ตอนที่ 73 ไม่อาจจำลองความอบอุ่นยามเธอกอด

ขั้นตอนการเปิดไลฟ์สดที่โถงพักคอยเคยจัดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งตอนการแสดงรอบแรก

ทันทีที่ห้องไลฟ์สดเปิดขึ้น หน้าจอถ่ายทอดสดในงานก็ถูกแบ่งออกเป็นสองจอหลักขนาดใหญ่และจอย่อยอีกนับไม่ถ้วนโดยอัตโนมัติ

จอหลักแรกหันไปทางเวทีใหญ่ ซูชิงหลานกำลังก้าวขึ้นเวทีเพื่อเตรียมตัวประกาศเข้าสู่รายการ

จอหลักที่สองหันไปทางโถงพักคอยของเหล่าเด็กฝึก เด็กฝึกส่วนใหญ่กำลังโบกมือให้กล้อง ทำมือมินิฮาร์ท หรือไม่ก็ทำท่าทางน่ารักๆ

แฟนคลับของฉีจี้ตี้กวงและแฟนคลับของเจียงเป่ยเซิงที่ถูกตัดซีนไปหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดก็หาเด็กฝึกที่ตัวเองเชียร์เจอเสียที

[กรี๊ดดดด พี่เป่ยย้อมผมแล้ว หล่อมากกก!]

[ถ้าก่อนตายฉันไม่ได้จุ๊บพี่เป่ย ฉันจะไปวางระเบิดประเทศซากุระข้างบ้าน]

[กราบสามครั้งคำนับเก้าที ขอพรให้แฟนเก่าช่วยรับเคราะห์แทนพี่เป่ยของฉันทีเถอะ]

[โลกออนไลน์นี่มันแย่จริงๆ สามีอยู่ข้างใน ส่วนฉันอยู่ข้างนอก]

เจียงเป่ยเซิงในลุคผมสีเงินนัยน์ตาสีแดง แค่นั่งหน้านิ่งไร้ความรู้สึกก็ถูกชาวเน็ตนับไม่ถ้วนจินตนาการไปว่าเป็นแวมไพร์แล้ว

ในกล้องจอย่อยของทีมฉีจี้ตี้กวง แปดสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนเป็นข้อความชมเจียงเป่ยเซิงทำนองนี้ แต่กลับกัน กล้องจอหลักกลับเต็มไปด้วยคอมเมนต์วิ่งเกี่ยวกับกลุ่มของหวังหลิงซั่วทั้งหมด

คนทั่วไปส่วนใหญ่จะดูกล้องจอหลัก ความรู้สึกเหมือนถูกครอบงำอย่างน่ากลัวจากการที่คอมเมนต์วิ่งถูกยึดครองโดยคนคนเดียวแบบนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนที่วงการบันเทิงในประเทศคิดค้นระบบกล้องไลฟ์สดแบบจอหลักและจอย่อยขึ้นมา ทุกคนต่างก็รู้กันโดยปริยายว่า จอย่อยมีไว้ให้แฟนคลับพูดคุยเรื่องศิลปินรายบุคคล ส่วนจอหลักเอาไว้พูดคุยเรื่องเนื้อหารายการ

[เดี๋ยวนะ พวกแฟนคลับหวังหลิงซั่ว ก็ไปดูที่จอย่อยสิ มาปั่นคอมเมนต์ในจอหลักทำไมเนี่ย]

[หน็อยแน่! ฉันยังอยากเชียร์พี่ชิงหลานของฉันอยู่เลย เมื่อกี้เป็นซีนประกาศเข้ารายการของพี่ชิงหลานฉันนะ แฟนคลับหวังหลิงซั่วช่วยอย่ามาเกะกะสายตาจะได้ไหม?]

[นี่มันรายการของเด็กฝึก ทำไมพวกเราจะชมเด็กฝึกไม่ได้ล่ะ?]

