ตอนที่ 79 ความอ่อนโยนปลุกผมให้ตื่นขึ้น

มาถึงตอนนี้ กลุ่มเจ็ดคนของเจียงเป่ยเซิงมีสมาชิกครบห้าคนแล้ว! เหลือที่ว่างอีกแค่สองที่เท่านั้น!

นั่นทำให้เด็กฝึกที่อยู่ด้านหลังยิ่งลังเลมากขึ้นไปอีก

แม้ว่ากลุ่มนี้จะแข็งแกร่งมาก แต่ถ้าต้องไปขึ้นแสดงร่วมกับพวกเขา ถึงเวลาจริงตัวเองจะยังพอมีแอร์ไทม์เหลืออยู่บ้างไหมนะ?

ยิ่งไปกว่านั้น ทีมนี้ร้อยทั้งร้อยจะต้องถูกส่งไปรับมือกับ TAIK แน่ๆ!

พอนึกถึงจุดนี้ เด็กฝึกหลายคนก็เริ่มถอดใจ

ฉู่เหยี่ยนที่ยังอยู่ในกลุ่มคนพนมมือเข้าหากัน พลางสวดภาวนาไม่หยุด "เหลือไว้ให้ฉันที่หนึ่ง เหลือไว้ให้ฉันที่หนึ่งเถอะ!"

หลี่กวานฉีก็อยู่ข้างๆ เขา จ้องมองไปข้างหน้าอย่างไม่วางตา คาดหวังว่าตัวเองจะยังเลือกที่นั่งทัน

ทั้งสองคนนี้เป็นเด็กฝึกไร้สังกัดไม่กี่คนที่ยังรอดชีวิตอยู่ในรายการตอนนี้ อันดับค่อนข้างรั้งท้ายมาตลอด โดยเฉพาะหลี่กวานฉีที่พลิกสถานการณ์กลับมาจากอันดับบ๊วย ถ้าไม่ได้อยู่ทีมเดียวกับเจียงเป่ยเซิงในการแสดงรอบแรก ป่านนี้คงตกรอบไปแล้วแน่ๆ

อันดับเริ่มต้นของฉู่เหยี่ยนก็อยู่ท้ายๆ เหมือนกัน ไม่เคยถึงคิวเขาให้ได้เลือกทีมของเจียงเป่ยเซิงเลยสักครั้ง

แต่เขาเป็นคนที่ดวงดีมาก ทำคะแนนพุ่งขึ้นได้อย่างมั่นคงทุกครั้ง ตอนนี้อันดับเลยคงที่อยู่ที่ประมาณอันดับ 30

และเมื่อเด็กฝึกที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาลดน้อยลงเรื่อยๆ อีกเจ็ดกลุ่มที่เหลือก็ทยอยมีสมาชิกจนเต็ม

พอถึงตาฉู่เหยี่ยนเลือกทีม เขาไม่คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ วิ่งตรงดิ่งไปหาลู่ซือเจ๋อทันที

"อ๊าาา เพื่อนรัก ฉันมาแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ ในที่สุดพวกเราก็ได้ร่วมงานกันสักที!"

หลี่กวานฉีที่อยู่อันดับสามสิบสี่สิบเองก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินอย่างมั่นใจไปยังทีมที่หมายตาไว้

หลินเหนียนจวินหันไปมองแล้วหัวเราะออกมา "ฮ่าๆ มีแต่คนคุ้นเคยทั้งนั้นเลยนี่นา!"

ฉินเหลี่ยนที่เพิ่งมาร่วมทีมกับพวกเขาเป็นครั้งแรก "..."

"อ้อ ฉินเหลี่ยน นายยังไม่เคยร่วมงานกับพี่เป่ยใช่ไหม ไม่เป็นไรหรอก พวกเราคนกันเองทั้งนั้น!"

ฉู่เหยี่ยนตบไหล่ฉินเหลี่ยน อาศัยจังหวะที่พี่เป่ยไม่อยู่เอ่ยถามขึ้นว่า "รอบนี้ชื่อทีมของพวกเราคือ..."

สมกับคำกล่าวที่ว่า แค่ฉู่เหยี่ยนถอดกางเกง ลู่ซือเจ๋อก็รู้แล้วว่าเขาจะผายลมอะไรออกมา

ลู่ซือเจ๋อตอบกลับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "ก็ต้องเป็นฉีจี้ตี้กวงอยู่แล้วสิ!"

