ตอนที่ 77 ในทุกช่องว่างของแต่ละวันของฉัน

การประกาศอันดับครั้งที่สอง เป็นการคัดเลือกจาก 70 คนให้เหลือ 56 คน

TAIK จะไม่อยู่ในการจัดอันดับนี้ พวกเขาลงแข่งในฐานะผู้ท้าชิงเพื่อเปิดศึกท้าดวลกับทุกทีมในแต่ละรอบมาโดยตลอด

พูดง่ายๆ ก็คือ ทำหน้าที่เป็นหินลับมีดนั่นเอง

ทางทีมงานรายการจัดหาเวทีให้ TAIK ส่วน TAIK ก็กลายมาเป็นเป้าหมายในการท้าชิงของเด็กฝึกทุกคน นี่คือข้อตกลงที่ทั้งสองฝ่ายคุยกันไว้ในสัญญา

ตามหลักแล้ว "เวลาเข้างาน" ของ TAIK มีแค่ "วันซ้อมใหญ่" กับ "วันแสดงจริง" เท่านั้น ส่วนวันธรรมดาจะมาซ้อมหรือไม่ ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของพวกเขาเองทั้งหมด

แต่ในการประกาศอันดับครั้งที่สองนี้ คาดไม่ถึงว่า TAIK จะมาดูด้วย

ฮันจุนฮยอนที่นั่งอยู่นอกเฟรมกล้องลดเสียงพูดกับเพื่อนร่วมวงว่า "ระบบการแข่งขันแบบนี้ คล้ายกับรายการตอนที่พวกเราเดบิวต์มากเลยนะ"

ต่างก็ใช้รูปแบบการถ่ายทำอย่าง "การแสดงสด + ประกาศอันดับ + เลือกเพลงสำหรับการแสดงรอบต่อไป + ชีวิตประจำวัน + การแสดงสดรอบต่อไป" เหมือนกันหมด

ควอนยุนฮยอกหัวเราะเยาะออกมาทีหนึ่ง "รายการวาไรตี้ของหัวเซี่ยตั้งเยอะแยะ ก็ลอกประเทศกระบองของพวกเราไปทั้งนั้นไม่ใช่หรือไงครับ?"

เพิ่งพูดจบประโยค ก็พบว่าเจียงเป่ยเซิงเหลือบตามองมาทางนี้

"...ไกลขนาดนี้เขาคงไม่ได้ยินหรอกมั้ง?"

ต่อให้พวกเขาพูดเป็นภาษาประเทศกระบอง แต่เจียงเป่ยเซิงก็ฟังภาษาประเทศกระบองออก

ฮันจุนฮยอนเองก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย เขาขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง "ใครจะไปรู้ล่ะ อย่างกับสัตว์ประหลาดแน่ะ"

พอนึกถึงว่าเวทีการแสดงรอบนี้ดันแพ้ให้กับทีมฉีจี้ตี้กวง แม้ฮันจุนฮยอนจะปลอบใจตัวเองในใจว่า นี่เป็นเพราะตลาดคนละแบบกัน

แต่พอแพ้แล้วไม่มากก็น้อยก็ต้องรู้สึกหงุดหงิดอยู่ดี

"รอบหน้า ก็เป็นการแสดงรอบที่สามของพวกเขาแล้วสินะครับ? หัวหน้าวง พวกเราจะเลือกเพลงอะไรกันดี?"

ก่อนที่ TAIK จะมาหัวเซี่ย พวกเขาได้คัดสรรเพลงของรุ่นพี่มาอย่างพิถีพิถันหลายเพลง

เพลงของพวกเขาเองเอาชนะไม่ได้ งั้นเพลงของรุ่นพี่เก่งๆ ในประเทศกระบองจะยังเอาชนะไม่ได้อีกหรือไง?

"รอดูรายละเอียดการเลือกเพลงของรอบนี้ก่อนเถอะ"

……

"ทั้งหมดนี้คือผลการประกาศอันดับในครั้งนี้ค่ะ! น่าเสียดายมากที่มีเด็กฝึก 14 คนกำลังจะต้องบอกลาเวทีของเราไป แต่ที่นั่งทั้ง 7 อันดับแรกในโซนท็อป ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นเช่นกันค่ะ"

ทันทีที่ซูชิงหลานประกาศอันดับในครั้งนี้จบ เด็กฝึกหลายคนต่างก็ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ

มาดูเจ็ดอันดับแรกกัน!

