ตอนที่ 78 เนรเทศฝันร้ายสีดำ

เรื่องนี้ปิดบังไว้ไม่ได้ และเจียงเป่ยเซิงก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว แม้ระดับวัฒนธรรมของโลกนี้จะค่อนข้างล้าหลัง แต่วิทยาศาสตร์และการแพทย์กลับเจริญก้าวหน้าพอสมควร

ขนาดคนเป็นมะเร็งยังพอมีโอกาสหายเองได้ กระดูกขาสองข้างแตกละเอียด หากระหว่างการผ่าตัดรักษาประสบความสำเร็จด้วยดี บวกกับความสามารถในการฟื้นฟูร่างกายของตัวเองสูง ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางหายเป็นปกติ

เพื่อขั้นตอนนี้ เจียงเป่ยเซิงยังแอบเตรียมการไว้ไม่น้อย

คำพูดบนเวทีประเมินรอบแรกที่บอกว่าตนเองยืนไม่ได้ชั่วคราว การแอบทำกายภาพบำบัดต้นขาคนเดียวในห้องเรียนที่ไม่มีใคร การแช่น้ำยาสมุนไพรในถังแช่เท้าทุกคืน การออกกำลังกายท่อนบนในฟิตเนส...

วัตถุดิบเหล่านี้เมื่อรายการตัดต่อรวมเข้าด้วยกัน ก็จะร้อยเรียงกลายเป็นเบาะแสที่เห็นได้ชัด

ชาวเน็ตจะจินตนาการไปเองโดยอัตโนมัติ ว่าแท้จริงแล้วเขาพยายามทำกายภาพบำบัดอย่างหนักตลอดเวลาที่อยู่ในค่าย

หากรักษาจนหายดีจริงๆ อย่างมากที่สุดก็คงมีแค่คนอุทานด้วยความทึ่งว่า ความสามารถในการฟื้นตัวช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน

ผู้กำกับเฉินมองขาของเจียงเป่ยเซิงด้วยสายตาเหม่อลอย

ตอนแรกที่เขารู้ว่าชายหนุ่มคนนี้กระดูกแตกละเอียด เขาไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายจะสามารถรักษาจนหายเป็นปกติได้

นั่นสินะ คนที่แต่งเพลง "ไห่ตี่" ออกมาได้ พลังชีวิตย่อมต้องน่าทึ่งมากแน่ๆ

ผู้กำกับเฉินรู้สึกว่าขอบตาของตัวเองเริ่มร้อนผ่าว

"ดีๆๆ เจ้าหนุ่มเอ๊ย ฉันอนุมัติ! ถ้านายกลับมาไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับมา!"

"ทำกายภาพบำบัดที่โรงพยาบาลให้ดี การลุกขึ้นยืนสำคัญที่สุด ส่วนเรื่องรายการน่ะเหรอ ต่อไปถ้าอยากจะเข้าร่วม ยังมีโอกาสอีกเยอะแยะ"

ในใจของผู้กำกับเฉินตอนนี้ ไม่ว่าเรื่องเลือกเพลง เลือกทีม หรือเด็กฝึกจะซ้อมเต้นอย่างไร ล้วนไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าขาของเป่ยเซิงทั้งนั้น

เจียงเป่ยเซิงถึงกับพูดไม่ออก รู้ดีว่าผู้กำกับเฉินพูดเพราะเป็นห่วงตน หากเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว คงนึกว่าอีกฝ่ายกำลังแช่งไม่ให้ตนกลับมาเสียแล้ว

"คุณอย่าพูดเพ้อเจ้อสิครับ ผมต้องกลับมาแน่นอน"

ความอึดอัดขุ่นมัวในใจของผู้กำกับเฉินมลายหายไปจนสิ้น "ฮ่าๆๆ กลับมาได้น่ะดีที่สุด ตอนนี้นายกระแสแรงมากนะ! รีบไปเถอะ! รีบไปรักษาตัวซะ อย่าให้เสียเวลา ตอนบ่ายฉันจะปรึกษากับชิงหลาน เอาโทรศัพท์ของนายคืนไป ถึงตอนนั้นจะได้ติดต่อกันได้..."

