ตอนที่ 75 เปลี่ยนเป็นตอนจบอีกแบบได้ไหม

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ พวกพี่แกไม่รู้ตัวกันเหรอว่ายังไม่ได้ปิดไมค์?"

"ขำจะตายอยู่แล้ว ช็อตในตำนานบังเกิด ฉันนึกภาพตอนกลายเป็นไวรัลออกเลย"

"ใช้ความโป๊ะแตกพิสูจน์ว่าพวกเขาร้องสดเปิดไมค์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ฮ่าๆๆๆๆ"

ซูชิงหลานกลั้นขำ พลางยืนอยู่ตรงริมเวที ยกไมโครโฟนขึ้นเอ่ยเตือน "ทีมฉีจี้ตี้กวงคะ ไมโครโฟนพวกคุณยังไม่ได้ปิดค่ะ"

เสียงบ่นพึมพำที่ยังคงดังอยู่พลันเงียบกริบลงทันใด

แต่ละคนลนลานกดนู่นกดนี่บนไมโครโฟนกันพัลวัน

จังหวะนั้น ไฟส่องสว่างก็เปิดขึ้น ทีมงานก้าวขึ้นมาบนเวทีเพื่อย้ายอุปกรณ์ประกอบฉาก รอจนกระทั่งขนย้ายอุปกรณ์ออกไปทั้งหมดแล้ว ซูชิงหลานจึงปรับสีหน้าให้เรียบร้อยแล้วเดินขึ้นหน้ามากล่าวว่า "ตอนนี้พวกคุณเปิดไมโครโฟนได้แล้วค่ะ"

สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงต่างคิดในใจ เอ่อ... แล้วเมื่อกี้พวกเราจะปิดไมค์กันไปทำไมเนี่ย!

เจียงเป่ยเซิงกลับมานั่งลงบนวีลแชร์เรียบร้อยแล้ว เขาแสร้งกระแอมเบาๆ หนึ่งทีก่อนจะเอ่ยขึ้น "ขอบคุณทุกคนครับ"

ซูชิงหลานย่อมไม่ปล่อยให้ทุกคนเอาแต่เพ่งเล็งกับ "อุบัติเหตุเล็กๆ" หลังจบการแสดงมากเกินไป เธอจึงช่วยบิลด์บรรยากาศในฮอลล์อย่างรู้หน้าที่

"ทุกคนชอบการแสดงของพวกเขาไหมคะ!"

"ชอบบบ!!!"

สุ้มเสียงดังกึกก้องประดุจคลื่นซัดสาดถล่มทลาย

ฉีฉีที่ถือป้ายไฟสีเขียวอยู่ตกใจสะดุ้งสุดตัว ครั้นกวาดสายตามองคนรอบข้าง ส่วนใหญ่ที่เป็นแฟนคลับขาจรของหวังหลิงซั่ว ต่างก็โดนการแสดงชุดนี้สะกดจนตกตะลึงแล้วแปรพักตร์กันกลางคันทั้งนั้น

ยังมีคนส่วนน้อยที่ทั้งที่เมื่อครู่ยืนอ้าปากค้างตะลึงตาค้างไปแล้วแท้ๆ แต่เพื่อเงินที่รับมา จึงจำต้องแสร้งทำเป็นร้องขัดขึ้นมา "ไม่ชอบ!"

ทว่าเสียงของคนพวกนั้นกลับถูกกลืนหายไปในคลื่นมหาชนจนไร้ความหมาย

ฉีฉีเองก็ตะโกนตามสุดเสียงเช่นกัน "ชอบบบ!!!"

แสงสีเขียวระยิบระยับที่กระจายอยู่ทั่วทั้งฮอลล์ แม้จะไม่ได้รวมกลุ่มกันแน่นหนาเหมือนคราวก่อน แต่ในวินาทีนี้ ตราบใดที่ไม่ใช่พวกแอนตี้ที่รับงานมาหรือพวกแฟนคลับหน้ามืดตามัว ทุกคนต่างส่งเสียงชื่นชมจากใจจริงว่าเพลงนี้เพราะมากเหลือเกิน!