อันดับที่หนึ่ง เจียงเป่ยเซิง

นี่แทบจะกลายเป็นผลลัพธ์ที่เด็กฝึกส่วนใหญ่คาดการณ์ไว้ในใจอยู่แล้ว

อันดับที่สอง ฉินเหลี่ยน

คงเป็นเพราะทีมของหวังหลิงซั่วทำผลงานการแสดงในรอบนี้ได้ไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นในแง่อันดับทีม ทีมของฉินเหลี่ยนจึงคว้าอันดับที่สามมาได้และมีคะแนนโหวตนมพิเศษบวกเพิ่มให้ พอรวมกับในช่องทางการโหวต คะแนนของฉินเหลี่ยนจึงเฉือนชนะคะแนนของหวังหลิงซั่วไปได้นิดหน่อย

อันดับที่สาม หวังหลิงซั่ว

เมื่อรู้ผลอันดับนี้ของตัวเอง เขาก็ได้แต่ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก ตอนกล่าวขอบคุณก็พูดจาสับสนวุ่นวายไปหมด ทำให้ความประทับใจของคนทั่วไปลดฮวบลง

ตั้งแต่อันดับที่สี่ถึงอันดับที่เจ็ด เริ่มมีการล้างไพ่ครั้งใหญ่

อันดับที่สี่ หลินโจว เป็นเด็กฝึกที่อยู่ในสิบอันดับแรกมาโดยตลอด รับหน้าที่เป็นเมนเต้นที่มีพลังระเบิดบนเวทีสูงมากคนหนึ่ง

อันดับที่ห้า จ้าวเสี่ยวเล่อ โวคอลสายตลก ที่อันดับของเขาพุ่งพรวดขึ้นมาเร็วขนาดนี้ได้ เป็นเพราะเขาได้อยู่ทีมเดียวกับฉินเหลี่ยนถึงสองครั้ง คะแนนโหวตนมเลยบวกเพิ่มเข้ามาแบบรัวๆ

อันดับที่หก ลู่ซือเจ๋อ

ตอนที่ลู่ซือเจ๋อรู้ว่าตัวเองพุ่งพรวดจากอันดับที่ 20 กว่าๆ ขึ้นมาเป็นอันดับที่หก ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที

"หา? ผมเหรอ? จริงดิ? อันดับหกเนี่ยนะ?!"

อันที่จริงลู่ซือเจ๋อเป็นคนที่มีความสามารถมาโดยตลอด การที่ได้รับการยกย่องจากครูฝึกให้เป็นแร็ปเปอร์แถวหน้าของค่าย จุดที่สำคัญที่สุดของเขาก็คือหาคนมาแทนที่ได้ยากมาก

ยกตัวอย่างเช่น หลินโจวกับสวี่เฮ่ออีที่ต่างก็เป็นสายเต้นเหมือนกัน รอบนี้หลินโจวจึงเบียดอันดับของสวี่เฮ่ออีให้ตกลงไป

ในระดับหนึ่งจ้าวเสี่ยวเล่อเองก็มีคาแรกเตอร์ทับไลน์กับหลินเหนียนจวิน ดังนั้นรอบนี้หลินเหนียนจวินจึงคว้ามาได้แค่อันดับที่เจ็ด

และหลังจากที่การประกาศอันดับในครั้งนี้จบลง ผู้ริเริ่มรายการก็ไม่ได้สั่ง "เลิกแถว" แต่กลับหยิบกระดาษอีกแผ่นหนึ่งออกมาแทน

"ทุกคนคะ อีกเดี๋ยวก็จะเข้าสู่สัปดาห์ของการเลือกเพลงและการแสดงสดรอบใหม่แล้ว ในครั้งนี้เด็กฝึกทั้ง 56 คนในค่ายของเรา จะต้องจัดตั้งทีมขึ้นมา 8 ทีม บวกกับทีมผู้ท้าชิงอย่าง TAIK อีกหนึ่ง รวมเป็น 9 ทีมที่จะต้องมาแบตเทิลกันแบบสามต่อสามค่ะ"

แบตเทิล!

