ตอนที่ 70 ไม่มีวันตกยุค

"สวัสดี"

พอมาถึงห้องแต่งหน้าของทีมฉีจี้ตี้กวง กู้หร่วนลี่กับเจี่ยนอวี่เห็นเด็กฝึกทั้งเจ็ดคนนั่งรอกันอยู่บนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว จึงรีบหิ้วกล่องเครื่องสำอางวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา

"ขอโทษทีนะ เมื่อกี้เด็กฝึกอีกกลุ่มเรียกพวกเราสองคนไปกะทันหัน ก็เลยมาช้าไปหน่อย"

ช่างแต่งหน้าในช่วงแรกของรายการ "เซ่าเหนียนสิงซิง" ค่อนข้างขาดแคลน มีทั้งหมด 11 กลุ่ม แต่มีช่างแต่งหน้าแค่สิบกว่าคน ต่อให้จำนวนเด็กฝึกจะลดลงไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยพอใช้อยู่ดี

เจียงเป่ยเซิงที่กำลังเปิดดูนิตยสารแต่งหน้าทำผมถามขึ้นลอย ๆ ว่า "กลุ่มไหนเหรอครับ?" ถึงขั้นกล้าดึงตัวช่างแต่งหน้าของกลุ่มพวกเขาไว้ ถ้าพวกเขานัดเวลาแต่งหน้าช้ากว่านี้อีกนิดแล้วแต่งไม่ทันขึ้นมาคงได้เกิดเรื่องแน่

เจี่ยนอวี่เคยร่วมงานกับพวกเจียงเป่ยเซิงมาก่อนจนเริ่มคุ้นเคยกันบ้างแล้ว จึงเผลอตอบไปตามความเคยชินว่า "กลุ่มของกัวซืออี้ครับ"

กู้หร่วนลี่เอาศอกกระทุ้งเจี่ยนอวี่ทีหนึ่ง สีหน้าของเจี่ยนอวี่ดูหงอยลงทันที ผู้กำกับเคยสั่งไว้ว่าทีมงานห้ามเข้าไปยุ่งเรื่องระหว่างเด็กฝึกเด็ดขาด

การที่เขาพูดออกไปแบบนี้ ไม่เท่ากับเป็นการ "เสี้ยมให้ตีกัน" หรอกเหรอ?

อันที่จริงตามความคิดของกู้หร่วนลี่ ตอนที่เดินเข้ามาเมื่อกี้ไม่ควรพูดด้วยซ้ำว่าถูกกลุ่มอื่นดึงตัวไว้ แค่ขอโทษที่มาสายนิดหน่อยก็พอแล้ว

เฮ้อ นี่ทำงานมากี่ปีแล้วเนี่ย เจี่ยนอวี่ก็ยังรับบทนักศึกษาผู้ใสซื่อบริสุทธิ์และซื่อบื้อไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ!

ในฐานะคู่หู กู้หร่วนลี่จะทำยังไงได้อีก แน่นอนว่าต้องพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย

"อะแฮ่ม กลุ่มพวกเธอสองคนไหนจะทำก่อน มีไอเดียเรื่องแต่งหน้ายังไงบ้างไหม"

สมาชิกฉีจี้ตี้กวงหันมองหน้ากัน ต่างก็รู้ทันกันดีในใจ

เจียงเป่ยเซิงปิดนิตยสารลงพร้อมกับจดจำชื่อกัวซืออี้เอาไว้ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้ยินชื่อนี้ จำได้ว่าคนคนนี้เหมือนจะได้อันดับสี่ในรอบนี้ใช่ไหมนะ?

เขาตัดสินใจว่าเดี๋ยวจะต้องรอดูการแสดงของกลุ่มนี้ให้ดี ๆ เสียหน่อย

"ผมก่อนเลยครับ!" หมิ่นจิ่วเฉินยกมือขึ้น

การแต่งหน้าในครั้งนี้เป็นสไตล์ดาร์กกันทั้งทีม เพราะการแต่งหน้าขึ้นเวทีค่อนข้างกินแสงเครื่องสำอาง เลยต้องแต่งให้เข้มกว่าปกติ

แทบทุกคนแต่งตาสโมกกี้อาย ขอบตาล่างกรีดอายไลเนอร์สีเข้มจัด มองดูเหมือนคนอดนอนมาหลายวัน

นอกจากนั้น บนใบหน้าของแต่ละคนยังมี "สัญลักษณ์อักขระ" พิเศษอีกด้วย

อย่างเช่นตรงหางตาซ้ายของหมิ่นจิ่วเฉินที่มีเส้นสายสีดำลากยาวลงมาตามรูปแก้ม ตัดกับใบหน้าขาวซีดอย่างชัดเจน

แม้แต่เด็กฝึกสายน่ารักอย่างลู่ซือเจ๋อ พอแต่งหน้าแบบนี้เข้าไปก็ดูคล้ายกับผีเด็กอยู่เหมือนกัน

"จ๊าก! ลู่ซือเจ๋อ นายน่ากลัวชะมัดเลย!"