ผู้กำกับเฉินหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กที่ชาร์จแบตเตอรี่เต็มแล้วออกมาจากลิ้นชัก แล้วยื่นส่งให้เจียงเป่ยเซิง

"ครูสอนเต้นที่นายต้องการ จะให้จัดหามาให้นายตอนไหนล่ะ"

"พรุ่งนี้แล้วกันครับ"

เจียงเป่ยเซิงเน้นย้ำว่าต้องส่งหัวข้อการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งต่อไปมาให้เขาทันทีที่ทราบเรื่อง เขาไม่ได้กังวลเรื่องการด้นสดบนเวที แต่เขากลัวว่าหากตนเองทำเพลงช้าเกินไป สมาชิกในทีมรอบนี้จะฝึกซ้อมกันไม่ทัน

แต่ผู้กำกับเฉินกลับบอกให้เขาไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้ ให้ตั้งใจรักษาขาของตัวเองไปก็พอ

เขาเดาะลิ้นพลางพูดว่า "แต่ก็น่าเสียดายจริงๆ กิจกรรมบาร์บีคิวกลางแจ้งที่จัดไว้ให้เด็กฝึกในสัปดาห์นี้ นายคงมาร่วมไม่ได้แล้วล่ะสิ"

ที่แท้นี่ก็คือรางวัลที่ผู้กำกับเฉินเคยบอกว่าจะมอบให้เหล่าเด็กฝึกนั่นเอง

เจียงเป่ยเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าพลางยิ้ม "ผมจะพยายามกลับมาให้ทันนะครับ... จริงสิ"

ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยุดคิดชั่งใจอยู่ชั่วครู่แล้วเอ่ยปาก "ลู่ซือเจ๋อยังเด็กและมีนิสัยซื่อตรง บางครั้งคำพูดคำจาอาจจะขวานผ่าซากไปบ้าง คุณ... อย่าโกรธเพราะเขาเลยนะครับ"

ผู้กำกับเฉินชะงัก นึกถึงคำพูดที่เจ้าเด็กหน้าละอ่อนคนนั้นตะโกนใส่ตนเองขึ้นมาได้ เขาก็โบกมือพลางถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า "ไม่โทษเขาหรอก ฉันเองก็ทำได้ไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ"

ทว่าเจียงเป่ยเซิงไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผู้กำกับเฉิน สุดท้ายพวกเราก็ชนะไม่ใช่เหรอครับ"

คำว่าชนะที่เขาพูด ไม่ได้หมายถึงแค่การแข่งบนเวทีครั้งก่อนหน้าเพียงอย่างเดียว

แววตาที่หันกลับมามองยังคงเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวเช่นเคย

"อันที่จริงคนเราก็เหมือนต้นไม้นั่นแหละครับ ยิ่งปรารถนาแสงแดดบนที่สูงมากเท่าไร รากก็ยิ่งต้องหยั่งลึกลงไปในความมืดใต้ผืนดินมากเท่านั้น"

เจียงเป่ยเซิงใช้ประโยคนี้บอกกับผู้กำกับเฉินว่า เขาเข้าใจถึงข้อตกลงสกปรกโสมมเหล่านั้นดี

แต่ต่อให้ท้องฟ้าจะถูกมืออันทรงอิทธิพลของกลุ่มทุนบดบังเอาไว้ เขาก็จะทะลวงม่านหมอกดำมืดที่ไม่ควรจะมีอยู่นี้ให้แตกกระจุย

หลังจากเจียงเป่ยเซิงเดินจากไป ผู้กำกับเฉินก็นั่งคิดทบทวนอยู่บนเก้าอี้เนิ่นนาน จู่ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆ บริษัทยักษ์ใหญ่ทั้งหลายในวงการบันเทิงในประเทศ คราวนี้พวกแกได้ปวดหัวของจริงแน่ เสี่ยวเซี่ยง——เสี่ยวเซี่ยง!"