[ป้าแก่ไสหัวไปไกลๆ เลย ร้องก็ไม่ได้เต้นก็ไม่เป็น เป็นแค่แจกันประดับแท้ๆ เอาสิทธิ์อะไรมาเป็นผู้ริเริ่มรายการกันยะ]

เจี่ยงไฉ่เหอแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ

ในฐานะแฟนคลับรุ่นเก๋าที่ติดตามซูชิงหลานมาแปดปี ได้เห็นเธอตั้งแต่ยังเป็นนักแสดงตัวประกอบในเหิงเตี้ยน รับบทผ่านไปผ่านมาจนก้าวมาถึงจุดนี้ได้ หากวัดกันตามระดับความดังทั่วทั้งหัวเซี่ย สถานะของซูชิงหลานก็นับว่าสูงกว่าทุกคนในที่นั้นด้วยซ้ำ

ในฐานะแฟนคลับ เจี่ยงไฉ่เหอชอบให้ซูชิงหลานไปถ่ายละครมากกว่า

แต่ซูชิงหลานเคยบอกไว้ในเวยป๋อว่า ก่อนหน้านี้ถ่ายละครติดต่อกันไม่ได้พัก จึงอยากพักผ่อนสักสองสามเดือน ถึงได้ตอบตกลงร่วมงานในครั้งนี้

เจี่ยงไฉ่เหอไม่ได้ดูอีพีก่อนๆ กะว่าจะตามดูไลฟ์สดอีพีนี้ก่อน แล้วค่อยย้อนกลับไปดูทีหลัง

นึกไม่ถึงว่าจะมีคนด่านักแสดงหญิงมากฝีมือของประเทศว่าเป็นแจกันประดับ? แถมยังเรียกแบบไม่ให้เกียรติกันว่าป้าแก่อีก

เจี่ยงไฉ่เหอขมวดคิ้ว โกรธจนทุบโต๊ะเสียงดัง ทำเอาฝ่ามือตัวเองแดงไปหมด

"แฟนคลับพวกนี้ไร้สมองเกินไปแล้วมั้ง!"

เรื่องนี้ทำให้เธอมีความรู้สึกแย่ๆ ต่อวงการเด็กฝึกหนักยิ่งกว่าเดิม!

โดยเฉพาะเด็กฝึกที่ชื่อหวังหลิงซั่วคนนี้!

เจี่ยงไฉ่เหออยากจะปิดคอมเมนต์วิ่งทิ้ง แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะพลาดหลักฐานสำคัญอะไรไป ดังนั้นเธอจึงดูรายการไปพร้อมกับความหงุดหงิด เธอตัดสินใจแล้วว่าพอดูรายการนี้จบ จะไปกดรีวิวแย่ๆ ให้รายการนี้แบบจัดหนักในเว็บไห่เจี่ยวเลยคอยดู!

ไห่เจี่ยวเป็นเว็บไซต์โซเชียลมีเดียแบบเปิดที่มีจุดเริ่มต้นมาจากผลงานด้านหนังสือ ดนตรี ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ ปัจจุบันได้ค่อยๆ พัฒนากลายเป็นเว็บไซต์ให้คะแนนผลงานเหล่านี้ไปแล้ว

เหล่านักวิจารณ์ภาพยนตร์ นักวิเคราะห์ดนตรี และผู้แนะนำหนังสือหลากหลายแนวต่างก็เข้ามาทิ้งร่องรอยของตัวเองไว้ในเว็บไซต์แห่งนี้

อาชีพเสริมของเจี่ยงไฉ่เหอคือนักวิจารณ์ภาพยนตร์นอกวงการ ที่มาดูรายการนี้ก็เพราะซูชิงหลานแท้ๆ

เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะจริงจังอะไร แต่ตอนนี้เธอจ้องรายการนี้ตาเป็นมัน ทันทีที่มีการแสดงออกมา เธอจะใช้มาตรฐานที่เข้มงวดที่สุดวิจารณ์รายการนี้ให้ยับเลย!