ไม่มีใครอยากเผชิญหน้ากับบอยแบนด์อย่าง TAIK ทั้งนั้น แต่เมื่อดูจากจำนวนแล้ว จะต้องมีถึงสองทีมที่ต้องเลือก TAIK อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ซูชิงหลานยิ้มบางๆ "นอกจากนี้แล้ว เด็กฝึกที่ได้อันดับหนึ่งถึงเจ็ดในครั้งนี้ แต่ละคนจะได้สิทธิ์แสดงเวทีโซโลหนึ่งเพลงค่ะ"

"ช่วงโซโลจะเริ่มขึ้นหลังจากที่ทุกทีมทำการแข่งขันเสร็จสิ้นแล้วนะคะ"

"ฮือ~"

สวี่เฮ่ออีรู้สึกเจ็บใจอยู่ในอก ครั้งนี้เขาได้อันดับที่แปด ขาดไปเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น ก็จะได้โอกาสขึ้นโซโลในครั้งนี้แล้ว

การร่วงจากอันดับหกมาอยู่อันดับแปด ความจริงเขาไม่ได้กังวลเท่าไรนัก เพราะก่อนจะมาร่วมรายการนี้ บริษัทได้รับปากการันตีกับเขาไว้แล้ว ว่าในรอบชิงชนะเลิศจะกันตำแหน่งเดบิวต์ไว้ให้เขาหนึ่งที่แน่นอน

เขาเดาว่าบริษัทคงเห็นว่าอันดับทางออนไลน์ของเขาพอไปวัดไปวาได้ จึงยังไม่ยอมลงมือทำอะไรก่อน และปล่อยให้เขาซุ่มเก็บแต้มเงียบๆ อยู่ข้างหลัง พอถึงรอบชิงชนะเลิศ ขอแค่พยายามเบียดเข้าท็อปเซเว่นให้ได้ก็พอ

ถ้าพึ่งความสามารถตัวเองเบียดเข้าไปได้จริงๆ บริษัทที่มีเส้นบรรทัดฐานพลิกแพลงได้ตามสถานการณ์แห่งนั้น ก็คงไม่ต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินก้อนนี้เพื่อซื้อตำแหน่งที่ดีกว่าเดิม

แต่ดันมามีช่วงโซโลในรอบนี้นี่สิ เฮ้อ! พลาดไปแค่อันดับเดียวแท้ๆ!

ในทางกลับกัน หลินโจว จ้าวเสี่ยวเล่อ ลู่ซือเจ๋อ และคนอื่นๆ ที่เบียดเข้าสู่ท็อปเซเว่นได้เป็นครั้งแรกต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"ฮ่าๆๆๆๆ! โชคดีเกินไปแล้วมั้ง! แต่โซโลนี่ต้องเตรียมโชว์แบบไหนกันนะ?"

ซูชิงหลานเห็นเด็กฝึกคนอื่นๆ พากันอิจฉาทั้งเจ็ดคนที่อยู่ในโซนบน จึงเอ่ยปลอบใจ "ทุกคนไม่ต้องอิจฉาพวกเขาหรอกค่ะ ในการประกาศอันดับครั้งต่อๆ ไป คนที่ติดท็อปเซเว่นก็จะได้สิทธิ์แสดงโซโลอีกเช่นกัน ขอแค่ทุกคนพยายาม ครั้งหน้าคนที่ยืนอยู่บนเจ็ดอันดับแรกก็อาจเป็นพวกคุณค่ะ!"

หลังจากให้กำลังใจเด็กฝึกเสร็จ ซูชิงหลานก็พูดต่ออย่างไม่หยุดพัก "เพลงโซโลให้กำหนดกันเองนะคะ แต่ขอเตือนด้วยความหวังดีว่า ในช่วงนี้ความชื่นชอบจากแฟนคลับและผู้ชมสำคัญมาก การแสดงรอบนี้ถือเป็นโอกาสที่พวกคุณจะได้หาคะแนนโหวตให้ตัวเอง ลองแสดงเพลงที่เป็นตัวแทนของแฟนคลับดูดีไหมคะ?"

