ตอนที่ 74 หากเป็นอีกห้วงเวลา อีกร่างกายหนึ่ง

เมื่อทีมฉีจี้ตี้กวงก้าวขึ้นสู่เวที ทุกคนก็สังเกตเห็นว่า เสียงปรบมือต้อนรับในครั้งนี้ไม่ได้เกรียวกราวอบอุ่นเหมือนการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรก

ทุกคนสะกดกลั้นความขุ่นเคืองในใจเอาไว้ พลางฟังพี่เป่ยแนะนำทีมของพวกเขา

เจียงเป่ยเซิงนั่งอยู่บนรถเข็น มองจากระยะไกลแล้ว ดูคล้ายกับหลุมตรงกลางเหมือนอักษร "เว้า"

ท่ามกลางที่นั่งผู้ชม

แฟนคลับและทีมปั่นกระแสจำนวนมากที่ฮ่าวฮั่นเอนเตอร์เทนเมนต์กับหวังหลิงซั่วใช้เส้นสายยัดเข้ามา ต่างวิพากษ์วิจารณ์ทีมนี้กันอย่างไม่เกรงใจใคร

"ทำไมหัวหน้าทีมคนนี้ถึงยังเป็นคนพิการอยู่อีกเนี่ย"

"หา นั่งรถเข็นเนี่ยนะ"

"คงไม่ใช่ว่าจะนั่งตั้งแต่ต้นจนจบหรอกนะ คนแบบนี้ยังได้อยู่บนเวทีนี้ต่ออีกเหรอ"

ฉีฉีได้ยินเสียงวิจารณ์จากคนรอบข้างเข้า ก็โกรธจนแทบอยากจะลุกขึ้นไปเถียง

ทว่าถูกจางเจียเหาแฟนหนุ่มดึงรั้งไว้เสียก่อน โจวอีหนิงที่นั่งอยู่อีกฝั่งของฉีฉีก็ช่วยปลอบเสียงเบา "อย่าไปสนใจพวกเขาเลย เดี๋ยวพอดูพี่เป่ยแสดงเสร็จ พวกเขาก็รู้เองแหละ"

วันนี้เป็นครั้งแรกที่พวกฉีฉีทั้งสามคนมาดูการแสดงสดของพี่เป่ย จึงสั่งทำป้ายไฟทางอินเทอร์เน็ตมาอย่างตื่นเต้น เดิมทีคิดว่าจะได้นั่งรวมกับแฟนคลับของพี่เป่ย จะได้คอยช่วยเหลือดูแลกัน

แต่ผลคือ กลับถูกจัดให้นั่งท่ามกลางดงศัตรูเสียนี่

คนรอบข้างกลุ่มนี้ล้วนเป็นแฟนคลับของหวังหลิงซั่ว แทบทุกทีมที่ขึ้นเวทีมาเป็นต้องโดนพวกเขาจิกกัดไปหมด ซ้ำยังไม่เกรงใจใครด้วยการชูป้ายไฟชื่อ "หวังหลิงซั่ว" ขึ้นสูงระหว่างที่ทีมอื่นกำลังแสดง ทำให้ไม่กี่ทีมก่อนหน้านี้ตอนเดินลงจากเวทีต่างพากันกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย

ดูเอาเถอะ ตอนที่พี่เป่ยกำลังพูดอยู่ พวกนั้นก็ชูป้ายไฟขึ้นมาอีกแล้ว

ฉีฉีรู้สึกว่าตัวเองจะยอมแพ้ไม่ได้ รีบกวักมือเรียกแฟนหนุ่มกับเพื่อนสาวให้ร่วมมือกัน ทั้งสามคนชูป้ายไฟสีเขียวเรืองแสงขึ้นมา ซึ่งดูน่าสงสารและโดดเดี่ยวอย่างยิ่งท่ามกลางดงป้ายไฟสีแดงละลานตา

......