เป้าหมายของเจี่ยงไฉ่เหอสัมฤทธิผลอย่างรวดเร็ว

กลุ่มแรกคือกลุ่ม TAIK พวกเขาแสดงเพลงเดบิวต์ของตัวเอง ดังนั้นไม่ว่าจะมองในแง่ของความชำนาญ หรือการประสานงานกันของสมาชิกในทีม ต่างก็เป็นการแสดงที่หาข้อผิดพลาดไม่ค่อยเจอ

เพียงแต่เจี่ยงไฉ่เหอมองดูตอนจบการแสดงที่โพสท่าเอนดิ้ง สมาชิกวง TAIK แต่ละคนกลับหอบแฮ่กๆ ใส่กล้องยังกับวัวกระทิง

หือ? มันเหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?

ความจริงแล้วนี่เป็นเพราะในประเทศกระบอง หากการแสดงของไอดอลหลายๆ คนไม่แสดงออกถึงขั้นนี้ ก็จะถูกคนดูวิจารณ์ว่าอู้งาน

พอมีกลุ่มแรกอย่าง TAIK ให้เปรียบเทียบ ผลงานของกลุ่มสองและกลุ่มสามที่ "เซ่าเหนียนสิงซิง" ส่งออกมาก็พังไม่เป็นท่าทันที

เจี่ยงไฉ่เหอดูไปขมวดคิ้วไป จนกระทั่งทนไม่ไหวเขวี้ยงปากกาทิ้ง แทบอยากจะปิดรายการนี้ไปเลย

"นี่ฉันมาทรมานสายตาตัวเองที่นี่ทำไมกันเนี่ย! ร้องก็เละเทะ เต้นก็ปวกเปียก เพลงยังเพราะสู้เพลงแรกที่ฟังเนื้อไม่ออกนั่นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!"

และในตอนที่เจี่ยงไฉ่เหอคิดจะปล่อยตัวเองไป การปรากฏตัวของหลินเหนียนจวินในกลุ่มที่สี่ก็ทำให้เธอส่งเสียง "เอ๊ะ" ออกมา

"นี่ไม่ใช่เจ้าขันทีน้อยคนนั้นหรอกเหรอ"

ด้วยความที่ดูผลงานภาพยนตร์และซีรีส์มานับไม่ถ้วน เจี่ยงไฉ่เหอจึงจำหลินเหนียนจวินได้

พอดูการแสดงของกลุ่มนี้อย่างละเอียด พวกเขาเป็นกลุ่มที่เลือกการร้องเพลงล้วน แม้จะมีพวกแอนตี้คอยพูดไม่หยุดว่า "หลินเหนียนจวินก็ทำได้แค่ร้องเพลงนั่นแหละ"

แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า การแสดงที่เน้นร้องอย่างเดียวกลุ่มนี้ ดีกว่าพวกกลุ่มก่อนหน้าที่ "อยากจะร้องให้เพราะด้วย อยากจะเต้นให้โดดเด่นด้วย" แต่ผลลัพธ์กลับไม่ได้เรื่องสักอย่างอยู่มากโข

เสียงปรบมือของผู้ชมดังกระหึ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

กลุ่มห้ากับกลุ่มหกก็เป็นอีกสองทีมที่ธรรมดาไร้ความโดดเด่น เจี่ยงไฉ่เหอฟังแล้วเริ่มรู้สึกน่าเบื่อขึ้นมาบ้าง

เธอจึงเบนความสนใจไปที่คอมเมนต์บนหน้าจอ

[สวี่เฮ่ออีควรจะทำแบบหลินเหนียนจวินนะ แสดงจุดเด่นที่ตัวเองถนัดต่อไปสิ ไหงไปเลือกเพลงแนวแร็ปได้ล่ะ? ฉันดูเขาแร็ปแล้วเหนื่อยแทนเขายิ่งกว่าอีก]

[อวี๋หมิงหมิงติดอันดับเจ็ดมาได้ยังไงเนี่ย? ฝีมือแบบนี้ ในท็อปเท็นมีคนที่เก่งกว่าเขาตั้งเยอะแยะ]