เพลงที่เป็นตัวแทนของแฟนคลับงั้นเหรอ?

เจียงเป่ยเซิงชะงักไปเล็กน้อย

เขาเคยคิดถึงเพลงมาสารพัดรูปแบบ แต่ไม่เคยคิดเรื่องการร้องเพลงสักเพลงให้แฟนคลับเลยแม้แต่ครั้งเดียว

อีกเดี๋ยวรายการก็จะดำเนินไปถึงการแสดงสดรอบที่สามแล้ว โดยไม่รู้ตัว เขากลับมองกลุ่มคนที่มีดวงตาเป็นประกายระยิบระยับเหล่านั้น เป็นแฟนคลับของตัวเองไปเสียแล้ว

เจียงเป่ยเซิงที่แทบไม่เคยใช้ค่าอารมณ์ด้านบวกซื้อเพลงเลย เลือกสรรไปมาในร้านค้าบทเพลงอยู่นาน ในที่สุดก็เลือกเพลงออกมาได้หนึ่งเพลง

"แยกย้ายได้ค่ะ ช่วงบ่ายจะประกาศรายชื่อเพลงสำหรับการแสดงสดรอบที่สาม รวมถึงการแบ่งกลุ่มทีมรอบใหม่นะคะ"

ซูชิงหลานพูดประโยคสุดท้ายจบ

เด็กฝึกทั้งหลายก็แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

ส่วนเจียงเป่ยเซิงก็เข็นวีลแชร์ตรงไปหาผู้กำกับเฉิน

……

"นายจะบอกว่าขอลาหยุดกับฉันหนึ่งสัปดาห์เนี่ยนะ?"

"แล้วจะไปบ่ายนี้เลยเหรอ? บ่ายนี้ต้องเลือกเพลงแล้วก็แบ่งทีมกันไม่ใช่หรือไง?"

ผู้กำกับเฉินมองเจียงเป่ยเซิงอย่างพูดไม่ออก นี่มันช่วงเวลาสำคัญขนาดไหนกัน นี่ยังกล้าขอลาหยุดอีกเรอะ

ฉันแบกรับแรงกดดันมหาศาลขนาดนี้เพื่อรั้งนายให้อยู่ต่อ แถมยังกะจะดันนายไปให้ถึงรอบชิงชนะเลิศ แต่นายดันมาบอกว่าจะขอลาหยุดหนึ่งสัปดาห์เนี่ยนะ?

เจียงเป่ยเซิงไม่ได้กังวลเรื่องงานในช่วงบ่ายเลยแม้แต่น้อย เขายิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ท่านยังไม่เข้าใจผมอีกเหรอครับ? ผมต้องเลือกเพลงที่ตัวเองแต่งเองอยู่แล้ว ถึงเวลาทีมงานก็แค่ส่งหัวข้อมาให้ผม..."

"แล้วเพื่อนร่วมทีมของนายล่ะ?"

ปัญหานี้เจียงเป่ยเซิงก็คิดเผื่อไว้แล้ว "ผมต้องการครูสอนเต้นสองคนตามไปด้วยครับ พอพวกเขารับท่าเต้นจนคล่องแล้ว ค่อยกลับมาที่ค่ายเพื่อสอนสมาชิกในทีม"

ผู้กำกับเฉินขมวดคิ้วแน่น "เป่ยเซิง นายคิดจะทำอะไรกันแน่?"

"ผมกะว่าจะไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจดูขาของผมน่ะครับ..."

พอคำนี้หลุดออกมา สีหน้าของผู้กำกับเฉินก็เปลี่ยนไปทันที เขาเอ่ยถามด้วยความร้อนรน:

"เป็นอะไรไป อาการทรุดลงเหรอ?"

เจียงเป่ยเซิงส่ายหน้าแล้วตอบว่า "ไม่ใช่ครับ ขาของผมเริ่มกลับมารู้สึกแล้วต่างหาก"