"เอาละครับ ถัดจากนี้พวกเราขอยกเวทีให้แก่ทีมฉีจี้ตี้กวง ขอเชิญรับฟังเพลงออริจินัลที่พวกเขานำมาแสดง "ว่านเชียนฮวาหรุ่ยฉือหมู่เปยไอ" (หมื่นพันเกสรเพรียกมารดาโศกสลด) ได้เลยครับ!" ("ว่านเชียนฮวาหรุ่ยฉือหมู่เปยไอ" ต้นฉบับขับร้องโดย Collage ส่วนเวอร์ชันผู้ชายที่ผมฟังมาจาก Bilibili เวอร์ชันของ [อาเจินต้าโหมวหวังเป้ยเหรินย่งเลอ])

เพลงนี้เป็นเพลงภาษาฮกเกี้ยน ดังนั้นในช่วงสองวันก่อนหน้านี้ ทีมฉีจี้ตี้กวงจึงต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนักเพื่อฝึกออกเสียงให้เป๊ะและจำเนื้อเพลงให้ได้

บนเวทีในยามนี้ กรงเหล็กขนาดยักษ์แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบสัมผัสผิวกาย ทั้งเจ็ดคนนั่งคุกเข่าล้อมเป็นวงอยู่ภายในกรงขังตามที่ซักซ้อมไว้ ทุกคนก้มหน้าลงเล็กน้อย ผู้ชมในฮอลล์และชาวเน็ตในขณะนี้จึงไม่มีใครมองเห็นสีหน้าของแต่ละคนได้ชัดเจน

ตรงหน้าของเจียงเป่ยเซิงมีกู่ฉินตัวหนึ่งวางอยู่ ตัวเขาก็ยังคงท่าทางโน้มตัวไปข้างหน้าไว้เช่นกัน

กล้องจับภาพไปที่นิ้วมือของเขา ยามที่เขาเริ่มดีดสายกู่ฉิน ทำนองเพลงที่ฟังดูหลอนลี้ลับและวังเวงราวกับวิญญาณก็เริ่มบรรเลงออกมาจากปลายนิ้ว

[เชี่ยเอ๊ย หลอนจนกูต้องรีบหันหลังกลับไปมองข้างหลังเลย]

[ทำไมกลางค่ำกลางคืนกูต้องมาดูการแสดงแบบนี้ด้วยเนี่ย แม่จ๋าหนูกลัว!]

[ท่าทางนี้ของพี่เป่ย ทำเอาขนลุกซู่ไปหมดแล้ว]

สิ้นเสียงอินโทร ทุกคนราวกับหุ่นเชิดที่ถูกชักใย ต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกันในท่วงท่าเดียวกัน ใบหน้าที่ถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากสีขาว ชุดที่สวมใส่ราวกับเครื่องแต่งกายของเครื่องสังเวยบนแท่นบูชา ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ทำให้การแสดงเต็มไปด้วยความสยดสยองพิลึกพิลั่นตั้งแต่เริ่มแรก

ยังดีที่มีเสียงร้องดังขึ้นมา ไม่อย่างนั้นทุกคนคงคิดว่าจะมีซาดาโกะเวอร์ชันผู้ชายคลานออกมาจากหน้าจอจริง ๆ แน่

"ยามบ่าย คนเดียวอยู่แต่ในเรือน

ฝนตกกระหน่ำ เสื้อผ้านอกหน้าต่างเปียกปอน

คนที่อยู่ข้างนอก ยังไม่ยอมกลับมา

ยืนคอยอย่างโง่งม ถือร่มไว้คันหนึ่งอย่างโง่งม"

หากมองแค่เนื้อเพลงอย่างเดียว จะพบว่าเนื้อเพลงเหล่านี้เมื่ออ่านด้วยภาษาจีนกลางแล้วจะฟังดูไม่เข้าท่าเอาเสียเลย ไร้ซึ่งความสัมผัสคล้องจอง ยิ่งพยายามทำความเข้าใจก็ยิ่งเหนื่อยสมองเปล่า ๆ

ทว่าเมื่อสวมทับด้วยภาษาฮกเกี้ยนเข้าไป ระบบภาษาเฉพาะกลุ่มนี้กลับช่วยเพิ่มความรู้สึกลึกลับน่าค้นหาให้กับบทเพลงได้อย่างยอดเยี่ยม

ผู้ฟังรู้สึกเพียงเหมือนกระหม่อมของตัวเองถูกพระพุทธองค์เปิดออก ราวกับกำลังนั่งฟังบทสวดพระธรรมอย่างไรอย่างนั้น

