ตอนที่ 69 ต่อให้จักรวาลผันแปรหรือดาราเคลื่อนย้าย

"ขอเชิญเด็กฝึกกลุ่มที่เจ็ด ไปยังจุดซ้อมใหญ่เพื่อทำการซ้อมใหญ่ได้ครับ! ขอเชิญเด็กฝึกกลุ่มที่เจ็ด ไปยังจุดซ้อมใหญ่เพื่อทำการซ้อมใหญ่..."

เสียงประกาศจากลำโพงด้านนอกดังขึ้นซ้ำกันสามรอบ

ทุกคนหยุดหยอกล้อเฮฮา พลางช่วยกันเข็นรถเข็นของเจียงเป่ยเซิงไปยังทางเดิน ตรงจุดที่มีขั้นบันไดไม่กี่ขั้น เจียงเป่ยเซิงก็ควบคุมรถเข็นให้ลอยขึ้น พอขึ้นมาถึงบนเวทีขนาดใหญ่ ทีมงานก็เข้ามาสอบถามว่าต้องการจัดเตรียมอะไรเป็นพิเศษหรือไม่

ฝ่ายศิลป์บนเวทีนั้นครอบคลุมทั้งฉาก แสง การแต่งหน้า เสื้อผ้า และอุปกรณ์ประกอบฉาก

เรื่องการออกแบบเวทีในรอบนี้มีการคุยล่วงหน้าไว้แล้ว ทีมงานเพียงแค่แวะมาตรวจสอบเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง

พร้อมกับส่งอุปกรณ์ประกอบฉากอย่าง "กู่ฉิน" ให้ถึงมือเจียงเป่ยเซิง

ตรงใจกลางเวทีมีกรงเหล็กสีดำขลับปนทองขนาดใหญ่มหึมาตั้งอยู่ รอบด้านพันทวยด้วยโซ่เหล็กเส้นใหญ่เส้นเล็กขนาดลดหลั่นกันไป

เจียงเป่ยเซิงหยิบโซ่เส้นที่อยู่ตรงกลางขึ้นมา เส้นนี้สามารถล็อกเข้ากับคอได้พอดี

เขามองโซ่เส้นนี้อยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่ถูกขังอยู่ในกรงขังนักโทษยุคโบราณอย่างไรอย่างนั้น

ด้วยความช่วยเหลือของหลี่กวานฉี โซ่เหล็กอันหนักอึ้งก็ถูกล็อกเข้ากับลำคอของเจียงเป่ยเซิง ตรึงเขาไว้กับกรงขังอย่างแน่นหนา

เวลานี้เขากำลังคุกเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้น ก้นทิ้งน้ำหนักไปข้างหลังเพื่อทรงตัวที่เอว ทว่าด้วยผืนผ้าที่แผ่ออกตรงขากางเกง พอคลี่ออกจึงดูราวกับดอกไม้สีดำดอกหนึ่ง

ลู่ซือเจ๋อตกตะลึง "พี่เป่ย ขาพี่ไม่ได้..."

"แค่ก เป็นแค่น่อง ส่วนต้นขาหายตั้งแต่ตอนออกจากโรงพยาบาลแล้ว"

"อ๋อๆ!" ลู่ซือเจ๋อพยักหน้า แม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ก็เชื่อใจพี่เป่ยไปโดยสัญชาตญาณ

เด็กฝึกคนอื่นๆ ต่างก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจกระจ่างแจ้ง

เมื่อเห็นว่าพี่เป่ยประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว คนอื่นๆ จึงมุดผ่านประตูกรงขนาดเล็กเข้าไปด้านใน ทยอยคุกเข่าลงกับพื้นโดยหันหน้าออกคนละทิศ ทิศละสองคน

นอกจากทิศสุดท้ายที่หันหน้าเข้าหาด้านหลังเวทีแล้ว อีกสามทิศที่เหลือล้วนมีคนนั่งคุกเข่าอยู่ด้านละสองคน