……

หลังจากเจียงเป่ยเซิงออกจากกองถ่ายรายการ เขาก็ถูกรถคันหนึ่งมารับตัวไปที่โรงพยาบาลเมืองหลวงอย่างลับๆ

รถคันนี้เขาใช้เงินเก็บของตัวเองเช่าไว้ล่วงหน้า คนขับรถก็จ้างมาเหมือนกัน

เจ้าระบบไร้ประโยชน์นั่น ดันไม่สามารถจัดหา NPC ให้เหมือนเมื่อก่อนได้แล้ว

[ฮืออออ ผู้ผูกระบบ คุณด่าผม...]

"(ค่าอารมณ์เชิงบวกตั้งเยอะแยะถูกเอาไปซื้อแผ่นมันฝรั่งทอดให้แกกินหมดแล้วไม่ใช่หรือไง? แค่นี้ผมยังด่าแกสักสองสามประโยคไม่ได้อีกเหรอ?)"

เจียงเป่ยเซิงไม่ได้มีความต้องการใช้ค่าอารมณ์เชิงบวกมากนัก เพราะทุกครั้งที่ทำภารกิจสำเร็จ ระบบก็จะมอบเพลงให้ฟรีๆ ตั้งหลายเพลง ดังนั้นค่าอารมณ์เชิงบวกที่เขามีจึงใช้ยังไงก็ไม่หมด

ระบบชอบกินมันฝรั่งทอดอิเล็กทรอนิกส์มาก มีครั้งหนึ่งถึงกับเคยบอกว่าตัวเองกินจนเงินเก็บที่สะสมมาหลายปีเกลี้ยงไปแล้ว

มันฝรั่งทอดอิเล็กทรอนิกส์ห่อหนึ่งต้องใช้ค่าอารมณ์เชิงบวก 100 แต้ม เจียงเป่ยเซิงเลยโอนให้มันไปเลยรวดเดียว 1 หมื่นแต้ม

เพราะเขายังจำได้ดีว่า เจ้าตัวไร้ประโยชน์นี่แหละที่ใช้พลังงานสำรองช่วยชีวิตเขาไว้

พอระบบได้ยินแบบนั้นก็รีบพูดทันที [ด่าได้ครับ ด่าได้เลย]

ยอมจำนนได้รวดเร็วทันใจจริงๆ

เจียงเป่ยเซิงเถียงกับระบบในหัวอยู่พักหนึ่ง คนขับรถที่จ้างมาก็พาเขามาถึงห้องพักผู้ป่วยที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

มีหมอเดินเข้ามาตรวจดูขาทั้งสองข้างให้เขา

"คุณเจียงครับ ขาทั้งสองข้างของคุณฟื้นตัวได้ดีมาก แต่ต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลสักสามวันเพื่อตรวจเช็กครั้งสุดท้ายนะครับ"

"ได้ครับ รบกวนช่วยออกใบรับรองแพทย์ให้ผมด้วยนะครับ"

"ไม่มีปัญหาครับ"

พอถึงช่วงบ่าย เขาก็ได้รับกติกาการแข่งขันของการแสดงรอบที่สาม รวมถึงแนวเพลงที่ผู้กำกับเฉินส่งมาให้

หลังจากเจียงเป่ยเซิงเลือกเพลงเสร็จ เขาก็บอกใบ้แนวเพลงนี้ไปนิดหน่อย แต่ยังไม่กล้าบอกผู้กำกับเฉินว่าในการแสดงรอบที่สามนี้เขาเตรียมตัวจะลุกขึ้นมาเต้นแล้ว เฮ้อ เอาไว้รอให้ยืนขึ้นได้จริงๆ ก่อนค่อยบอกเขาก็แล้วกัน

พอตกเย็น เขาก็ได้รับข้อความแจ้งรายชื่อสมาชิกในทีมของตัวเอง

——ฉินเหลี่ยน, ลู่ซือเจ๋อ, หลินเหนียนจวิน, สวี่เฮ่ออี, ฉู่เหยี่ยน, หลี่กวานฉี

เจียงเป่ยเซิงเลิกคิ้วขึ้น นอกจากฉินเหลี่ยนแล้ว แทบทุกคนล้วนเป็นคนที่เคยร่วมงานกันมาก่อนทั้งนั้น

ว่าแต่ ทำไมฉินเหลี่ยนถึงได้มาร่วมทีมกับเขาได้ล่ะเนี่ย?

