ตอนที่ 68 ปล่อยให้กาลเวลาผันผ่านไปทั้งสี่ฤดู

เมื่อได้เห็นใบหน้าของเจียงเป่ยเซิงในห้องไลฟ์สดอีกครั้ง หัวใจของชาวเน็ตก็อดเต้นระรัวขึ้นมาไม่ได้

มีคนกุมหน้าอกตัวเองพลางเอ่ย "นี่น่ะหรือความรู้สึกของการตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น และพอได้เห็นอีกครั้งก็ยังคงตกหลุมรักเหมือนเดิม?"

โหนกคิ้วของชายหนุ่มได้รูปเด่นชัด สันจมูกโด่งเป็นสัน คิ้วและดวงตาที่ดูเยือกเย็นหล่อเหลานั้น แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนเชิงขออภัยอยู่บางเบา

"เราให้อภัยเป่ยเสวียนเฟยง่ายดายเยี่ยงนี้ จะทำให้เขาได้ใจหรือไม่... ช่างเถอะ ทั้งหมดเป็นความผิดของทีมงานรายการ"

ข้อความเล่นมุกนี้ในคอมเมนต์ไลฟ์ ถูกกดไลก์ตามมาหลายพันครั้งในชั่วพริบตา

ทีมงานรายการที่ต้องแบกรับทุกสิ่งอย่างเงียบๆ : ...

เจียงเป่ยเซิงไม่รู้เลยว่ามีข้อความอะไรส่งมาบ้าง หลังจากเปิดกล้อง เขาก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหัวเราะอยู่คนเดียวไม่กี่วินาที ก่อนจะเอ่ยหยอกเย้ากับหน้ากล้อง "อ้อ ลืมบอกทุกคนไปเลยครับ อีกเดี๋ยวพวกเราต้องไปซ้อมใหญ่กันแล้ว"

การซ้อมใหญ่ที่นี่นอกจากทีมงานที่จำเป็นแล้ว ล้วนเป็นแบบปิดทั้งหมด ก่อนที่รายการจะออกอากาศ ทุกคนต้องเซ็นสัญญาเก็บรักษาความลับ

นั่นหมายความว่า ห้องซ้อมเต้นที่เปิดห้องไลฟ์สดหมายเลขหนึ่งไว้ อีกประเดี๋ยวก็จะไม่มีคนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

บรรดาชาวเน็ตที่เพิ่งจะตกตะลึงในความหล่อขั้นเทพของเจียงเป่ยเซิงต่างพากัน: ???

"นี่คือเปิดมาเพื่อความว่างเปล่าเหรอ?"

"ฉันรอมาสองวัน ได้ดูเธอแค่วูบเดียวเนี่ยนะ?"

"ฮือๆๆ ฉันจะโวยวายแล้วนะ!"

"พี่เป่ย พี่เซี่ยงบอกว่าอีกสิบนาทีจะถึงคิวกลุ่มเราแล้วครับ ตอนนี้พวกเราไปรอได้แล้ว"

ลู่ซือเจ๋อชิงก้าวมาข้างหน้าก่อนใคร เขากุมรถเข็นของเจียงเป่ยเซิงไว้แล้วเข็นพาตรงไปยังประตู

จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ จึงหันกลับมาโบกไม้โบกมือให้หน้ากล้อง "บ๊ายบาย เจอกันพรุ่งนี้นะครับ~"

หลี่กวานฉี ชีเหวินเคอ และจางเส้าอวิ๋นหิ้วถุงเสื้อผ้าใบใหญ่สามใบ นี่คือชุดการแสดงของพวกเขาในรอบนี้ เพื่อรักษาความลับ พวกเขาต้องเข้าไปเปลี่ยนในห้องปิดมิดชิด จากนั้นจึงเดินขึ้นเวทีผ่านทางเดินลับ

ด้านหลังพวกเขายังมีชวีฝูหยางและหมิ่นจิ่วเฉินเดินตามมา สองคนกำลังคุยกันไปด้วย

"พวกเราลำดับที่เท่าไหร่นะ ลำดับการซ้อมใหญ่ก็คือลำดับการแสดงจริงบนเวทีใช่ไหม?"

"ใช่ กลุ่มที่ 7 ลำดับนี้ดีเลย อยู่ตรงกลางพอดี"

"พี่เป่ย พี่ว่าคราวนี้พวกเราจะได้ที่เท่าไหร่ครับ?"

