ตอนที่ 72 เทคโนโลยีล้ำยุคแห่งอนาคต

เมื่อชีเหวินเคอเห็นว่าเจียงเป่ยเซิงไม่ได้โมโห จึงรวบรวมความกล้าพูดความคิดในแง่ร้ายสุดขั้วในใจตนเองออกมา

"บางทีทีมงานรายการอาจจะจัดให้พี่เป่ยอยู่อันดับหนึ่ง เพื่อให้คนพวกนั้นโค่นเขาลงให้ได้ก็ได้นะ เพื่อที่จะพิสูจน์ว่าในที่สุดจอมมารร้ายก็ต้องพ่ายแพ้ แล้วฝ่ายที่ปราบจอมมารได้ ก็จะกลายเป็นตัวแทนแห่งความยุติธรรม เฮ้อ ในนิยายก็เขียนแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ"

ลู่ซือเจ๋อฟังแล้วน้ำตาคลอเบ้า เขาไม่อยากยอมรับความจริงที่ว่าพี่เป่ยเป็นเพียงเครื่องมือของใคร

ทว่าเจียงเป่ยเซิงซึ่งเป็นศูนย์กลางการสนทนาของทุกคนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย

"ถ้าอย่างนั้นยังจะแข่งไปทำไมกัน ให้พวกบริษัทใหญ่ประกาศโควตาเดบิวต์ไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ..."

"นั่นน่ะสิ วันนี้ตอนที่พวกเราขึ้นแสดง ด้านล่างเวทีคงไม่ใช่แฟนคลับที่ TAIK กับบริษัทของหวังหลิงซั่วจ้างมาทั้งหมดหรอกนะ"

"ไม่กล้าคิดเลย การประกาศอันดับครั้งที่สอง พี่เป่ยของผมจะต้องร่วงจากอันดับหนึ่งหรือเปล่าเนี่ย ฮือๆๆๆ..."

ลู่ซือเจ๋อร้องไห้เศร้าเสียใจยิ่งกว่าตอนที่ตัวเองจะถูกคัดออกเสียอีก

เจียงเป่ยเซิงหัวเราะพลางยื่นมือไปบีบต้นคอของลู่ซือเจ๋อเบาๆ ฝ่ามือที่กว้างและอบอุ่นทาบลงบนลำคอ ให้สัมผัสที่ทำให้รู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง

"นี่ยังไม่ได้แข่งเลย พวกนายก็คิดว่าตัวเองจะแพ้แล้วเหรอ ในเมื่อผู้กำกับเฉินบอกเรื่องนี้กับพวกนาย มันก็เท่ากับเขากำลังบอกให้พวกนายสู้ๆ กับการแข่งขันไม่ใช่หรือไง"

"เอ๊ะ"

เมื่อเห็นสายตาของลูกทีม เจียงเป่ยเซิงก็ยิ้มออกมาแล้วกอดอกถามว่า "อันดับท็อปเจ็ดถึงจะมีน้ำปนอยู่บ้าง แต่ฝีมือของพวกเขาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ"

คนอื่นๆ ลองคิดตาม ฉินเหลี่ยนนั้นแทบจะเก่งรอบด้าน

ส่วนหวังหลิงซั่ว ถึงนิสัยจะไม่ค่อยดี แต่เรื่องฝีมือก็ไม่ได้ด้อยเลย

กัวซืออี้อาจจะอ่อนลงมาหน่อย แต่ก็อยู่ในระดับที่อยู่คลาส B ได้

หลินเหนียนจวินอันดับสูงไปนิด แต่ตัวเขาก็มีฐานแฟนคลับเดิมอยู่แล้ว

สวี่เฮ่ออีอาจจะเก่งไม่ครบทุกด้าน แต่ทักษะการเต้นแข็งแกร่งมาก อวี๋หมิงหมิงนี่ไม่ต้องพูดถึง ไม่รู้ว่าขึ้นไปได้ยังไง

แต่คนส่วนใหญ่ล้วนมีฝีมือกันทั้งนั้น

เจียงเป่ยเซิงกล่าวอย่างสุขุมว่า "ครั้งนี้ศัตรูร่วมของทุกคนคือ TAIK ดังนั้นการที่ทีมงานรายการยอมปล่อยให้ฮ่าวฮั่นเอนเตอร์เทนเมนต์ใช้วิธีโกงแบบนี้ นอกจากเรื่องการบีบบังคับภายนอกแล้ว เบื้องหลังก็คงผ่านการคิดคำนวณมาแล้วเหมือนกัน"

"ฉันถามพวกนายหน่อย ในฮอลล์มีคน 2,000 คน ถ้ามี 5 ทีมที่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมพอกัน แต่ละทีมจะได้คะแนนโหวตแบ่งไปประมาณเท่าไหร่"

ลู่ซือเจ๋อรีบชิงตอบเป็นคนแรก "ประมาณ 400 โหวต โจทย์คณิตศาสตร์ง่ายๆ เองนี่ครับ!"