"เพราะความสามารถโดยรวมของกลุ่มพวกคุณค่อนข้างแข็งแกร่ง ก็เลยกลายเป็นหนึ่งในสองกลุ่มที่ต้องไปรับมือกับ TAIK ครับ"

"แล้วอีกทีมหนึ่งคือใครเหรอครับ?"

"กลุ่มของหวังหลิงซั่วครับ"

เจียงเป่ยเซิงยิ้มรับ เป็นเชิงบอกว่าตนเข้าใจแล้ว

เดิมทีคิดว่าหวังหลิงซั่วกำลังแกว่งเท้าหาเสี้ยนเดินลงเหวไปทีละก้าว นึกไม่ถึงเลยว่าช่วงเวลาสามวันที่เขานอนพักผ่อนสบายอารมณ์อยู่ในโรงพยาบาล จะเกิดเรื่องขึ้นมากมายขนาดนี้

เจิ้งหรูเฟยที่มีเรื่องกระทบกระทั่งกับหวังหลิงซั่วก่อนหน้านี้ หลังจากตกรอบในอีพีนี้ ก็ปล่อยข่าวออกมาว่าถูกหวังหลิงซั่วรังแก

พวกแอ็กเคานต์การตลาดได้กลิ่นเข้าก็แห่กันมาทันที

เมื่อเทียบกับรายการคัดเลือกเด็กฝึกรายการอื่นแล้ว "เซ่าเหนียนสิงซิง" ถือว่าขาวสะอาดมากในวงการ

พอมีประเด็นเผ็ดร้อนหลุดออกมาได้ยากเย็นขนาดนี้ พวกแอ็กเคานต์การตลาดต่างก็แย่งกันประโคมข่าวกันยกใหญ่

คะแนนความนิยมจากคนทั่วไปของหวังหลิงซั่วพังทลายไปครึ่งหนึ่ง

สามวันนี้เจียงเป่ยเซิงติดการเล่นเน็ตงอมแงม ไม่เพียงแต่กินเผือกจนอิ่มหนำ เขายังรู้เรื่องจากเวยปั๋วอีกว่า แฟนคลับของตัวเองมีชื่อเรียกว่า 'เซิงเฝิ่น' สีประจำกลุ่มคือสีเขียว และมีสโลแกนเชียร์ว่า 'ลมเหนือพัดโหม เซิงเซิงปู้ซี'

นอกจากนี้ยังมีบ้านเบสเดี่ยวของเขาเปิดขึ้นมาอีกหลายบ้าน รูปส่วนใหญ่แคปมาจากในรายการ มีรูปส่วนตัวหลุดออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ในซูเปอร์ท็อปปิกรวบรวมลิงก์คลิปเพลงต่างๆ เอาไว้อย่างเป็นระเบียบ มองปราดเดียวก็เข้าใจได้ทั้งหมด

เจียงเป่ยเซิงดูไปเรื่อยๆ พลางทอดถอนใจอยู่ข้างใน

ในโลกใบนี้ไม่ว่าอาชีพไหน ภายใต้คำทักทายถามไถ่ล้วนซ่อนไว้ด้วยการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เรื่องเงินทอง มีเพียงอาชีพไอดอลเท่านั้น ที่ภายใต้การแลกเปลี่ยนด้วยเงินทอง กลับซ่อนความจริงใจไว้อย่างนับไม่ถ้วน

...

การใช้ชีวิตในโรงพยาบาลช่างสบายกายสบายใจ

ในระหว่างนั้น เจียงเป่ยเซิงได้ส่งดนตรีประกอบเพลงให้สมาชิกในทีมเรียบร้อยแล้ว พร้อมทั้งแนบไฟล์เวอร์ชันที่เขาร้องเดี่ยวไปด้วย

ครูสอนเต้นที่ทีมงานส่งมา ได้เรียนรู้ท่าเต้นตามเจียงเป่ยเซิงอยู่หนึ่งวันเต็ม อีกทั้งยังอัดคลิปวิดีโอกลับไปที่แคมป์ เตรียมไว้สำหรับสอนเด็กฝึกในกลุ่มนี้เต้น