ทีมงานถึงกับอึ้งไปกับท่าเปิดตัวท่านี้

จนกระทั่งเจียงเป่ยเซิงเงยหน้าขึ้นเตือน "อาจารย์ครับ เริ่มได้เลยครับ"

"อ๋อๆ ได้เลยครับ"

ทีมงานรีบวิ่งลงจากเวทีไปกำกับทีมดนตรีและทีมแสงให้เริ่มทำงาน

ทีมงานที่รับผิดชอบการซ้อมใหญ่นั้นเจนเวทีกันทุกคน บางทีแค่เสียงดนตรีนำดังขึ้น ก็รู้แล้วว่าสไตล์การแสดงของเพลงนี้เป็นแบบไหน

พวกเขาเห็นเวทีน้อยใหญ่ในวงการบันเทิงมานักต่อนักจนชินชาไปแล้ว

หลายเวทีในสายตาพวกเขา ดูดีก็จริง เท่ก็จริง แต่ไม่ได้น่าทึ่งชวนตะลึงเลยสักนิด!

ทว่าพอบทเพลงของทีมฉีจี้ตี้กวงดังขึ้นมา

ทีมงานก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ในหัวเขามีเพียงประโยคเดียว การแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สองนี้ เพลงนี้จะระเบิดจนติดเทรนด์ค้นหาแน่นอน

เพลงนี้ยาวไม่ถึงสี่นาที พอดนตรีจบลง ทีมงานคุมแสงก็เป็นฝ่ายได้สติก่อนใคร รีบเปิดไฟสว่างจ้าทั่วทั้งเวที

เสียงปรบมือ "แปะๆๆ" จากหัวหน้าทีมแสงดังขึ้น คนอื่นๆ จึงได้สติทันที แม้จะมีแค่สิบกว่าคน แต่กลับปรบมือได้กระหึ่มราวกับมีคนนับร้อย

สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงที่คุกเข่าอยู่บนเวทีพากันลุกขึ้นยืน แล้วโค้งคำนับไปทางทิศของเสียงปรบมือโดยสัญชาตญาณ

เจียงเป่ยเซิงออกมาจากกรงเหล็ก แล้วพยุงตัวปีนกลับขึ้นไปบนรถเข็นด้วยตัวเอง

บนหน้าเขายังติดไมโครโฟนตัวเล็กอยู่และกำลังแกะของบนใบหน้าออก เมื่อเทียบกับเสียงหอบหายใจของคนอื่นแล้ว เขากลับแทบไม่มีเสียงหายใจเล็ดลอดออกมาเลย

"ขอบคุณอาจารย์ทุกท่านครับ เก็บอุปกรณ์ประกอบฉากได้เลยครับ"

"ได้เลย ได้เลยครับ!"

อุปกรณ์ประกอบฉากบนเวทีถูกนำกลับไปเก็บ แสงไฟในสถานที่ซ้อมแปรเปลี่ยนจากความมืดมิดสู่ความสว่างไสว

ราวกับก้าวข้ามจากนรกขึ้นสู่สรวงสวรรค์

ทีมงานที่กลั้นหายใจอยู่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เมฆหมอกดำทะมึนที่เคยก่อตัวในใจตอนฟังเพลงนี้เมื่อครู่ ถึงได้ค่อยๆ สลายตัวหายไปจนหมด

...

พอพวกเจียงเป่ยเซิงเดินออกจากทางเดิน ก็เห็นวง TAIK ยังคงยืนรออยู่ที่ทางออก

ฮันจุนฮยอนมองฟ้ามองดิน แต่มองทุกอย่างยกเว้นมองตัวเอง

เขายังคงแกล้งทำตัวมีพิรุธจนออกนอกหน้า หันไปพูดกับสมาชิกวง TAIK ว่า "พักผ่อนเสร็จแล้วใช่ไหม ถ้าพักเสร็จแล้วพวกเราก็ไปกันเถอะ! (ภาษาเกาหลี)"