เจียงเป่ยเซิงเหลือบมองอัฒจันทร์ผู้ชม สัมผัสได้ถึงคลื่นอารมณ์ด้านลบที่หลั่งไหลเข้ามาเพราะเพลงนี้

ความรู้สึกฟื้นตัวของขาทั้งสองข้างยิ่งเด่นชัดขึ้นไปอีก

"ระดับการฟื้นฟู... ร้อยละ 78... ร้อยละ 81... ร้อยละ 85..."

ระบบเคยบอกไว้ ตราบใดที่แตะถึงร้อยละเก้าสิบ เขาก็จะลุกขึ้นยืนได้ เพียงแต่ยังออกกำลังกายหักโหมไม่ได้เท่านั้น

และแล้วก็มาถึงช่วงขอคะแนนโหวต

แววตาของซูชิงหลานฉายประกายความคาดหวังออกมาหนึ่งส่วน

ไม่รู้ว่าคราวนี้ทีมฉีจี้ตี้กวงจะใช้ลูกเล่นอะไรมาขอคะแนนโหวต? ยังเป็นมายากลอยู่อีกไหม? ถ้าใช่ละก็... ยอดเยี่ยมไปเลย!

"ให้ทุกคนทักทายกับผู้ชมทีละคน และช่วยกันขอคะแนนโหวตสำหรับการแสดงรอบนี้ได้เลยค่ะ"

พลันที่ได้ยินคำนี้ ดวงตาของเหล่าเด็กหนุ่มทีมฉีจี้ตี้กวงก็เป็นประกายวาววับ

เห็นได้ชัดว่าเตรียมการกันมาล่วงหน้าแล้ว

เจียงเป่ยเซิงพอนึกถึงท่อนขอคะแนนที่พวกนี้เตรียมไว้ เขาก็แทบไม่อยากจะมองจนต้องหลับตาลง

ลู่ซือเจ๋อบัญชาการทุกคนให้ยืนเรียงกันเป็นรูปสามเหลี่ยมตั้งตรง สามคนย่อตัวคุกเข่า อีกสองคนยืนตระหง่าน

โพสท่า "ยื่นมือออกไปข้างหน้า" ครบเซ็ต

"พี่เป่ย พวกเราพร้อมแล้วครับ!"

ซูชิงหลานพอเห็นท่าทางเบียวสุดโต่งขนาดนั้นของพวกเขาก็หลุดขำออกมาทันที "นี่จะทำอะไรกันคะเนี่ย? มีท่อนของคุณด้วยเหรอ?"

เจียงเป่ยเซิงถอนหายใจยาว "มีครับ"

จังหวะนั้นเอง เมื่อเตรียมพร้อมเรียบร้อย สิ้นเสียงนับถอยหลังสามสองหนึ่ง

ลู่ซือเจ๋อก็เปิดฉากพูดขึ้นก่อนเป็นคนแรก "ต่อหน้าพลังอันแท้จริง แผนการสกปรกย่อมไร้ความหมาย"

เจ้าเด็กคนนี้นิสัยเบียวแต่ไหนแต่ไร เดิมทีอยากจะพูดว่า "การโกงย่อมไร้ความหมาย" เสียด้วยซ้ำ แต่ได้เพื่อนร่วมทีมช่วยกันเกลี้ยกล่อม จึงยอมเปลี่ยนเป็นคำที่ไม่โจ่งแจ้งเกินไปแทน

ชีเหวินเคอ "ข้าจักบัญชาสายฟ้าสีชาด สะเทือนเลื่อนลั่นพสุธานอกแดน"

โดนลู่ซือเจ๋อกลืนไปหมดแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อนยังมองว่าเรื่องพรรค์นี้มันเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแท้ๆ แต่ชีเหวินเคอกลับเห็นพ้องกับแผนการนี้เสียได้

หลี่กวานฉี "ศึกกำราบทรราช จำต้องทุ่มหมดหน้าตัก!"