"มาแล้วค่ะ ผู้กำกับเฉินเรียกฉันเหรอคะ"

"เลื่อนแผนบาร์บีคิวกลางแจ้งของสัปดาห์หน้าไปเป็นวันก่อนหน้าการซ้อมใหญ่หนึ่งวัน"

"เอ๊ะ" เซี่ยงเจียลั่วไม่เข้าใจ "คุณไม่กลัวว่าเด็กฝึกจะใจลอยกันหมดเหรอคะ"

ผู้กำกับเฉินส่ายหน้า "ถ้าใจลอยก็เป็นปัญหาของพวกเขาเอง เลื่อนออกไปสองวัน เผื่อว่าอาจจะรอจนเป่ยเซิงกลับมาทันก็ได้"

"อะไรนะคะ เป่ยเซิงเหรอคะ เขาไปไหนมาล่ะเนี่ย"

"ไปโรงพยาบาลให้หมอดูขาน่ะ"

เซี่ยงเจียลั่วคิดว่าคงจะเป็นการไปตรวจติดตามอาการ จึงเข้าใจได้ในทันที

คนข้างนอกต่างก็ลือกันว่าลูกรักที่รายการดันอย่างเปิดเผยคือหลินเหนียนจวิน แต่เซี่ยงเจียลั่วกลับแอบบ่นในใจ นั่นก็เพราะพวกคุณไม่เคยเห็นตอนที่ผู้กำกับเฉินลำเอียงเข้าข้างเจียงเป่ยเซิงลับหลังน่ะสิ! ถึงพี่เป่ยจะเก่งกาจของจริงก็เถอะ

โชว์เพลง "วั่นเชียนฮวาหรุ่ยฉือหมู่เปยอาย (หมื่นพันเกสรบุปผากับความเศร้าโศกของมารดาผู้เมตตา)" ในวันนี้ ทำเอาเซี่ยงเจียลั่วกลายเป็นแฟนคลับของเจียงเป่ยเซิงไปเรียบร้อยแล้ว

เมื่อก่อนตอนที่ถกกับจางเล่อหราน ขอแค่จางเล่อหรานแสดงสีหน้าว่าเจียงเป่ยเซิงไม่มีทางชนะออกมา เซี่ยงเจียลั่วก็ยังแค่เถียงกลับไปนิดๆ หน่อยๆ

แต่ตอนนี้เธอพร้อมจะตบปากฉีกทันที ชนะไม่ได้งั้นเหรอ? นายพูดว่าใครชนะไม่ได้นะ?!

……

พอตกบ่าย เหล่าเด็กฝึกในค่ายก็ถูกเรียกตัวมารวมกันเพื่อเลือกเพลง

ลู่ซือเจ๋อชะเง้อหาอยู่ตั้งนาน ก่อนจะยกมือขึ้น "อาจารย์ครับ! พี่เป่ยของผมไม่อยู่ครับ!"

ซูชิงหลานเอ่ยขึ้นว่า "เจียงเป่ยเซิงต้องไปโรงพยาบาลเพราะเรื่องขาน่ะค่ะ ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะ ในฐานะอันดับหนึ่ง เขาขออาสาเป็นหัวหน้าทีมหนึ่ง และเพลงที่เขาเลือกก็คือเพลงแต่งเองค่ะ"

พูดจบ ทีมงานคนหนึ่งก็ยกสแตนดี้เข้ามา ซึ่งก็คือรูปขนาดเท่าตัวจริงของเจียงเป่ยเซิงนั่นเอง

พอเด็กฝึกได้ยินว่าเป็นเพราะเรื่องขา? หรือว่าอาการจะทรุดหนักลง...?

เด็กฝึกบางคนที่ตอนแรกกะจะให้ขาใหญ่ช่วยแบกเริ่มลังเลขึ้นมาทันที

ถ้าเกิดอาการทรุดหนักขึ้นมา แล้วถึงเวลาไม่พร้อมขึ้นแสดงจะทำยังไงล่ะ?

"นายจะไปทีมพี่เป่ยไหม?"

"แล้วนายไปหรือเปล่าล่ะ?"