ลู่ซือเจ๋อเกาหัวแกรกๆ "พวกคนกระบองนี่พูดอะไรกันน่ะ ทำไมพอพวกเราออกมาปุ๊บเขาก็ไปปั๊บเลยล่ะ"

ฮันจุนฮยอนที่เดินจากไปมีสีหน้ามืดมนลงเล็กน้อย

เดิมทีเขาคิดว่าการมารอดักหน้าประตูเป็นคนแรก จะได้จับสังเกตสีหน้าของทุกคนในทีมมิราเคิลตอนเดินออกมา

หากเป็นสีหน้าคิ้วขมวดมุ่น อมทุกข์หนักใจ นั่นย่อมแปลว่าการซ้อมใหญ่ของพวกนั้นไม่เป็นไปตามเป้า

หากเป็นสีหน้าลิงโลดเบิกบาน ฮึกเหิมกระตือรือร้น นั่นก็แปลว่าพวกนั้นมั่นใจในการซ้อมใหญ่ของตัวเองมาก

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน อย่างน้อยก็น่าจะช่วยเตือนหรือให้สัญญาณเตือนภัยแก่ TAIK ได้บ้าง

ทว่า พอเห็นทีมมิราเคิลเดินเรียงแถวออกมา คนหนึ่งกำลังครุ่นคิด อีกคนกำลังชวนคุย อีกคนกลับหัวเราะแหะ ๆ ดูโง่เง่า

ให้ตายสิวะ ทำไมพวกแกถึงไม่มีสีหน้าไปในทิศทางเดียวกันเลย นี่มันไม่มีความเป็นหนึ่งเดียวกันเลยใช่ไหม

มายืนรอเก้ออยู่ที่นี่ตั้งหลายสิบนาที ฮันจุนฮยอนรู้สึกว่าตัวเองกำลังผลาญเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์จริง ๆ

เขาเดินกลับมาที่ห้องซ้อมเต้น ก่อนจะเอ่ยกับสมาชิกวง TAIK ว่า "การแสดงในวันพรุ่งนี้ คือการแสดงครั้งแรกของพวกเราในหัวเซี่ย และยังเป็นเวทีโปรโมตเพลงที่หาได้ยาก ทุกคนต้องรับมืออย่างรอบคอบที่สุด วันนี้แม้การซ้อมใหญ่จะถือว่าใช้ได้ แต่ก็ยังมีจุดบกพร่องอยู่ ตอนนี้เรามาทบทวนสรุปบทเรียนกันก่อน..."

เวทีโปรโมตเพลง ในแวดวงดนตรีคือเวทีที่ศิลปินหรือวงต่าง ๆ ใช้แสดงตามสถานีโทรทัศน์ใหญ่ ๆ รายการเพลง หรือคอนเสิร์ต เพื่อโปรโมตผลงานหลังจากปล่อยเพลงใหม่ออกมา

ในประเทศกระบอง วงบอยแบนด์และเกิร์ลกรุ๊ปผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด โดยเฉลี่ยแทบจะมีวงใหม่เปิดตัวทุก ๆ เจ็ดวัน

วงบอยแบนด์หน้าใหม่แทบไม่มีทางได้ขึ้นเวทีโปรโมตเพลงเลยด้วยซ้ำ

เวทีโปรโมตเพลงสำหรับไอดอลแล้ว มีความสำคัญไม่ต่างจากห้องเรียนสำหรับนักเรียน หรือสนามกีฬาสำหรับนักกีฬา

ในหัวเซี่ยขาดแคลนเวทีโปรโมตเพลง แต่มีตลาดแฟนคลับที่กว้างใหญ่

ส่วนในประเทศกระบองมีเวทีโปรโมตเพลงมากมาย แต่การแข่งขันกลับดุเดือดเลือดพล่าน

ในเวลานี้ เจียงเป่ยเซิงยังไม่ค่อยเข้าใจตลาดไอดอลอันแห้งแล้งของวงการบันเทิงในประเทศมากนัก การใช้ชีวิตในค่ายแบบปิด ช่วยตัดความวุ่นวายแก่งแย่งชิงดีที่มาจากพวกแฟนคลับไปได้มากโข