[จึ๊ๆๆ เมื่อกี้โจวโย่วเฉินร้องเพี้ยนใช่ไหมล่ะ ฉันขอพนันเลยว่าในทีมหลินเหนียนจวิน คะแนนโหวตเขาต้องรั้งท้ายแน่]

[รุ่นนี้ไม่ได้เรื่องเลยแฮะ แค่นี้จะเอาอะไรไปสู้ TAIK ได้? ฉันเห็น TAIK ในห้องพักรอยังนั่งขำกันอยู่เลย]

[ทุกคนอย่าเพิ่งรีบร้อนสิ คนเก่งๆ ยังอยู่ข้างหลัง พี่เป่ยออกคนที่เจ็ด หวังหลิงซั่วออกคนที่แปด ฉินเหลี่ยนออกคนที่เก้า...]

แม้ผู้คนจะพิมพ์ชื่อขึ้นมามากมาย ทว่าเจี่ยงไฉ่เหอกลับสะดุดตากับชื่อ "พี่เป่ย" ในทันที

หากมีแค่คนเดียวที่เรียก ความประทับใจคงไม่ฝังลึกถึงเพียงนี้

ทว่าเมื่อซูชิงหลานประกาศว่า "ต่อไป ขอเสียงปรบมือต้อนรับ ทีมฉีจี้ตี้กวง ขึ้นเวทีค่ะ!"

บนหน้าจอก็เต็มไปด้วยคำว่า "พี่เป่ย" สีสันละลานตา แซมด้วยชื่อสมาชิกคนอื่นๆ ในทีมประปราย

คอมเมนต์ที่ถล่มทลายอย่างท่วมท้นเช่นนี้ ทำให้เจี่ยงไฉ่เหอแปลกใจจนต้องยืดตัวนั่งตรง

เนื่องจากกล้องหลักฉายภาพไปที่ทีมฉีจี้ตี้กวงแล้ว ดังนั้นการที่ทุกคนจะพิมพ์ชื่อสมาชิกในทีมจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ทว่าชายหนุ่มผู้เข็นวีลแชร์ขึ้นมาบนเวที กลับดึงดูดสายตาของเจี่ยงไฉ่เหอไปในชั่วพริบตา

"ที่แท้เขาก็คือพี่เป่ยเหรอ? ซี้ด... ช่างเป็นใบหน้าที่พระเจ้าปั้นมาจริงๆ!"

ใบหน้าราวกับหยกสลัก บุคลิกสง่างามสูงส่งดั่งกล้วยไม้และต้นหยก มุมปากประดับรอยยิ้มจางๆ แววตาลึกล้ำดั่งม่านหมอก

เจี่ยงไฉ่เหอเคยชินกับใบหน้าระดับนักแสดงอย่างซูชิงหลาน ตอนแรกที่มองใบหน้าแบบไอดอลของเหล่าเด็กฝึกใน "เซ่าเหนียนสิงซิง" จึงไม่ได้รู้สึกว่าดูดีอะไรเลย ออกจะธรรมดาเสียด้วยซ้ำ

หา? แค่นี้เนี่ยนะ?

ใบหน้าของไอดอลมีความรู้สึกของการปรุงแต่งสูงและความประณีตที่จงใจสร้างขึ้น ส่วนใหญ่แค่ผิวพรรณภายนอกโดดเด่น แต่โครงหน้ากระดูกไม่ได้สวยงาม ต้องพึ่งพาการแต่งหน้าเฉพาะทาง การจัดแต่งสไตล์บนเวทีที่หรูหราจึงช่วยบดบังข้อบกพร่องบนใบหน้าได้

แต่ครั้นเมื่อเธอเห็นเจียงเป่ยเซิงยืนอยู่บนเวที ดวงตากลับเบิกกว้างขึ้นมาทันใด

พี่ชาย หน้าตาขนาดนี้ ทำไมไม่ไปแสดงหนังแสดงละครฮะ?

ขาหักเหรอ? ขาหักก็ไม่เป็นไรนี่! จัดบทคนนั่งวีลแชร์ให้สักเรื่อง นั่งลงไปก็แสดงได้เลย!