หลี่กวานฉีที่เป็นคนเดียวที่อยู่ฝั่งเดียวกับเจียงเป่ยเซิง ก็ทนลูกตื๊อทั้งขู่ทั้งปลอบของทุกคนไม่ไหว สุดท้ายจึงต้องมาร่วมแสดงฉากชวนอับอายขายขี้หน้าแบบนี้บนเวทีจนได้

จางเส้าอวิ๋น "กองเพลิงแห่งสงครามลุกโชนไม่ดับมอด การรบราฆ่าฟันไร้ที่สิ้นสุด"

"พี่ใหญ่" ที่มีนิสัยประนีประนอมที่สุดในกลุ่ม ดันเห็นดีเห็นงามกับแผนนี้ไปด้วย

ชวีฝูหยาง "ยามเมื่อข้าบันดาลโทสะ ย่อมไร้สิ่งใดให้หวาดเกรง"

หมอนี่ยังแอบบ่นว่าท่อนที่ตัวเองได้รับมอบหมายมันไม่เท่สะใจพอด้วยซ้ำ

หลังจากคนข้างหน้าท่องจนจบ แม้เจียงเป่ยเซิงจะถูกมัดมือชก แต่เขาก็ยังยินดีที่จะสนองความปรารถนาของเด็กหนุ่มกลุ่มนี้ ที่กำลังเคียดแค้นต่อความจริงอันโหดร้าย

เขาจึงยกไมโครโฟนขึ้นแล้วเอ่ยปากช้าๆ ด้วยพลังเสียงที่สะกดทุกคนเอาไว้ "ศึกนี้ มั่นใจกี่ส่วน"

หมิ่นจิ่วเฉินตะโกนสุดเสียงอย่างตื่นเต้น "เก้าส่วน! (จิ่วเฉิน)"

ที่นั่งผู้ชม "..."

ชาวเน็ต "..."

[คนบ้าเอ๊ย ทำเอาฉันเผลอขำออกมาเฉยเลย]

เจียงเป่ยเซิงคิดในใจ ปัญญาอ่อนชะมัด

วินาทีถัดมา เขาก็เงยหน้าขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แล้วส่งยิ้มเกียจคร้านแต่อบอุ่นให้กล้อง

ผู้ชม !!!

ทันทีที่ผู้ชมทั้งฮอลล์เห็นใบหน้าระดับเทพประทานถูกขยายใหญ่บนจอ ร้อยละเจ็ดแปดสิบต่างลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเริ่มปรบมือให้อย่างเอาเป็นเอาตาย

ต้องยอมรับว่า ช่วงขอคะแนนโหวตที่ไม่เหมือนใครของทีมฉีจี้ตี้กวง ทำให้ทุกคนจดจำพวกเขาได้ขึ้นใจ

ก่อนหน้านี้ ทุกทีมที่ขึ้นมาขอคะแนนโหวตไม่โพสท่าแบ๊วๆ หล่อๆ บนเวที ก็ส่งมินิฮาร์ตให้คนดู หรือไม่ก็เอาแต่ร้องขอว่า "ได้โปรดช่วยโหวตให้พวกเราด้วยนะครับ~"

คำพูดพวกนี้พอฟังบ่อยเข้า กลับไม่ชวนให้รู้สึกอินสักเท่าไร

แต่ทีมฉีจี้ตี้กวงกลับต่างออกไป

พวกเขาไม่ขายความน่าสงสาร ไม่เสแสร้งแกล้งทำตัวน่ารัก ใช้เพียงวิธีที่เป็นเอกลักษณ์ บวกกับใบหน้าระดับฟ้าประทานของกัปตันทีมที่ปิดท้ายอย่างทรงพลัง

ก็ทำให้ทุกคนจำทีมนี้ได้ไม่ลืม

แถมบทพูดที่ทีมฉีจี้ตี้กวงท่องออกมายังเขียนได้ดีมากอีกด้วย

คนดูที่ชอบรายการแนวนี้ ใครบ้างจะไม่หวังให้เด็กฝึกพัฒนาฝีมือให้แกร่งขึ้น เพราะการแสดงถึงจะออกมาดูสนุก

โดยที่ผู้ชมไม่ต้องเอ่ยปาก เด็กฝึกทีมนี้ก็คิดได้ด้วยตัวเองแล้ว!

มิหนำซ้ำยังมีอะไรนะ ศึกปราบกบฏงั้นเหรอ ชาวเน็ตต่างพากันหัวเราะร่วนในใจ

[ให้ความรู้สึกทั้งเบียว ทั้งสะใจ ทั้งกาวไปพร้อมๆ กันเลย]

[55555 พี่เป่ย ถ้าโดนบังคับมาก็กะพริบตาหน่อยนะ]

[กบฏที่ว่านี่หมายถึง TAIK ใช่ไหม ศึกปราบกบฏเหรอ โคตรเท่!]