ท่วงท่าการคุกเข่าร้องเพลงของทั้งเจ็ดคนบนเวทีไม่ได้ดูขัดหูขัดตาเลยแม้แต่น้อย กลับลงตัวอย่างพอดิบพอดีในบทเพลงนี้

ผู้ชมที่เมื่อครู่ยังพูดว่า "เจียงเป่ยเซิงขาหักยืนไม่ได้แล้วจะแสดงยังไง" ต่างพากันเงียบกริบพูดไม่ออก

จะแสดงยังไงน่ะเหรอ

ก็คุกเข่าแสดงกันหมดทุกคนเลยน่ะสิ!

"เพราะเธอ นอนไม่หลับตั้งกี่ครั้งกี่หน

ทั่วทั้งโลก ไม่อาจมองเห็นเงาร่างของเธอ

บางที อาจจะทิ้งเธอไปได้ลงคอ

โกรธจนแทบขาดใจ ทำไมฉันถึงยังทำเป็นไม่แยแส"

......

เชียนอวี่คว้ามือสวีเฉิงไว้แน่น ปากก็พึมพำคำว่า "เชี่ย" ออกมาไม่หยุด

เธอคิดในใจว่า ฉันรู้แล้วเชียวว่าความรู้สึกแรกของตัวเองไม่ผิดแน่ บนตัวพี่เป่ยมีกลิ่นอายของ "เทพไท่ซุ่ย" อยู่จริงๆ!

เพลงนี้คือมาร คือผี คือสรรพสัตว์ที่กำลังคับแค้นใจ

เทคนิคการร้องอันเป็นเอกลักษณ์ของเจียงเป่ยเซิงถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ในเพลงนี้ ความดิบเถื่อนพุ่งทะลุขีดสุด ยังไม่ทันถึงท่อนฮุก หัวใจของเชียนอวี่ก็บีบรัดแน่นเสียแล้ว

[ออกเสียงเป๊ะมาก จำได้ว่าพวกเขากี่คนนี้ไม่มีคนมณฑลฝูเจี้ยนเลยไม่ใช่เหรอ? ใส่ใจรายละเอียดเกินไปแล้ว! ใช้เวลาแค่เจ็ดวันเรียนเพลงใหม่หนึ่งเพลงเนี่ยนะ]

[พี่เป่ยแต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้ยังไง ขนาดคนมณฑลฝูเจี้ยนแท้ๆ แต่กำเนิดยังทำได้ยากเลย]

[เพลงนี้อึดอัดกดดันมาก หัวใจเต้นตุบๆ เลย ท่อนแรกเหมือนยังกดเสียงร้องเอาไว้อยู่ ตั้งตารอท่อนฮุกเลยเนี่ย]

ทันทีที่ท่อนฮุกซึ่งทุกคนรอคอยมาถึง

"เก็บความทรงจำของคุณ เอาไว้ในใจฉัน

ขี่ม้าขาวของคุณ เดินไปบนเส้นทางที่คุณอยากเดิน

ลมโชยพัด ดอกไม้ร่วงโรยสู่ผืนดิน จุดธูปหนึ่งดอกอธิษฐาน

(นะโมกวนซืออิมผู่สัก)"

ท่อน "นะโมกวนซืออิมผู่สัก" ที่เปี่ยมไปด้วยพลังระเบิดอันรุนแรง เป็นดั่งเทพเจ้าผู้สูงส่งที่กำลังพิพากษาอย่างไร้ปรานี และเป็นดั่งเสียงตะโกนกู่ร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวเฮือกสุดท้ายของมนุษย์ปุถุชนผู้จมดิ่งอยู่ในทะเลทุกข์

พลัง ความศักดิ์สิทธิ์ และความดิบเถื่อน ทั้งสามสิ่งหลอมรวมกันอย่างครบถ้วน

นี่ไม่ใช่แค่เวทีรายการเซอร์ไวเวิลธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว แต่เหมือนเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่ง งานศิลปะที่ถือกำเนิดขึ้นจากโลกมนุษย์

ส่วนคนอื่นๆ บนเวทีก็ถอดหน้ากากสีขาวออก แล้วใช้ท่วงท่าบิดเบี้ยวพยายามตะเกียกตะกายคลานออกจากกรงขังที่กักขังพวกเขาไว้