พอลู่ซือเจ๋อแต่งหน้าเสร็จก็จงใจไปแอบอยู่ข้างหลังชีเหวินเคอ บนใบหน้าฉีกรอยยิ้มสยองขวัญ ทำเอาชีเหวินเคอตกใจแทบแย่

"ฮ่า ๆ ๆ พี่เป่ย นี่มันการแต่งหน้าแนวไหนกันแน่ครับเนี่ย ผมมองตัวเองในกระจกแล้วยังรู้สึกว่าตัวเองดูหลอน ๆ เลย"

เจียงเป่ยเซิงกำลังย้อมผมอยู่ ตามทฤษฎีของตำแหน่งเซ็นเตอร์ เขาต้องเลือกทรงผมที่ดูโดดเด่นสะดุดตา

ดังนั้นเขาจึงเลือกสีผมสีเงินขาว และใส่คอนแทคเลนส์สีแดงเข้มเข้าไปในดวงตาทั้งสองข้าง

พอได้ยินคำถามนั้น เขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "น่าจะเป็นสไตล์ดาร์กจีนแนวหม่น ๆ มั้ง"

เรียกได้ว่าเอกลักษณ์การแต่งหน้าของทุกคน ล้วนออกมาเป็นรูปร่างตามที่เขาเป็นคนบอกรายละเอียดทั้งหมด

แม้ฝีมือการแต่งหน้าของกู้หร่วนลี่กับเจี่ยนอวี่จะเป็นแบบ "ทำตามขั้นตอนเป๊ะ ๆ" โดยไม่มีไอเดียแปลกใหม่เพิ่มเติม แต่พวกเขากลับเป็นช่างแต่งหน้าที่เหมาะกับกลุ่มของเจียงเป่ยเซิงมากที่สุดจริง ๆ

ต่อจากหัวหน้าทีมเสื้อผ้า ในหัวของทีมช่างแต่งหน้าก็ผุดประโยคหนึ่งขึ้นมาเหมือนกันว่า ถ้าเจียงเป่ยเซิงไปเรียนแต่งหน้า จะต้องเฉิดฉายมากแน่ ๆ

หมิ่นจิ่วเฉินที่แต่งหน้าเสร็จเป็นคนแรกอยู่นิ่งไม่ได้นานแล้ว เขาใช้ข้ออ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำแอบวิ่งออกไปเดินเล่นห้องอื่น

สองชั่วโมงต่อมา สมาชิกกลุ่มฉีจี้ตี้กวงทุกคนก็แต่งหน้าเสร็จสมบูรณ์

ตอนนั้นเอง หมิ่นจิ่วเฉินก็ผลักประตูเดินคอตกเข้ามาในห้อง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงฟึดฟัดว่า "พี่เป่ย! เมื่อกี้ผมได้ยินหวังหลิงซั่วกับกัวซืออี้สองคนนั้นกำลังรวมหัวกันในห้องน้ำ นินทาว่าร้ายกลุ่มพวกเราอยู่ครับ"

เจียงเป่ยเซิงคิดในใจ ทำไมคนพวกนี้เวลาจะปรึกษาเรื่องชั่ว ๆ ถึงต้องไปเข้าห้องน้ำกันตลอดเลยนะ?

คราวก่อนเขาก็บังเอิญได้ยินความลับดำมืดในค่าย มาคราวนี้หมิ่นจิ่วเฉินก็ไปได้ยินเข้าอีก

"พวกเขาพูดว่าอะไร?"

"พอเห็นผม พวกเขาก็ไม่เพียงแต่หัวเราะเยาะว่าแต่งหน้าพิลึกพิลั่น ยังบอกว่าผมแต่งตัวเหมือนอีกาอีกครับ แล้วก็บอกว่าครั้งนี้จะมีแฟนคลับของ TAIK มาเยอะมาก กลุ่มพวกเราต้องรั้งท้ายแน่นอน เพราะคนดูจะไม่มีทางโหวตคะแนนสงสารให้อีกแล้ว"

นี่แปลว่าคิดว่าครั้งก่อนที่ทีมของเจียงเป่ยเซิงชนะ เป็นเพราะคนดูโหวตให้ด้วยความสงสารงั้นสิ

"อะไรนะ!" ลู่ซือเจ๋อลุกพรวดขึ้นมาทันที ก่อนจะช่วยหมิ่นจิ่วเฉินด่าสำทับ "กล้าดียังไงมาบอกว่าพี่เป่ยของฉันได้คะแนนสงสารวะ!"

"คำพูดตรง ๆ คืออะไร" เจียงเป่ยเซิงขมวดคิ้วถาม

หมิ่นจิ่วเฉินครุ่นคิด ย้อนนึกความทรงจำ "คำพูดเป๊ะ ๆ ก็คือ 'นั่นนายแต่งหน้าอะไรน่ะ? ถ้าขาดช่างแต่งหน้าก็มายืมกลุ่มพวกเราได้นะ แต่งหน้าแบบนี้เตรียมจะไปเข้าทรงบนเวทีหรือไง? แต่งตัวยังกับอีกาดำ...'"