[มีฉันคนเดียวหรือเปล่าที่ตอนหมิ่นจิ่วเฉินเล่นมุกพ้องเสียงคำว่า "เก้าส่วน" แล้วในใจร้องว่า "เฉียบมาก~"]

[ใครเป็นคนคิดบทเนี่ย เทพเกินไปแล้ว]

[ตอนแรกไม่ประทับใจหมิ่นจิ่วเฉินเลย ตอนนี้จำได้ขึ้นใจแล้วเนี่ย! เก้าส่วน!]

อันดับของหมิ่นจิ่วเฉินในการแสดงรอบแรกอยู่ที่ห้าสิบกว่า ทว่าตอนนี้เพราะช่วงขอคะแนนโหวตช่วงนี้ อันดับกลับพุ่งขึ้นมาถึงที่ 40 อย่างไม่คาดคิด ต้องรู้ก่อนว่ายิ่งเข้าสู่ช่วงท้ายรายการ ถ้าไม่มีจังหวะที่โดดเด่นสะดุดตาจริงๆ อันดับก็ยากที่จะก้าวกระโดดได้ขนาดนี้

ก่อนที่ทีมฉีจี้ตี้กวงจะเดินลงจากเวที เสียงปรบมือยังคงดังกึกก้องไม่ขาดสาย

เหล่าเซิงเฝิ่นที่กระจายตัวอยู่ตามมุมต่างๆ ของอัฒจันทร์ผู้ชม ต่างตะโกนสโลแกนเชียร์สุดเสียง "สายลมเหนือพัดผ่าน เซิงเซิงปู้ซี!"

สายลมเหนือพัดผ่าน หมายถึงความยากลำบาก ความเหน็บหนาว และฤดูเหมันต์

ส่วนเซิงเซิงปู้ซี หมายถึงชีวิต ความหวัง และฤดูใบไม้ผลิ

เจียงเป่ยเซิงสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของแฟนคลับ

เขาบีบขาตัวเองเบาๆ ในความมืด พึมพำกับตัวเองว่า "พวกเธออยากเห็นฉันยืนเต้นบนเวทีใช่ไหม"

ประโยคนี้ไม่มีใครได้ยินชัดเจน แต่มันกลับเป็นคำสัญญาแรกที่เจียงเป่ยเซิงมีให้แก่แฟนคลับ

การลงจากเวทีของทีมฉีจี้ตี้กวง หมายความว่าทีมถัดไปจะต้องขึ้นเวที ซึ่งก็คือทีมของหวังหลิงซั่ว

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันในทางเดินแคบๆ

หมิ่นจิ่วเฉินถลึงตาใส่หวังหลิงซั่วอย่างดุเดือด ส่วนลู่ซือเจ๋อกลอกตาใส่ตรงๆ ไปหนึ่งที

ถ้าไม่ใช่เพราะบริเวณนี้ไม่มีกล้อง พรุ่งนี้คงมีข่าวลือเรื่องความบาดหมางระหว่างเด็กฝึกในรายการ "เซ่าเหนียนสิงซิง" หลุดออกไปแล้ว

หวังหลิงซั่วเริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาในใจ

เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่ามาตรฐานการแสดงของทีมนี้จะสูงขนาดนี้ แม้จะยืนอยู่ตรงนี้ก็ยังได้ยินเสียงเชียร์จากข้างนอกอย่างชัดเจน

สิ่งเดียวที่พอจะปลอบใจตัวเองได้ คือบนอัฒจันทร์มีแฟนคลับของเขาและหน้าม้าที่บริษัทจ้างมานั่งอยู่อีกเพียบ

เจียงเป่ยเซิงมองเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาของอีกฝ่าย เมื่อเดินผ่านเขาไป จึงเอ่ยเรียบๆ ขึ้นประโยคหนึ่ง "ขอบคุณสำหรับแฟนคลับที่ส่งมาให้พวกเราด้วยนะ"

สมองของหวังหลิงซั่วว่างเปล่าไปชั่วขณะ

หมายความว่ายังไง พวกเขารู้แล้วเหรอ หรือว่าแฟนคลับแปรพักตร์ไปแล้ว