต่สงสัยก็ส่วนสงสัย ไม่มีใครเอ่ยปากทักเรื่องนี้ขึ้นมาเลยสักคน

ยึดมั่นในคติที่ว่า "พี่เป่ยทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลของตัวเองแน่ๆ" เป็นหลัก

ด้วยเหตุนี้ ตอนที่จางเล่อหรานมาหาเจียงเป่ยเซิง จึงเป็นครั้งแรกที่เจียงเป่ยเซิงถึงกับอึ้งไปเลย

เขาเปิดกล้องขึ้นมาใหม่ พลางบ่นระบบในใจไปด้วย

"(ฉันลืมก็ว่าไปอย่าง พวกคนในทีมไม่ช่วยเตือนฉันเลยก็น่าพูดไม่ออกพอดูแล้ว แต่นายที่เป็นระบบเนี่ย ไม่ควรจะเตือนฉันหน่อยหรือไง?)"

(กร้วมๆ... ห๊ะ?)

ระบบเพิ่งจะซื้อขนมมันฝรั่งทอดกรอบแบบดิจิทัลมา กินกำลังเพลินได้ที่ ไม่นึกเลยว่าจะถูกผู้ผูกระบบเอ่ยชื่อเรียกมาตำหนิเข้าให้

(แงๆ ก็เวลาปกติบอกให้เค้าโผล่มาให้น้อยๆ พอมีเรื่องขึ้นมาก็โทษว่าทำไมเค้าไม่ยอมโผล่มา... ที่แท้มันก็เป็นแบบนี้นี่เอง มีเรื่องเรียกหาระบบ หมดเรื่องไล่ระบบไปไกลๆ...)

เจียงเป่ยเซิง "..."

"(นายกลับไปกินมันฝรั่งทอดต่อเถอะไป)"

(ได้เลยจ้า! กร้วมๆ...)

ตอนนี้นอกจากช่วงเวลาสำคัญของภารกิจที่ระบบจะโผล่ออกมาเองแล้ว เวลาปกติมันก็เอาแต่ดำดิ่งอยู่ในโลกอินเทอร์เน็ตของมนุษย์อย่างสมบูรณ์ เพราะค้นพบว่าพวกหนังและละครของโลกนี้สนุกน่าดูชมไม่น้อย วันๆ เอาแต่กินขนมขบเคี้ยวไปดูทีวีไป ใช้ชีวิตได้สำราญและอิสระเสรีเสียยิ่งกว่าเจียงเป่ยเซิงอีก

ส่วนเรื่องค่าอารมณ์น่ะเหรอ ระบบบอกเลยว่า ผู้ผูกระบบเก่งเทพจนแบกขึ้นสวรรค์ไปเรียบร้อยแล้ว