แต่ละวันเขาก็จะวิดีโอคอลเช็กความคืบหน้าในการซ้อมของเด็กฝึกตามเวลาที่กำหนด

เรื่องอาหารการกินก็สั่งเดลิเวอรีได้ คุณหมอจะมาตรวจตามรอบเวลาแค่วันละครั้งเดียวตลอดสามวันนี้ แถมที่นี่ยังล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำได้สะดวกสบายมาก

เจียงเป่ยเซิงทิ้งวีลแชร์ไปแล้ว ไม้ค้ำสองอันที่มีความยาวไม่เท่ากัน ในตอนแรกยังถูกเขาใช้ยันพยุงตัวอยู่บ้าง

แต่ตอนหลังกลับกลายเป็นของเล่นในฝ่ามือของเขาไปเสียแล้ว

เข้าสู่วันที่ห้า หมอหนุ่มที่รับผิดชอบห้องพักผู้ป่วยห้องนี้ก็เดินเข้ามาตรวจเป็นครั้งสุดท้าย

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็เห็นชายหนุ่มยืนอยู่ริมหน้าต่าง กำลังมองต้นไม้เขียวชอุ่มที่เติบโตอย่างหนาทึบด้านนอกผ่านกระจกบานนั้น

ใบอ่อนสีเขียวสดต่างแย่งกันผลิยอด แสงแดดสาดส่องลงบนยอดไม้พร่างพราว

"เข้าเดือนกรกฎาคมแล้วใช่ไหมครับ?" ชายหนุ่มที่หันหลังให้คุณหมอเอ่ยถามขึ้น

"ใช่ครับ วันนี้วันที่ 3 กรกฎาคมแล้ว คุณเจียง ผมมาตรวจร่างกายให้เป็นครั้งสุดท้ายครับ"

คุณหมอเดินเข้าไปใกล้ มองดูแผ่นหลังอันเหยียดตรงผึ่งผายของชายหนุ่ม

เขาสูงกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร สัดส่วนร่างกายยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ไหล่กว้างเอวสอบขายาว ช่วงเอวเพรียวบางทว่าแฝงไว้ด้วยพลัง

ยามที่เขาหันหน้ากลับมาเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่เปรียบ สายตาของหมอกลับถูกกระดุมสองเม็ดที่ปลดออกตรงคอเสื้อของชายหนุ่มดึงดูดไปเสียก่อน

ช่างเป็นเส้นกระดูกไหปลาร้าที่งดงาม เซ็กซี่ และเด่นชัดเหลือเกิน

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้า "รบกวนด้วยครับ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หมอเอ่ยปากชื่นชมด้วยความทึ่ง "คุณเจียง ร่างกายของคุณมีความสามารถในการฟื้นตัวที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยครับ ยินดีด้วยนะครับที่คุณกลับมายืนได้อีกครั้ง"

เจียงเป่ยเซิงยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย เดินไปที่มุมห้องแล้วเข็นวีลแชร์ของตัวเองออกมา จะว่าไปแล้ว การใช้ชีวิตบนวีลแชร์มาตลอดช่วงนี้ มันก็ทำให้รู้สึกชินไปหน่อยๆ เหมือนกันแฮะ

หลังจากออกจากโรงพยาบาล เจียงเป่ยเซิงก็นั่งแท็กซี่กลับมายังกองถ่ายรายการ

ทว่าหลังจากลงจากรถ เขากลับนั่งลงบนวีลแชร์เหมือนเดิม

ฮิฮิ เดี๋ยวค่อยแกล้งให้ตกใจกันเล่นดีกว่า

เขายังคิดไม่ตกว่า อาวุธทั้งสองชิ้น (ไม้ค้ำ) ของตัวเองนั้น ควรจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนดี?

วางทิ้งไว้ในหอพักเลยดีไหมนะ?

"อ้าว? เจียงเป่ยเซิงเหรอ? นายกลับมาแล้วสินะ! วันนี้ทีมงานพาเด็กฝึกไปบาร์บีคิวข้างนอกกันน่ะ!"

ทีมงานที่อยู่เฝ้าในแคมป์ช่วยชี้ทางให้อย่างใส่ใจ แถมยังตัดสินใจขับรถพาเจียงเป่ยเซิงตามไปส่งถึงที่ด้วยตัวเอง

ยังไงเสียสถานที่จัดบาร์บีคิวกลางแจ้งก็อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่อยู่แล้ว