ตอนที่ 80 ปิดหน้าต่างไม่ทัน

ห่างจากจูเชวี่ยไถออกไป 10 กิโลเมตร มีสถานที่พักผ่อนหย่อนใจแห่งหนึ่งชื่อว่าตำบลโอวเหยา

ศาลาและระเบียงทางเดินแบบจีน ทุ่งนาผืนใหญ่ และยังมีสนามหญ้ากว้างบนเนินลาด เนื่องจากช่วงบ่ายเป็นฝั่งร่มเงา จึงเหมาะกับการทำบาร์บีคิวกลางแจ้งเป็นอย่างยิ่ง

ตอนที่เจียงเป่ยเซิงนั่งรถคันเล็กของทีมงานรายการมาถึง เดิมทีเขาตั้งใจจะลุกออกจากรถเข็นตรงๆ แต่คนขับรถลงมาช่วยเปิดประตูให้เสียก่อน ทั้งยังเอ่ยถามว่า "คุณเจียง ต้องการให้ผมช่วยไหมครับ"

เจียงเป่ยเซิงเอ่ย "...ขอบคุณครับ ไม่เป็นไร"

เขาบังคับให้รถเข็นลอยตัวลงจากรถอย่างเคยชิน ก่อนจะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติบนผืนหญ้านุ่ม

ฉู่เหยี่ยนตาไว มองเห็นร่างที่นั่งอยู่บนรถเข็นซึ่งอยู่ห่างออกไปร้อยเมตรได้ในทันที

"พี่เป่ย——!"

[พี่เป่ย! กรี๊ด นี่ก็วันที่ห้าแล้วนะ! ถ้าพี่เป่ยยังไม่โผล่มาอีก ฉันคงนึกว่าเขาถอนตัวจากการแข่งไปแล้ว]

[ผู้กำกับเฉินออกแถลงการณ์แล้วว่าพี่เป่ยไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ไม่ได้ถอนตัวสักหน่อย!]

[การแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบสามใกล้จะเริ่มแล้ว เขากลับมาเวลานี้ จะไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาเพื่อนร่วมทีมจริงๆ เหรอ]

เวลานี้ห้องไลฟ์สดกำลังเปิดอยู่ รายการกำลังถ่ายทำ "ชีวิตประจำวันของเด็กฝึก" ดังนั้นชาวเน็ตจึงถกเถียงกันอย่างดุเดือดเรื่องที่เจียงเป่ยเซิงกลับมาก่อนวันแข่งเพียงสองวัน

ฝ่ายหนึ่งรู้สึกโล่งอกที่เจียงเป่ยเซิงไม่ได้ถอนตัว ด้วยความเชื่อมั่นในฝีมือจากรอบก่อนๆ จึงคิดว่าเวทีการแสดงรอบสามจะต้องยอดเยี่ยมมากแน่นอน

อีกฝ่ายกลับบอกว่า เจียงเป่ยเซิงกลับมาเอาป่านนี้ มีเวลาซ้อมน้อย ทั้งยังไม่ได้เข้าขากับลูกทีมคนอื่นเลย จะต้องกลายเป็นตัวถ่วงพวกฉินเหลี่ยนแน่ๆ

ทว่าไม่ว่าในคอมเมนต์จะเถียงกันอย่างไร สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงรุ่นที่สี่ต่างก็ดีใจกันทั้งนั้น

แม้กระทั่งหลินเหนียนจวินที่ไม่มีรอยยิ้มมาตลอดทั้งเช้า ก็ยังเผยรอยยิ้มออกมา

เมื่อสิ้นเสียงตะโกนของฉู่เหยี่ยน เด็กฝึกคนอื่นๆ ก็พากันหันไปมอง

อ้าว เจียงเป่ยเซิงกลับมาแล้วเหรอ

ขาของเขานั่น...