เจียงเป่ยเซิงที่คุกเข่าอยู่ตรงกึ่งกลาง คือพระพุทธรูปปั้นดินเผาที่ประทับนั่งอย่างสงบ ปล่อยให้เหล่าผีน้อยดิ้นรนทุรนทุรายไป ในขณะที่เขายังคงดีดกู่ฉินอย่างไม่รีบร้อน

"หากแม้นว่าคุณ ล่วงรู้ถึงโศกนาฏกรรมฉากนี้

คุณจะยังคอยคุ้มครอง เส้นทางอันยากลำบากเบื้องหน้าเขาต่อไปหรือไม่

ฉันในความฝัน มองดูคุณก้าวเดินไปอย่างเชื่องช้า

จูงดวงวิญญาณของคุณ สักวันเราคงได้กลับไปยังที่แห่งนั้นด้วยกัน"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเจียงเป่ยเซิงแฝงความเหยียดหยามไว้จางๆ ทั้งยังดูคล้ายกำลังเวทนาสรรพสัตว์ เขากำลังบอกว่า เลิกดิ้นรนได้แล้ว ในพายุคาวเลือดจะมีแดนสุขาวดีได้อย่างไร มาเถอะ มายังนรกที่ฉันอยู่เสียเถอะ

[ขนหัวลุกไปหมดแล้ว... ฉันจะก้มกราบเจียงเป่ยเซิงเดี๋ยวนี้แหละ]

[ฮือๆๆ ต่อไปจะไม่ด่าพี่ชายคนนี้อีกแล้ว ฉันกลัวเขาสวดมนต์สาปแช่งฉัน]

[เพลงนี้มีความสยองขวัญแบบขาวโพลนอยู่ ใครเข้าใจบ้าง ตอนเด็กๆ ฉันเคยแอบทุบกระจกหน้าต่างบ้านข้างๆ แตก ตอนนี้กำลังคุกเข่าสำนึกผิดอยู่กับพื้นเลย]

[เพิ่งเคยฟังเพลงแล้วรู้สึกกลัวเป็นครั้งแรกนี่แหละ]

[โคตรเทพ! พี่เป่ยโคตรเทพเลย!]

"มองดูผู้คนจากไปเหลือเพียงตึกร้าง (เถ้าถ่านยังคงอยู่)

สายฝน โปรยปรายลงมาแผ่วเบา

ท้องฟ้า เริ่มสว่างขึ้นรำไร

มองดูคุณ แย้มยิ้มจางๆ

ชาติหน้าค่อยพบกันใหม่..."

เมื่อร้องท่อนสุดท้ายจบลง แสงไฟสีดำทะมึนในฮอลล์ก็ดับมืดลง อันที่จริงเพื่อให้การแสดงบนเวทีออกมาได้ผลลัพธ์ที่ดี การจัดแสงไฟก็เป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งยวดเช่นกัน

ในขณะที่ต้องทำให้บรรยากาศโดยรอบดูมืดมิดไปหมด แต่ก็ยังต้องถ่ายทอดสีหน้าและท่าทางของเหล่าเด็กฝึกออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ซึ่งจุดนี้ต้องอาศัยความร่วมมือกันระหว่างทีมงานฝ่ายแสงและตากล้อง

ทันทีที่ไฟบนเวทีดับลง พวกเขาไม่กี่คนก็รีบคลำทางออกมาจากกรงขังท่ามกลางความมืด ส่วนทีมงานก็เข็นรถเข็นของเจียงเป่ยเซิงขึ้นมาบนเวที

"เดี๋ยวนะ ใครเหยียบฉันเนี่ย?"

"ก้นใครวะเนี่ย รีบออกไปเร็วๆ สิ!"

"ประตูแค่นี้เอง อย่าเบียดกันสิ!"

บนเวทีที่มืดสนิท เพราะพวกพี่ๆ ลืมปิดไมโครโฟน ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้องจึงมีเสียงบ่นโวยวายเหล่านี้แทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เสียงปรบมือด้านล่างเวทีชะงักกึกไปชั่วขณะ

ก่อนที่ผู้ชมจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น