กติกาการแข่งขันรอบนี้คือการตะลุมบอนกันระหว่าง 11 ทีม อันดับย่อมมีทั้งหมด 11 ลำดับ โดยอันดับหนึ่ง อันดับสอง และอันดับสามยังคงได้คะแนนโหวตนมเพิ่มในจำนวนที่ต่างกันออกไป

ในใจของคนเหล่านี้ เมื่อมีวง TAIK อยู่ด้วย หากกลุ่มของพวกเขาคว้าสามอันดับแรกมาได้ ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

อีกอย่าง ทีมของฉินเหลี่ยน ทีมของหวังหลิงซั่ว รวมถึงทีมของหลินเหนียนจวินที่ตีตื้นขึ้นมาทีหลัง ต่างก็มีฝีมือที่ร้ายกาจไม่เบา

ในช่วงเวลาพักผ่อนสองสามวันนี้ สมาชิกในทีมใช่ว่าจะไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนกลุ่มอื่นเลย ทว่าเด็กฝึกเหล่านี้ต่างก็ระแวดระวังเด็กฝึกกลุ่มอื่นเช่นกัน จึงไม่ได้เปิดเผยอะไรให้รู้มากนัก

กลุ่มของหลินเหนียนจวินบอกว่า "พวกนายอยากรู้ว่าพวกเราแสดงยังไงเหรอ? ง่ายมาก ให้พวกเราดูการแสดงของพวกนายก่อนสิ"

ทีมฉีจี้ตี้กวง: "เผ่นดีกว่า..."

ความจริงแล้ว ทั้งค่ายต่างก็อยากรู้อยากเห็นการแสดงของทีมเจียงเป่ยเซิงมากที่สุด

วง TAIK ที่ซ้อมใหญ่เสร็จแล้วไม่ได้เดินออกไปทันที แต่กลับยืนอยู่ตรงทางออก ตั้งใจจะรอดูการซ้อมใหญ่ของกลุ่มฉีจี้ตี้กวงที่จะมาถึง

"พวกนายรอตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก ตอนพวกเราซ้อมใหญ่ เสียงถูกกันไว้มิดชิดจะตายไป"

ลู่ซือเจ๋อเห็นท่าทางของพวกเขา จึงสวนกลับไปตามสัญชาตญาณ

หลังจากฟังล่ามแปลเสร็จ ฮันจุนฮยอนก็หัวเราะเยาะ "ใครรอดูพวกแกกัน (ภาษาเกาหลี)"

ครูผู้ทำหน้าที่ล่ามแปลประโยคนี้ออกมาว่า "พวกเราไม่ได้กำลังรอพวกคุณครับ"

เจียงเป่ยเซิงชำเลืองมองเขาเงียบๆ จนกระทั่งกลุ่มของพวกเขาเข้าไปในห้องปิดมิดชิด วง TAIK ก็ยังคงไม่ยอมจากไป

หึ คนแบบนี้ตอนตายไป ทั้งตัวคงเหลือแค่ปากนั่นแหละที่แข็งที่สุด

ห้องปิดมิดชิดนี้ นอกจากประตูบานหนึ่งแล้ว ทั้งสี่ด้านล้วนเป็นกำแพง มีไฟอยู่เพียงดวงเดียว หากไม่ใช่เพราะพื้นที่ค่อนข้างกว้าง ก็ดูราวกับห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่มีผิด

เสียงถอดเสื้อผ้าดังสวบสาบขึ้น

"ฮ่าๆๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้เห็นร่างเปลือยเยอะขนาดนี้!"

"คราวก่อนยังกะว่าจะอาบน้ำด้วยกันกับหมิ่นจิ่วเฉินอยู่เลย หมอนี่ปฏิเสธฉันอย่างไร้เยื่อใยเฉย"

"ไสหัวไปเลย! ใครจะไปอาบน้ำกับนายกัน!"

"ว้าว ชีเหวินเคอ นายมีซิกแพกด้วยเหรอเนี่ย!"

เมื่อได้ยินทุกคนคุยเล่นกันตามสบาย สีหน้าของเจียงเป่ยเซิงก็พลันชะงักแข็งไป

ตอนซ้อมใหญ่รอบแรก พวกเขาขึ้นซ้อมด้วยชุดลำลองกันทั้งอย่างนั้น เพราะเพลง "เซี่ยงเจี้ยนหนี่เซี่ยงเจี้ยนหนี่เซี่ยงเจี้ยนหนี่" เพลงนั้นเป็นเพลงช้า ชุดที่สวมจึงไม่ได้ส่งผลอะไรมากนัก

แต่ทว่าเพลงที่เตรียมไว้สำหรับการแสดงรอบสองนี้ เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายถือเป็นจุดเด่นสำคัญเลยทีเดียว

ทุกคนจึงตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า ตอนซ้อมใหญ่จะเปลี่ยนเป็นชุดขึ้นแสดงจริง เพื่อให้ได้ผลลัพธ์การซ้อมที่ดีที่สุด

ทว่าเจียงเป่ยเซิงกลับคิดไม่ถึงว่า ทุกคนจะมารวมตัวกันแล้วถอดเสื้อผ้าเปลี่ยนต่อหน้าคนอื่นแบบนี้