หลายคนสังเกตเห็นว่าเขายังคงนั่งอยู่บนรถเข็น สีหน้าท่าทางดูเป็นธรรมชาติ คงแค่ไปตรวจซ้ำมาละมั้ง

ดูท่าแล้วคงขึ้นแสดงรอบสามได้ตามปกติ

ผู้กำกับเฉินก็เดินเข้าไปหาด้วยเช่นกัน สีหน้าแฝงความผิดหวังอยู่บ้าง

ก็นั่นน่ะสิ ใครมันจะฟื้นตัวได้ดีและเร็วขนาดนั้นกัน มีความหวังว่าจะหายดีก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ลานหญ้ากว้างแห่งนี้ไม่ได้มีแค่คนของรายการ "เซ่าเหนียนสิงซิง" เท่านั้น แฟนคลับจำนวนไม่น้อยมารวมตัวกันอยู่ด้านล่างลานหญ้า แต่ถูกทีมงานของรายการกันเอาไว้

เจียงเป่ยเซิงเคลื่อนตัวเข้าไปข้างหน้า เอ่ยทักทายลูกทีมในรอบนี้ โดยหลักๆ คือทำความรู้จักกับฉินเหลี่ยน

ทั้งสองคนเคยประลองฝีมือกันทางอ้อมมาหลายต่อหลายครั้ง ทุกครั้งเจียงเป่ยเซิงล้วนได้อันดับหนึ่ง แต่นั่นก็ไม่อาจปฏิเสธความสามารถของฉินเหลี่ยนได้

"สองสามวันนี้ซ้อมกันเป็นยังไงบ้าง"

"ดีมากครับ ในส่วนของเพลงทุกคนจำท่อนของตัวเองได้หมดแล้ว ท่าเต้นกับการจัดแถวก็คุ้นมือแล้ว ขาดแค่คุณ..."

เจียงเป่ยเซิงพยักหน้า "วันนี้พอกลับไปแล้ว ซ้อมด้วยกันสักสองสามรอบ"

ความจริงแล้วฉินเหลี่ยนอยากจะถามอยู่บ้างว่า พี่เป่ย คุณยืนไม่ได้ แล้วทำไมถึงยังออกแบบท่าเต้นให้ทุกคนเยอะขนาดนี้ ถึงเวลามันจะยิ่งทำให้ตำแหน่งเซ็นเตอร์ดูอ่อนแอและภาพรวมออกมาดูไม่ดีเอาได้นะ

แต่เขาก็ไม่กล้าถาม

ในใจคิดว่าพี่เป่ยจะต้องมีวิธีรับมือแน่นอน

เจียงเป่ยเซิงสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของหลินเหนียนจวินหม่นหมอง ดูไม่กระปรี้กระเปร่า จึงส่งสายตาสงสัยไปทางหลี่กวานฉี

หลี่กวานฉีเข้าใจได้ในทันที ในฐานะอีกฝ่ายของคู่จิ้นจวินฉี เขารู้ถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวเป็นอย่างดี

เขากระซิบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้าให้เจียงเป่ยเซิงฟังข้างหู

ที่แท้หลังจากพวกเด็กฝึกออกจากค่ายมา ก็ได้เจอกับแฟนคลับเข้ากลุ่มหนึ่ง

มีแฟนคลับของคนอื่นสองสามคนตะโกนโห่ร้องเสียงดังว่า "หลินเหนียนจวิน แกมันเด็กเส้น ไสหัวลงไปจากกลุ่มหัวตารางซะ!"

เสียงนั้นดังมาก เด็กฝึกทุกคนในตอนนั้นได้ยินกันหมด

การถูกคนตวาดใส่ต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ทั้งยังถูกด่าด้วยคำพูดร้ายกาจอย่าง "เด็กเส้น" "ไม่คู่ควร" "เกาะกระแส" "สร้างคู่จิ้นดูดเลือด" "แจกันดอกไม้ไร้ฝีมือ" ทำให้หลินเหนียนจวินสะเทือนใจอย่างหนัก

เขาแอบวิ่งไปคุยกับผู้กำกับเฉินอยู่พักหนึ่ง ถึงได้รู้ว่าช่วงเวลานี้ มีแฟนคลับที่ดูรายการนี้จำนวนมากกำลังรุมด่าเขาอยู่

หลินเหนียนจวินถึงกับยิ้มไม่ออก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้มาตลอด เขาหลงคิดว่าตัวเองติดหนึ่งในเจ็ดอันดับแรกด้วยความสามารถจริงๆ เสียอีก ที่แท้กลับมีคนเกลียดเขามากมายขนาดนี้ และมีคนคิดว่าเขาไปแย่งตำแหน่งของคนอื่นมากกว่านั้นเสียอีก

ยกตัวอย่างเช่น เมื่อครู่นี้ตอนที่เจียงเป่ยเซิงยังมาไม่ถึง แฟนคลับข้างล่างสนามหญ้าต่างก็พากันตะโกนทักทายเด็กฝึกที่ตัวเองเลือก

"หลัวเป่า มองทางนี้หน่อย! ขอถ่ายรูปให้รูปหนึ่งนะ!"

"กรี๊ดดด หล่อมาก จ้าวเสี่ยวเล่อหล่อมากเลย!"

"อวี๋หมิงหมิงสู้ๆ นะ อย่าไปสนใจพวกคนเรื่องมากพวกนั้น!"

ทว่าบางคนพอเห็นหลินเหนียนจวินก็พากันตะโกนลั่น "ไสหัวไป! หลบไปสิ! อย่ามาบังกล้อง XXX นะ!"

หลินเหนียนจวินลุกออกจากที่นั่งของตัวเองด้วยความกระอักกระอ่วน แล้วเดินมานั่งข้างหลัง กลายสภาพเป็นเห็ดเฉาผู้อมทุกข์

สมาชิกทีมฉีจี้ตี้กวงไม่ได้ทอดทิ้งเขา ทุกคนพากันย้ายมานั่งโซนด้านหลังด้วยกันทั้งหมด

พวกเขาไม่คิดจะไปแย่งพื้นที่ครึกครื้นระหว่างแฟนคลับกับไอดอลข้างหน้า อยู่เป็นเพื่อนร่วมทีมกินบาร์บีคิวด้วยกันดีกว่า

"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ" หลังจากหลี่กวานฉีเล่าจบ ก็พบว่าคนในทีมฉีจี้ตี้กวงกำลังจ้องมองตัวเองอยู่

เอาเถอะ ดูเหมือนความลับนี้ก็ไม่ได้เป็นความลับอะไรขนาดนั้นแล้ว

หลินเหนียนจวินยิ้มเจื่อน ฝืนทำเป็นสบายใจ "ผมไม่เป็นไรหรอก ดังแบบมีดราม่าก็ถือว่าดังเหมือนกันแหละ"

เจียงเป่ยเซิงลูบจมูกตัวเอง พลางเอ่ยขึ้น "อันที่จริงช่วงสองสามวันที่อยู่โรงพยาบาล ฉันเล่นเน็ตก็เห็นข้อความพวกนี้เหมือนกัน"

สีหน้าของหลินเหนียนจวินแข็งค้าง เรื่องพรรค์นี้ยังอุตส่าห์ให้หัวหน้าทีมเห็นอีก อ๊ากกก รู้สึกอับอายขายหน้าชะมัด

"แค่ก ในคอมเมนต์ด่าสิบข้อความ อาจจะมีสักสามข้อความที่ด่านาย สองข้อความด่าเด็กฝึกคนอื่น"

ความน่าจะเป็นสามสิบเปอร์เซ็นต์

แววตาของหลินเหนียนจวินหม่นลง ถามต่อว่า "แล้วอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือล่ะครับ"

"ส่วนใหญ่คงด่าหวังหลิงซั่วกระมัง"

เจียงเป่ยเซิงปลอบ "นายดูสิ ยังมีคนที่อนาถกว่านายตั้งเยอะ สบายใจขึ้นบ้างหรือยัง"

"เอ๊ะ?" นัยน์ตาของหลินเหนียนจวินเป็นประกายขึ้นมาทันที

"มิน่าล่ะ ผมเห็นสองวันนี้หวังหลิงซั่วทำหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา... ซี้ดดด"

ลู่ซือเจ๋อที่รู้ว่าหวังหลิงซั่วแอบพกโทรศัพท์มือถือเข้ามาสบถด่าไปคำหนึ่งว่าสมน้ำหน้า

เจียงเป่ยเซิงมาถึงหมู่บ้านโบราณโอวเหยาค่อนข้างดึก พอกินบาร์บีคิวไปได้ไม่กี่ไม้ ทีมงานทั้งรายการก็เตรียมตัวเดินทางกลับ

เมื่อเห็นทุกคนเข้ามาเข็นวีลแชร์ให้ตามความเคยชิน ท่าทีที่เจียงเป่ยเซิงคิดจะลุกขึ้นยืนจึงถูกขัดจังหวะไปอีกรอบ

ช่างเถอะ ไว้กลับถึงค่ายค่อยว่ากัน

เรื่องแบบนี้ เก็บเป็นความลับไว้ก่อนจะน่าตื่นเต้นกว่าหรือเปล่านะ

ห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1

ห้องซ้อมเต้นห้องนี้แทบจะกลายเป็นห้องซ้อมส่วนตัวของเจียงเป่ยเซิงไปแล้ว พอเดินเข้ามา ประโยคแรกที่เจียงเป่ยเซิงเอ่ยคือ "ปิดกล้องให้หมด"

"อ้าว? วันนี้ปิดเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ"

ปากส่งเสียงสงสัย แต่ร่างกายกลับปฏิบัติตามอย่างไร้ที่ติ

คนอื่นๆ ในทีมฉีจี้ตี้กวงนอกจากฉินเหลี่ยนที่ขยับตัวช้าไปนิด นอกนั้นต่างก็ว่าง่ายเดินไปปิดกล้องกันหมด

[กรี๊ดดด อย่านะ! ฉันเพิ่งจะได้เห็นพี่เป่ยเอง!]

[ให้ฉันได้ดูต่ออีกแวบหนึ่งเถอะนะ!]

[บ้าจริง เจ็บใจนัก!]

หน้าจอดับมืดลงพร้อมกับประตูห้องซ้อมเต้นที่ปิดสนิท

เจียงเป่ยเซิงลุกขึ้นจากวีลแชร์

การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้รวดเร็ว ทว่าในสายตาของคนทั้งหลาย ภาพนี้กลับไม่ต่างอะไรจากดาวหางพุ่งชนโลก

"พี่... พี่... พี่เป่ย? พี่พี่พี่พี่..."

ฉู่เหยี่ยนตกใจจนถอยหลังกู่ไปสองก้าว

เจียงเป่ยเซิงขมวดคิ้วมองทุกคน "ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีกันขนาดนั้น"

ทุกคนสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

หากบอกว่าตอนเจียงเป่ยเซิงนั่งอยู่บนวีลแชร์ แรงกดดันนั้นถูกบั่นทอนลงเพราะระดับความสูง เช่นนั้นแล้วเจียงเป่ยเซิงในยามยืนขึ้น ไม่เพียงแค่ส่วนสูงจะข่มทุกคนจนมิด แม้กระทั่งกลิ่นอายบรรยากาศก็ยังกวาดล้างสะกดทุกคนจนอยู่หมัด

หลี่กวานฉีได้สติเป็นคนแรก "พี่เป่ย ขาพี่หายดีแล้วเหรอครับ"

เจียงเป่ยเซิงยิ้มบางๆ เอ่ยทวงสัญญาที่เคยเกริ่นไว้ตั้งแต่เวทีแรกประเมิน

"ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ นั่งวีลแชร์มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น สรุปว่า พวกเราจะเริ่มซ้อมกันได้หรือยัง"