"คราวก่อนนายบอกว่าจะไปทีมพี่เป่ยไม่ใช่เหรอ?"

"แต่คราวนี้ยังไม่รู้เลยว่าพี่เป่ยเป็นยังไงบ้าง..."

"ฉันค่อนข้างชอบเพลงนั้นนะ รอบนี้ฉันไปทางโน้นดีกว่า..."

ฉินเหลี่ยนยกมือขึ้น ซูชิงหลานประหลาดใจเล็กน้อย เธอส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายพูดได้

"อาจารย์ครับ ผมอยากถามหน่อยว่า พี่เป่ยได้บอกไว้ไหมครับว่าเพลงที่เขาแต่งในรอบนี้เป็นแนวไหน?"

"เพราะรอบนี้เรากำหนดธีมไว้ว่าเพลงจะต้องเป็น Kpop แท้ๆ เป่ยเซิงบอกว่าเพลงในครั้งนี้จะมีความขี้เล่นนิดๆ จังหวะสนุกสนานหน่อยๆ เท่เล็กน้อย แล้วก็มีเต้นอีกนิดเดียวค่ะ"

เต้นอีกนิดเดียวเนี่ยนะ?

พอนึกถึงสภาพร่างกายของเจียงเป่ยเซิง เด็กฝึกบางคนก็เผลอส่ายหน้าออกมาโดยไม่รู้ตัว

ฉินเหลี่ยนหลุบตาลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นอีกครั้ง "อาจารย์ครับ ผมขอเข้าทีมของพี่เป่ยครับ"

สิ้นคำพูดนั้น เด็กฝึกทุกคนต่างก็ส่งเสียงร้อง "ว้าว" ออกมาด้วยความตกตะลึง

ด้วยความสามารถของฉินเหลี่ยน เขาเป็นหัวหน้าทีมเองได้สบายๆ แต่รอบนี้เขากลับเลือกที่จะเข้าทีมของเจียงเป่ยเซิงเนี่ยนะ!

ทำไปเพื่ออะไรกันล่ะเนี่ย?

ทว่าฉินเหลี่ยนไม่พูดอะไรอีก เขาเดินไปยืนอยู่ด้านหลังสแตนดี้ ใช้การกระทำพิสูจน์การตัดสินใจของตัวเอง

การเลือกเพลงดำเนินไปตามลำดับคะแนน กว่าจะมาถึงคิวของลู่ซือเจ๋อก็ใช้เวลาพักใหญ่ เขาเดินไปต่อหลังฉินเหลี่ยนโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด จากนั้นหลินเหนียนจวินก็ตามไปติดๆ

รอบที่แล้วหลินเหนียนจวินเป็นหัวหน้าทีมเอง พอได้เป็นถึงเพิ่งรู้ว่าที่แท้มันมีเรื่องให้ต้องวุ่นวายเยอะแยะขนาดนี้

เป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชาของพี่เป่ยสบายกว่ากันเยอะ

ในเจ็ดอันดับแรก มีถึงสามคนที่เลือกเข้าทีมของเจียงเป่ยเซิงไปแล้ว

หลินเหนียนจวินยังกวักมือเรียกสวี่เฮ่ออีที่ได้อันดับแปดอีกด้วย "มานี่สิ เฮ่ออี พวกเรามาร่วมมือกันอีกรอบเถอะ!"

สวี่เฮ่ออีชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลี้ยวเปลี่ยนทิศทาง เดินไปหยุดอยู่ข้างกายหลินเหนียนจวิน

พอเดินมาถึงข้างตัวอีกฝ่าย เขาก็กัดฟันกรอด "ที่จริงฉันตั้งใจจะเลือกทีมเต้นต่างหากล่ะ!"

หลินเหนียนจวินยิ้มตาหยีพลางเอ่ยคำพูดแทงใจดำออกมา "จะเลือกทีมเต้นไปทำไมกัน ก่อนหน้านี้นายเต้นก็แพ้ไม่ใช่หรือไง?"

สวี่เฮ่ออี "......"