ก็ไม่ใช่ว่าจะรู้สึกอายหรอก

เคยบอกไปก่อนหน้านี้แล้ว ในโลกวันสิ้นโลก ก้นคนยังเห็นมานักต่อนัก มีอยู่ครั้งหนึ่งหลังเจียงเป่ยเซิงสู้เสร็จ เครื่องแบบบนร่างฉีกขาดกลายเป็นเศษผ้าแทบทั้งตัว เหลือแค่ปกปิดจุดสำคัญไว้ได้หวุดหวิดเท่านั้น

เขายังไม่รู้สึกอะไรเลย

ปัญหาก็คือ ขาคู่นี้ของตัวเอง หากถอดกางเกงออกแล้ว ทุกคนย่อมสังเกตเห็นความผิดปกติทันที

ขาที่กระดูกแตกละเอียด ย่อมต้องลีบเล็กลงหรือผิดรูปไปบ้างไม่มากก็น้อย แม้จะอยู่ในช่วงฟื้นฟูรักษาในระยะหลัง ก็ไม่มีทางมีกล้ามเนื้อและกระดูกที่สมส่วนอย่างขาคู่นี้ของเจียงเป่ยเซิงได้

ในชีวิตประจำวันเขาใส่กางเกงขายาวตลอด ทุกคนจึงไม่เพ่งความสนใจไปที่ท่อนล่างของเขามากเกินไป

จะอธิบายยังไงดีล่ะ

เจียงเป่ยเซิงเม้มริมฝีปาก ตัดสินใจถอดเสื้อท่อนบนออกก่อนอย่างเด็ดขาด

"..."

เสียงหยอกล้อกันในห้องพลันเงียบกริบ

สายตาหลายคู่จับจ้องขวับมาทันที

"เช็ดเข้!"

ลู่ซือเจ๋ออาศัยว่าไม่มีกล้องจับอยู่ อดสบถคำหยาบออกมาไม่ได้

ตามมาด้วยเสียงอุทานตะลึงงันดังระงมตามกันมาติดๆ "เหี้ยเอ๊ย!" "พระเจ้า!" "แม่เจ้าโว้ย!"

เจียงเป่ยเซิงเปลี่ยนเสื้อท่อนบนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจ้องมองทุกคน "มองผมทำไมกัน"

ลู่ซือเจ๋อที่สวมอยู่แค่กางเกง เอามือลูบพุงขาวๆ ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว "ฝึกยังไงเนี่ย ซิกแพกของพี่เป่ยยังสวยกว่าครูสอนพละอีกอะ..."

แววตาของหลี่กวานฉีฉายแววสงสัยวาบผ่าน

รูปทรงกล้ามท้องและโครงสร้างกล้ามเนื้อท่อนบนแบบนี้ ไม่มีทางเกิดจากการแค่ผอมลงได้อย่างแน่นอน

ตามหลักแล้ว คนที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนนอนซมอยู่บนเตียง ต่อให้ร่างกายส่วนอื่นจะหายดีแล้ว ก็ย่อมไม่สามารถออกกำลังกายท่อนบนที่หนักหน่วงขนาดนั้นได้

และในชีวิตประจำวัน ก็แทบไม่เคยเห็นพี่เป่ยออกกำลังกายแบบเจาะจงเลย หรือว่าจะแอบทำในที่ที่ตนมองไม่เห็น

แอบฟิตหุ่นเงียบๆ แล้วออกมาเซอร์ไพรส์ทุกคนงั้นเหรอ

หลี่กวานฉีส่ายหัว เขาเป็นคนแรกที่เปลี่ยนชุดท่อนบนท่อนล่างเสร็จเรียบร้อย

เขากวาดตามองท่อนล่างของเจียงเป่ยเซิงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังให้เจียงเป่ยเซิงเพื่อช่วยบังสายตาของทุกคนไว้ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ฉันเปลี่ยนเสร็จหมดแล้ว พวกนายยังไม่รีบเปลี่ยนกันอีกเหรอ"

เจียงเป่ยเซิงมองแผ่นหลังของเขา ยกยิ้มมุมปากเบาๆ พลางเข็นวีลแชร์ให้หันหลังให้ทุกคนเล็กน้อย จากนั้นจึงถอดกางเกงออกเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดเวที

ระหว่างนั้นเขาก้มตัวลงบีบขาของตัวเอง ผิวสัมผัสมีความรู้สึกตอบสนองเพียงแผ่วเบา

ทุกคนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเห็นท่าทางนั้นของเขาเข้า แต่กลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด เฮ้อ ถ้าขาตัวเองหัก ก็คงอดไม่ได้ที่จะคอยบีบลองดูทุกวันแบบนั้นเหมือนกันแหละ

ทุกคนต่างมโนคิดเตลิดไปไกลสารพัด เพื่อไม่ให้พี่เป่ยต้องเสียใจ จึงทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกันทุกคน