ตอนที่ 76 เธอค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

ไม่ว่าจะเป็นผลลัพธ์แบบไหน ล้วนทำให้หวังหลิงซั่วรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทั้งสิ้น

และเมื่อถึงเวลาที่ทีมของหวังหลิงซั่วขึ้นไปแสดงบนเวที เขาก็ได้รู้ซึ้งว่า แฟนคลับแปรพักตร์ไปอย่างสิ้นเชิงแล้วจริงๆ

ทั้งที่เตรียมหน้าม้าไว้เรียบร้อย ทั้งยังเล่นตุกติกหลังไมค์ให้แฟนคลับกระหน่ำโหวตให้แท้ๆ ทว่าเสียงกู่ร้องเชียร์กลับไม่ดังเท่าเสียงที่ได้ยินผ่านประตูนับไม่ถ้วนตอนอยู่หลังเวทีเมื่อครู่นี้ด้วยซ้ำ

หากไม่มีการแสดงของทีมเจียงเป่ยเซิง พวกเขาก็อาจเรียกได้ว่าเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเป็นอันดับสองรองจากทีม TAIK

ทว่าพอมาแสดงต่อจากทีมของเจียงเป่ยเซิง ผู้ชมกลับรู้สึกเพียงแค่ว่า เมื่อกี้เพิ่งเสิร์ฟโต๊ะจีนระดับภัตตาคารไปไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นหม่าล่าทั่งข้างทางไปได้ล่ะเนี่ย (ไม่ได้มีเจตนาดูถูกหม่าล่าทั่งแต่อย่างใด คนเขียนเองก็ชอบกินหม่าล่าทั่งมากเหมือนกัน)

การแสดงของหวังหลิงซั่ว แค่มองจากภาพรวมมุมกว้างก็รู้แล้วว่าระดับการร้องเพลงโดยรวมไม่ได้เรื่อง ทักษะพื้นฐานการเต้นก็ไม่นิ่ง

ส่งผลให้พอทีมของหวังหลิงซั่วแสดงจบ ในช่วงขอคะแนนโหวต พวกเขากลับฝืนยิ้มไม่ออกแม้แต่น้อย

เจียงเป่ยเซิงนั่งอยู่ในห้องโถงพักคอย มองดูหวังหลิงซั่วผ่านจอขนาดใหญ่ ไม่รู้ว่าผู้กำกับภาพคนไหนเหม็นขี้หน้าหวังหลิงซั่ว ถึงได้ซูมกล้องไลฟ์สดจับเข้าไปที่ใบหน้าของเขาตรงๆ เม็ดสิวและผดผื่นบนหน้าผากนั้น ต่อให้เป็นเครื่องสำอางบนเวทีก็ยังกลบไม่อยู่

ยิ่งบวกกับสายตาที่ล่อกแล่กไปมาของเขาด้วยแล้ว มองดูแล้วชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนและเจ้าเล่ห์อย่างบอกไม่ถูก

เจียงเป่ยเซิงทำตามสัญญาที่เคยบอกไว้ ว่าจะตั้งใจดูการแสดงของทีมนี้ เขาก็ตั้งใจดูจริงๆ

จากนั้น เขาก็ส่ายหน้าอย่างเปิดเผยต่อหน้าสายตาของผู้คนมากมายที่หันมามอง "ไอ้หยา ทีมนี้ ทำไมดูไม่เข้าขากันขนาดนี้นะ"

ตอนนั้นเอง TAIK ที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเย้ยหยัน "นี่น่ะเหรอผู้มีความสามารถระดับท็อปๆ ในค่ายของพวกคุณ? (ภาษาเกาหลี)"

ล่ามที่อยู่ข้างๆ ปาดเหงื่อ ไม่รู้ว่าจะแปลออกมายังไงดี

แม้เจียงเป่ยเซิงจะไม่ชอบขี้หน้าหวังหลิงซั่ว แต่เขาก็ไม่ชอบให้คนนอกมาชี้หน้าวิพากษ์วิจารณ์คนในชาติเช่นกัน

"ก็แค่ส่ายเอวไม่เก่งเท่าพวกนายนั่นแหละ (ภาษาเกาหลี)"

หลายปีมานี้ ประเทศกระบองไม่ว่าจะเป็นบอยแบนด์หรือเกิร์ลกรุ๊ป สไตล์บนเวทีแทบจะกลายเป็นบล็อกเดียวกันไปหมด ขาดพลังความแข็งแกร่ง และเอาแต่ใช้ส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายบิดส่ายไปมา

หากเป็นเกิร์ลกรุ๊ป สไตล์การแสดงแบบนี้ยังพอพูดได้ว่าเซ็กซี่มีเสน่ห์

แต่กับบอยแบนด์ พูดให้ดูดีหน่อยก็คือร่างกายยืดหยุ่น แต่ถ้าพูดให้ตรงๆ ก็คือไร้ซึ่งเสน่ห์แบบลูกผู้ชาย เอาแต่จีบปากจีบคอบิดส่ายเรียกร้องความสนใจ

นอกจากบรรดาแฟนคลับที่ชินชากับสไตล์นี้แล้วช่วยกันอวยหลับหูหลับตาว่า ส่ายได้สวยมาก เท่สุดๆ ชวนให้หลงใหลเหลือเกิน

ผู้ชมที่มีรสนิยมปกติทั่วไปต่างก็ทำหน้าแบบ เออ... นี่กูล้าหลังไปเองเหรอวะ

จากนั้นก็ลูบหัวตัวเองเบาๆ พลางคิดว่า หรือว่าเปียข้างหลังหัวของกูยังไม่ได้ตัดทิ้งกันแน่นะ

อันที่จริงฮันจุนฮยอนค่อนข้างชอบการแสดงของทีมฉีจี้ตี้กวง ตอนที่ดูเมื่อครู่ เขาก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน

เพียงแต่ในใจของเขา ยังคงคิดว่านั่นไม่ใช่ขอบเขตของการร้องและเต้นมาตรฐานแบบ K-pop

"เจียงเป่ยเซิง การเต้นของบอยแบนด์มันก็เป็นแบบนี้แหละ อ้อ เกือบลืมไปเลย นายคงเต้นไม่ได้สินะ เรื่องพวกนี้นายคงไม่มีความเข้าใจอะไรเป็นพิเศษหรอก (ภาษาเกาหลี)"

ฮันจุนฮยอนยิ้ม น้ำเสียงดูจริงจังทว่าแฝงความเหน็บแนมอย่างชัดเจน

"กรี๊ดดดด โมโหโว้ย! ไอ้นี่ บังอาจมาว่าพี่เป่ยของฉันแบบนี้ได้ยังไง!"

"เขาพูดว่าอะไรนะ พูดว่าอะไร! ขอคำแปลด่วน!"

"มันบอกว่าพี่เป่ยยืนไม่ได้ ชาตินี้ไม่มีวันได้เต้นหรอก แล้วก็ไม่เข้าใจเรื่องการเต้นด้วย"

"กรี๊ดดดด วันนี้ฉันจะไปบุกกองรายการเพื่อลอบฆ่าพวกนี้ให้หมดเลย!"

เจียงเป่ยเซิงไม่ได้โมโหอย่างที่ TAIK คิดเอาไว้ เขามองฮันจุนฮยอนด้วยสายตาเรียบนิ่ง แล้วเมินอีกฝ่ายไปหน้าตาเฉย

ฮันจุนฮยอน "..." นายหัดเถียงกลับบ้างสิ เมื่อกี้ยังเถียงแทนทีมนั้นอยู่เลยไม่ใช่เหรอ!

ตัดกลับมาที่เวที หวังหลิงซั่วเดินลงมาจากเวทีด้วยสีหน้าเหม่อลอย กลุ่มต่อไปที่ขึ้นไปแสดงคือทีมของฉินเหลี่ยน

จากเสียงปรบมือที่ดังไล่หลังมา หวังหลิงซั่วสัมผัสได้ทันทีว่า เสียงปรบมือของทีมนี้ดังและคึกคักกว่าทีมของพวกเขาเสียอีก

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"พวกนายใช่ไหม!" หวังหลิงซั่วบันดาลโทสะขึ้นมากะทันหัน เขาคว้าคอเสื้อของสมาชิกในทีมคนหนึ่งไว้แน่น "พวกนายทำพลาดเมื่อกี้ใช่ไหม ท่อนไฮโน้ตท่อนนั้นทำไมร้องไม่ได้เรื่อง ท่อนเด่นที่แบ่งให้ไป นายแสดงออกมาได้แค่นี้เหรอ!"

สมาชิกในทีมที่ถูกกระชากคอเสื้อโกรธจนหน้าแดงก่ำ

ท่อนไฮโน้ตนี้เขาไม่ได้อยากได้สักหน่อย ไม่ใช่เพราะหวังหลิงซั่วร้องขึ้นไม่ถึงเองหรอกหรือ ถึงได้โยนมาให้เขา เพราะเวลาซ้อมไม่พอ การแสดงถึงออกมาไม่สมบูรณ์แบบ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของนายที่เป็นหัวหน้าทีมหรอกหรือไง

เดิมทีเจิ้งหรูเฟยเป็นคนที่ได้อันดับต่ำที่สุดในทีมนี้อยู่แล้ว แต่เผอิญว่าในบรรดาคนทั้งหมด เขาเป็นคนที่เสียงช่วงกลางและสูงมั่นคงที่สุด จึงต้องจำใจรับท่อนไฮโน้ตนี้มา

เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าถ้าทีมนี้มีคนต้องตกรอบ คนคนนั้นต้องเป็นเขาแน่!

เขาผลักหวังหลิงซั่วออกอย่างไม่ไยดี ความโกรธที่อัดอั้นมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ระเบิดออกมาในที่สุด

……

"นี่จะประกาศผลอยู่แล้ว คนในทีมของหวังหลิงซั่วไปไหนกันหมดล่ะเนี่ย"

ในโถงพักคอย เหล่าเด็กฝึกว่างจัดจนเริ่มมานั่งนับจำนวนคนเล่น

จากนั้นก็พบว่า ทั้ง 11 ทีมแสดงจบไปหมดแล้ว แต่ทีมของหวังหลิงซั่วกลับยังไม่กลับมาเสียอย่างนั้น

กระทั่งซูชิงหลานที่อยู่บนเวทีประกาศให้เด็กฝึกทั้งหมดกลับขึ้นมาบนเวที เพื่อยืนรอผลโหวตจากผู้ชม

ท่ามกลางผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ ทีมของหวังหลิงซั่วที่เดินมาจากอีกทางหนึ่งก็ค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาในแถวของเด็กฝึกทั้งหมด

เจียงเป่ยเซิงปรายตามองพวกเขาแวบหนึ่ง พวกเขาแตกคอกันแล้วงั้นหรือ ไม่คิดจะเสแสร้งแกล้งทำกันเลยหรือไง

มีเด็กฝึกไม่กี่คนแอบกระซิบกระซาบถามไถ่สถานการณ์จากสมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมของหวังหลิงซั่วจนรู้เรื่องเข้า

ที่แท้พวกเขาก็ไปวางมวยกันที่หลังเวที แล้วถูกผู้ช่วยผู้กำกับจับได้! โดนสวดไปตั้งสิบนาที ถ้านี่ไม่ใช่เพราะต้องกลับขึ้นเวที คงต้องโดนอบรมต่ออีกยาว

ส่วนสาเหตุที่ตีกันนั้น ก็มีข่าวลือไปต่าง ๆ นานา

เพียงแต่หนึ่งในนั้นมีเรื่องหนึ่งที่เป็นความจริงแบบดิ้นไม่หลุด

"พี่เป่ย! พี่เป่ยครับ!" ลู่ซือเจ๋อตื่นเต้นเสียจนทำท่าเหมือนตัวฉาที่วิ่งเพ่นพ่านในไร่แตงโม "ผมจะบอกอะไรให้..."

"หวังหลิงซั่วถึงกับกลั่นแกล้งสมาชิกในทีมตัวเองเลยล่ะครับ!"

เมื่อพลังพิเศษฟื้นคืนมา เจียงเป่ยเซิงก็สามารถควบคุมให้ตัวเองได้ยินเฉพาะสิ่งที่อยากได้ยิน และปิดกั้นเสียงที่ไม่อยากฟังได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ดังนั้นเรื่องที่พวกเด็กฝึกแอบซุบซิบกันทางโน้น เขาได้ยินหมดทุกคำแล้ว

แต่เขาก็ยังไว้หน้าอีกฝ่ายด้วยการแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ "จริงเหรอ"

ลู่ซือเจ๋อกระตือรือร้นอยากเล่าเต็มที่ เขาพยักหน้ารัว ๆ "จริงสิครับ! เมื่อกี้เจิ้งหรูเฟยร้องไห้เลยนะ!"

เจียงเป่ยเซิงหันไปมองเด็กฝึกที่ชื่อเจิ้งหรูเฟยคนนั้นแวบหนึ่ง ไม่คุ้นหน้า ไม่ค่อยได้เจอ ไม่เคยคุยกัน

เขายืนรั้งท้ายแถวอย่างเงียบเชียบ

ดูท่าเรื่องนี้จะยังไม่จบลงง่าย ๆ

ทว่าตอนนี้สิ่งสำคัญไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นการประกาศผลการแข่งขันต่างหาก

บนเวที สมาชิกวง TAIK ยืนเชิดหน้าอกผายไหล่ผึ่งอยู่แถวหน้าสุด หลังจากที่ได้ดูการแสดงทั้งหมดแล้ว พวกเขาก็ยังคิดว่าการแสดงของตัวเองต่างหากที่มัดใจแฟนคลับได้มากที่สุด

แม้ว่าเมื่อครู่จะตื่นตะลึงกับการแสดงของทีมฉีจี้ตี้กวงก็ตาม

แต่นั่นมันใช่ Kpop เหรอ

แฟนคลับต้องไม่ซื้อแน่ ๆ ฮ่า ๆ ๆ...

"ขอแสดงความยินดีกับทีมฉีจี้ตี้กวงด้วยค่ะ ที่ได้รับคะแนนโหวตสูงสุดในรอบนี้ ด้วยคะแนน 1387 โหวต!"

"...หะ"

รอยยิ้มกว้างของฮันจุนฮยอนแข็งค้างไปในพริบตา

เขาลืมไปว่านี่คือเวทีของหัวเซี่ย ไม่ใช่เวทีโปรโมตเพลง Kpop อย่างแท้จริง ขอแค่การแสดงยอดเยี่ยมและสั่นคลอนหัวใจของผู้ชมได้ พวกเขาก็พร้อมจะเทคะแนนโหวตให้กับทีมที่ตัวเองชื่นชอบทั้งนั้น

หวังหลิงซั่วหันไปมองทางทีมฉีจี้ตี้กวงอย่างเหม่อลอย ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ พวกเขายังชนะอีกงั้นเหรอ

"พวกเราชนะเหรอเนี่ย?!"

"หา? พวกเราได้ที่หนึ่ง!"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ พี่เป่ย พวกเราได้ที่หนึ่งครับ!"

สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงดีใจจนพากันวิ่งวนไปรอบตัวเจียงเป่ยเซิง

เจียงเป่ยเซิงยกมือกุมขมับพลางโบกมือไล่ให้พวกเขาไปเล่นกันข้างหลัง

เขายังต้องกล่าวความรู้สึกที่ชนะในฐานะหัวหน้าทีมอยู่นะ

"ขอบคุณผู้ชมที่โหวตให้พวกเรา ขอบคุณโปรดิวเซอร์แห่งชาติทุกคน และขอบคุณครูฝึกทุกท่านของรายการที่ชื่นชอบเพลงนี้ครับ สมาชิกของผมทุกคนพยายามกันอย่างหนักมาก หวังว่าทุกคนจะช่วยโหวตให้พวกเขาเยอะ ๆ นะครับ"

เมื่อได้ยินว่าสมาชิกทุกคนในทีมได้รับคะแนนโหวตนมเพิ่มเป็นพิเศษคนละ 10 หมื่นคะแนน ขอบตาของหมิ่นจิ่วเฉินก็ร้อนผ่าว

เขาได้เข้ารอบแล้ว