จากช่วงแรกสุดที่เขาเพียงแค่อยากฟื้นฟูพละกำลังของร่างกาย มาจนถึงตอนนี้ เขาเริ่มที่จะเพลิดเพลินไปกับเวทีการแสดงแล้ว

จนกระทั่งการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบที่สองมาถึงอย่างเป็นทางการ ผู้กำกับเฉินก็เดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อยไปยังห้องซ้อมเต้นแต่ละห้อง

"ผู้กำกับเฉิน ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้ครับ"

เฉินกังไพล่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง ในฐานะหัวหน้าผู้กำกับของรายการนี้ เขามีบารมีน่าเกรงขามในหมู่เด็กฝึกเสมอมา

เขามองดูพวกเด็กฝึกที่กำลังกดขากล้ามเนื้อยืดเส้นยืดสายกันตั้งแต่เช้า พอถึงช่วงบ่าย ทุกคนก็ต้องไปแต่งหน้าทำผม แล้วตอนค่ำก็ขึ้นแสดงจริงบนเวทีทันที

ทั้งที่ทุกคนต่างก็นั่งกดขาเรียงเป็นแถวเหมือนกันแท้ ๆ แต่ผู้กำกับเฉินกลับมองเห็นความตึงเครียดจากสีหน้าของพวกเขา

ตึงเครียดกับการคัดเลือกจาก 70 คนให้เหลือ 56 คนในรอบนี้ ซึ่งจะต้องมีคนตกรอบถึง 14 คน!

ตึงเครียดกับไอดอลผู้มาท้าชิงอย่าง TAIK ในรอบนี้!

ตึงเครียดกับอันดับคะแนนหลังการตะลุมบอนของทั้ง 11 ทีมในรอบนี้!

เจียงเป่ยเซิงเห็นผู้กำกับเฉินทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ ยืนชะเง้ออยู่ที่หน้าประตู จึงเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "ผู้กำกับเฉิน คุณกะจะทำอะไรเหรอครับ"

เฉินกังกระแอมไอทีหนึ่ง ก่อนจะยกโทรโข่งขึ้นพูดเสียงดัง "เด็กฝึกทุกคน หลังจากการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบที่สองสิ้นสุดลง จะมีเซอร์ไพรส์รอพวกนายอยู่นะ! ทุกคนสู้ ๆ เข้าล่ะ!"

เพื่อเป็นการปลุกขวัญกำลังใจ ผู้กำกับเฉินจึงสั่งให้ทีมวางแผนจัดกิจกรรมขึ้นมาเป็นพิเศษ โดยกำหนดไว้ในสัปดาห์หลังจากจบการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบที่สอง

แน่นอนว่าเขาย่อมหวังให้เด็กฝึกกลุ่มนี้ฮึดสู้เพื่อกู้หน้า และเอาชนะ TAIK ให้ได้! อีกทั้งเขายังได้รับรายงานจากทีมงานฝ่ายซ้อมใหญ่มาแล้วว่า การแสดงของทีมเจียงเป่ยเซิงนั้นน่าตื่นตะลึงและสะกดสายตาเป็นอย่างยิ่ง

"เซอร์ไพรส์เหรอ เซอร์ไพรส์อะไรน่ะ"

"จะให้หยุดพักผ่อนหนึ่งวันหรือเปล่า"

เรื่องการแขวนความรู้สึกให้คนค้างคาใจ ถือเป็นวิชาบังคับของผู้กำกับทุกคนอยู่แล้ว

เด็กฝึกต่างพากันถกเถียงจอแจ หลังจากผู้กำกับเฉินทิ้งท้ายประโยคนั้นไว้ เขาก็ถือโทรโข่งเดินทอดน่องจากไปอย่างสบายอารมณ์

เจียงเป่ยเซิงไม่ได้สนใจใคร่รู้เรื่องนี้นัก เขาหันกลับไปบอกคนในทีมว่า "ไปแต่งหน้าทำผมกันก่อนเถอะ"