หลี่กวานฉีกัดริมฝีปากขึ้นมาทันที ดูเหมือนเขาจะเข้าใจเหตุผลแล้ว

เจียงเป่ยเซิงยิ้มแล้วพูดต่อ "แล้วถ้าคน 2,000 คนนั้น โหวตให้แค่ 2 ทีม ผลลัพธ์จะเป็นยังไงล่ะ"

เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคนที่เริ่มตาสว่าง เจียงเป่ยเซิงก็คิดในใจ นี่น่ะหรือวงการบันเทิง ที่นี่ไม่มีการฆ่าฟัน มีแต่วิถีชีวิตและความสัมพันธ์ทางสังคม การห้ำหั่นกันระหว่างกลุ่มทุน มักไม่เคยมีประกายดาบหรือเงากระบี่ให้เห็น

"ครั้งนี้ศัตรูร่วมของทุกคนคือ TAIK ผู้กำกับเฉินอาจจะคิดว่า หากทำแบบนี้ อาจจะมีสักทีมของหัวเซี่ยที่เอาชนะ TAIK ได้โดยที่คะแนนโหวตไม่ถูกกระจายออกไปก็ได้"

"มันเป็นแบบนี้เองเหรอครับ..."

ลู่ซือเจ๋อคิดในใจ ที่แท้การเป็นผู้กำกับต้องคิดคำนึงถึงเรื่องมากมายขนาดนี้เลยหรือ

พอนึกถึงตอนที่เดินออกจากห้องทำงานของผู้กำกับเฉินเมื่อครู่ เขาก็โมโหจนโพล่งออกไปว่า "ผมไม่คิดเลยว่าผู้กำกับเฉินจะไปร่วมมือทำเรื่องสกปรกกับพวกเขาด้วย!" พอคิดถึงคำพูดนั้น ลู่ซือเจ๋อก็รู้สึกบอกไม่ถูกในใจ

ในทางเหตุผล เขารู้สึกว่าผู้กำกับเฉินทำได้ดีมากพอแล้ว แต่ในทางอารมณ์ เขาก็ยังรับไม่ได้กับการกระทำที่ไม่เป็นธรรมแบบนี้อยู่ดี

"ใช่แล้ว ผู้กำกับเฉินไม่ได้เลือกที่จะปิดบัง ในใจเขาคงคิดว่า บางทีทีมฉีจี้ตี้กวงของพวกเรา อาจจะสร้างปาฏิหาริย์... ที่ฝ่าวงล้อมออกมาได้ท่ามกลางดงแฟนคลับของคู่แข่งก็ได้นะ"

จนถึงตอนนี้ เจียงเป่ยเซิงเพิ่งจะเอ่ยชื่อทีมในครั้งนี้ออกมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ

แววตาของเขาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ขณะกวาดมองทุกคนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าหนักแน่น "ทุกคนต้องเชื่อมั่นในตัวผู้กำกับเฉินบ้าง และต้องเชื่อมั่นในตัวฉันให้มากกว่านี้ด้วย"

สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงลอบกลืนน้ำลาย เชี่ยเอ๊ย โคตรเท่เลย พวกเขารู้สึกเหมือนพี่เป่ยกำลังเปล่งประกายเจิดจ้า

...

ภายใต้แรงกระตุ้นเชิงบวกนี้ ทีมฉีจี้ตี้กวงก็สลัดความหดหู่ก่อนหน้านี้ทิ้งไปจนหมดสิ้น

รู้แล้วว่าค่ายเน่าเฟะพรรค์นี้มีข้อตกลงสกปรกกันแล้วยังไงล่ะ ยิ่งเจอแบบนี้พวกเขาก็ยิ่งฮึดสู้โว้ย!

ด้วยเหตุนี้ ท่ามกลางเสียงประกาศเรียกของทีมงาน ทั้งหมดจึงก้าวไปยังโถงพักคอยด้วยท่าทางฮึกเหิมดุดัน

ระหว่างทางยังพบเด็กฝึกจากทีมอื่นอีกไม่น้อย

หลินเหนียนจวินยังคิดจะเดินเข้าไปทักทายเพื่อนฝูง แต่กลับถูกคนของทีมฉีจี้ตี้กวงจ้องเขม็งใส่เสียอย่างนั้น

——เหอะ ทีมพวกนายน่ะ มีคนจากค่ายใหญ่อยู่ด้วยนี่! ไม่คุยกับพวกนายหรอก!

หลินเหนียนจวิน: ???

สวี่เฮ่ออีเองก็อยากจะเข้าไปคุยด้วยสักพัก แต่พอเห็นหลินเหนียนจวินที่สนิทกับพวกเขาที่สุดยังโดนปฏิบัติใส่แบบนี้

สวี่เฮ่ออี: ...จิตวิญญาณการต่อสู้ของพวกนายมันจะแรงเกินไปแล้วมั้ง? เริ่มกราดยิงไม่เลือกหน้าแล้วใช่ไหมเนี่ย?