"'ครั้งนี้ในฮอลล์ต้องมีแฟนคลับ TAIK เยอะมากแน่ แฟนคลับรอบนี้คงไม่เหมือนคราวก่อนหรอกนะ ที่ปล่อยเข้ามามีแต่แฟนคลับของใครบางคน คราวนี้ใครบางคนคงไม่มีปัญญาได้คะแนนสงสารแล้วล่ะ...'"

หมิ่นจิ่วเฉินได้ยินเข้าก็โกรธจัดจนโมโหซ้ำสอง แต่สุดท้ายก็วิ่งหนีเตลิดกลับมาที่ห้องแต่งหน้าอย่างไม่เอาถ่าน

ลู่ซือเจ๋อเจ็บใจแทนอย่างยิ่ง ถ้าตัวเองอยู่ในเหตุการณ์ล่ะก็ รับรองว่าต้องแร็ปด่าแสกหน้าเดี๋ยวนั้นแน่นอน

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้า ส่งเสียงจิ๊ปากเบา ๆ "กินมะนาวมากไปหรือไง กลิ่นเปรี้ยวถึงได้หึ่งขนาดนี้" คราวก่อนปล่อยเข้ามามีแต่แฟนคลับเขางั้นเหรอ? เรื่องนี้ทำไมเขาถึงไม่รู้ล่ะ

แต่ครั้งนี้เขารู้แล้ว แฟนคลับที่เข้ามาในรอบนี้ ส่วนใหญ่ต้องเป็นของ TAIK กับไอ้ตัวขี้อิจฉาสองคนนั้นแน่

หวังหลิงซั่วมีโทรศัพท์มือถือที่ใช้ติดต่อภายนอกได้อยู่หนึ่งเครื่อง เรื่องนี้เจียงเป่ยเซิงก็รู้อยู่แล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้ เขาขี้เกียจไปสนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้

แต่คราวนี้

เจียงเป่ยเซิงขยับคอไปมาเบา ๆ กวักมือเรียกลู่ซือเจ๋อ "นายไปหาผู้กำกับเฉิน..."

เมื่อลู่ซือเจ๋อได้ยินเสียงกระซิบข้างหู ดวงตาก็พลันเป็นประกายวาววับ

เขาพยักหน้าอย่างขึงขัง "รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ!"

...

"อ๊าก!" พอเห็นคนที่เดินเข้ามา ผู้กำกับเฉินก็อดกลอกตาไม่ได้

"ลู่ซือเจ๋อ กลางวันแสก ๆ อย่ามาแต่งผีหลอกคนจะได้ไหม"

ลู่ซือเจ๋อยิงฟันยิ้ม ทว่าคราบเลือดสีแดงสดตรงมุมปากกลับทำให้สีหน้านั้นดูสยดสยองยิ่งขึ้นไปอีก

"นี่มันเมคอัพบนเวทีของผมต่างหากล่ะครับ! ผู้กำกับเฉิน ผมมีเรื่องด่วนมาหาคุณครับ"

ผู้กำกับเฉินปิดแฟ้มเอกสารลง "เรื่องอะไรล่ะ" ในใจแอบคาดเดา ลู่ซือเจ๋อคนนี้อยู่ทีมของเจียงเป่ยเซิง หรือว่าเจียงเป่ยเซิงจะสั่งให้เขามา?

"ผมจะมารายงานว่ามีคนแอบพกโทรศัพท์มือถือเข้ามาครับ!"

สีหน้าของผู้กำกับเฉินชะงักค้าง เขารู้อยู่แล้วว่าลู่ซือเจ๋อหมายถึงใคร

กล้องในค่ายมีตั้งเยอะขนาดนี้ ทีมงานรายการจะไปไม่รู้เรื่องโทรศัพท์มือถือของหวังหลิงซั่วได้อย่างไร

เพียงแต่เป็นเพราะคนคนนี้มีเบื้องบนคอยหนุนหลังและกำชับมาเป็นพิเศษ ผู้กำกับเฉินจึงต้องยอมอ่อนข้อให้ในบางเรื่อง

ใช้ชีวิตมาจนอายุขนาดนี้ ในแวดวงการทำงาน บางเรื่องก็จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น เพื่อที่จะรักษาคนส่วนใหญ่เอาไว้ได้

หากผู้กำกับเฉินปฏิเสธคำสั่งของเบื้องบนอย่างแข็งกร้าว สถานีโทรทัศน์เซียงเจียวก็อาจจะถอนทีมช่างแต่งหน้า สไตลิสต์ และทีมงานทั้งหมดกลับไป รวมถึงดึงงบประมาณของรายการคืน มิหนำซ้ำทางฝั่งสปอนเซอร์ก็ยังไม่รู้ว่าจะเดินเกมอย่างไรอีก

ไร้ทั้งเงิน ไร้ทั้งคน แล้วจะทำรายการต่อไปได้อย่างไรกัน