ทว่าในจังหวะนั้น หวังหลิงซั่วกลับยังไม่กลัวตายเดินเข้ามา มารยาทภายนอกยังคงทำได้ดี ดูเผินๆ เหมือนพี่ชายคนโตที่อ่อนโยนและสุขุม

สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวง: ไสหัวไป พวกเรามีพี่เป่ยแล้วเว้ย!

"เจียงเป่ยเซิง บังเอิญจังเลยนะ ทีมพวกเราได้ขึ้นแสดงต่อจากพวกนายพอดี พวกนายอยากลองคุยกับผู้ดำเนินรายการหน่อยไหม ให้ขึ้นเวทีช้าลงอีกนิด จะได้ไม่ต้องเจอแฟนคลับของพวกเราที่ไม่อยากให้พวกเราลงจากเวทีจนตะโกนเสียงดังเกินไปในสตูดิโอ..."

เจียงเป่ยเซิงมองหวังหลิงซั่วเหมือนกำลังมองคนบ้า

"นายเสแสร้งเก่งขนาดนี้ ถุงขยะยี่ห้อไหนเหรอ?"

"นาย..."

มุมปากของหวังหลิงซั่วกระตุกค้าง เขาไม่เคยได้ยินคำพูดที่ตรงไปตรงมาและหยาบคายขนาดนี้มาก่อน พอกวาดตามองรอบตัว กล้องดันยังไม่เปิดถ่าย!

เจียงเป่ยเซิงหัวเราะในลำคอเบาๆ "ทำไมเหรอ? ไม่ได้ยินหรือไง? อยากให้ฉันสลักไว้บนป้ายหลุมศพนายให้ไหมล่ะ?"

"พรืด..."

เด็กฝึกที่ยืนมุงดูเรื่องสนุกอยู่รอบข้างต่างพากันก้มหน้ากลั้นขำ

มุมปากของหวังหลิงซั่วกระตุกอีกครั้ง แล้วโจมตีจุดที่เขาคิดว่าเปราะบางที่สุดของเจียงเป่ยเซิงโดยสัญชาตญาณ

"ขานายข้างนั้นคงรักษาไม่หายแล้วสินะ? เดี๋ยวก็ต้องนั่งแสดงอีกใช่ไหมล่ะ? มุกเดิมเอามาเล่นซ้ำอีกรอบ คนดูเขาไม่ซื้อหรอกนะ"

สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงทุกคน (กัดฟันกรอด): ไอ้เวรเอ๊ย!

เจียงเป่ยเซิงเลิกคิ้วขึ้นคมกริบ ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดนั้นเลยสักนิด กลับเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบว่า "คนเราไร้การศึกษายังพอเรียนได้ หน้าตาอัปลักษณ์ยังพอศัลยกรรมได้ แต่สันดานเลวของนายนี่มันหมดทางรักษาจริงๆ"

ตั้งแต่การประเมินรอบแรกแล้วที่มีครูฝึกแฉออกมาว่าเจียงเป่ยเซิงมีผลการเรียนระดับทวยเทพที่โรงเรียน

ส่วนหวังหลิงซั่วที่ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยจากการเป็นเด็กฝึกมาตลอดหลายปี แม้แต่วุฒิมัธยมปลายก็ยังไม่มี

แถมหน้าตาของเขา หากเทียบในบรรดาเด็กฝึกทั้งหมด ก็ถือว่าอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางดีเท่านั้น

ทว่าความหล่อของเจียงเป่ยเซิงนั้น เป็นอันดับหนึ่งที่ทุกคนยอมรับอย่างไม่มีข้อกังขา

เซี่ยงเจียลั่วที่ยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มเด็กฝึก ได้ยินเข้าก็แทบจะหลุดขำออกมา

แสบจริงๆ โคตรจะแสบเลย!

เธอจำไว้แล้ว คราวหน้าจะเอาประโยคนี้ไปด่าจางเล่อหรานบ้าง

"แฮ่ม ทุกคนคะ เด็กฝึกทุกคน เตรียมเปิดไลฟ์สดแล้ว ให้ทุกคนกลับไปประจำที่ของตัวเองค่ะ"

พอเห็นคนเขียนบทเซี่ยงเดินเข้ามา บรรดาเด็กฝึกก็สลายตัวกันทันที

หวังหลิงซั่วที่ยืนนิ่งอยู่กับที่สามวินาที โกรธจนหน้าแดงก่ำไปหมด เขาไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าเจียงเป่ยเซิงที่ดูเย็นชาในรอบแรก จะกลายเป็นคนปากร้ายและตอกกลับเก่งกาจถึงเพียงนี้ในตอนนี้!

"หืม? เด็กฝึกหวังหลิงซั่ว กรุณากลับไปประจำที่ของตัวเองด้วยค่ะ" เซี่ยงเจียลั่วมองไปที่เขา

หวังหลิงซั่วที่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ตอบรับกลับไปเสียงอู้อี้ว่า "ครับ"