ตอนที่ 87 กลัวว่าเธอจะเหงาอยู่คนเดียว

"แสงที่โอบกอดหัวใจ ช่างอบอุ่น เกี่ยวข้องกับเธอ

มีความฝันก็จะได้ยิน ใช้ความรักขานรับคำรำพัน

คนที่มีแสงโอบกอดในใจ โลกใบนี้ ช่างกว้างใหญ่

แค่ออกเดินก็จะไปถึง เส้นทางที่เดินมาจะไม่ถูก ตัดขาด"

เนื้อเพลงนี้...

ถ้าวันหนึ่งไอดอลยืนอยู่บนเวที แล้วบอกกับแฟนคลับว่า แสงสว่างนั้นช่างอบอุ่น และเกี่ยวข้องกับเธอ

ไม่มีแฟนคลับคนไหนไม่ซึ้งใจหรอก

จางซินรั่วอ้าปากค้าง สิ่งที่แฟนคลับกลัวที่สุดก็คือการที่ไอดอลลืมเส้นทางที่ตัวเองเดินมา และทรยศต่อตัวเองในวัยสิบกว่าปีที่เคยพยายามอย่างหนัก

แต่เจียงเป่ยเซิงกลับใช้เนื้อเพลงบอกทุกคนว่า เส้นทางที่เขาเดินมาจะไม่ถูกตัดขาด

"แสงที่โอบกอดหัวใจ ช่างกึกก้อง บอกว่า อย่าตื่นตระหนก

มันบอกว่าความโดดเดี่ยวนั้นดีแล้ว ความเชื่อมั่นสร้างความไม่ธรรมดา

คนที่มีแสงโอบกอดในใจ ปณิธานแรกเริ่ม ไม่แปรเปลี่ยน

คำสาบานทำให้หัวใจไม่ร่วงโรย พาความฝันเหล่านั้นออกไปสำรวจ แดนไกล"

นอกจากพื้นที่วงกลมตรงกลางแล้ว เวทีแห่งนี้ยังมีทางเดินอีกหลายสายที่ทอดยาวไปหาผู้ชม ดูคล้ายกับ "ลำแสง" ที่ดวงอาทิตย์สาดส่องออกมา

เจียงเป่ยเซิงเพียงแค่เลือกทางเดินมาสายหนึ่ง แล้วเดินไปข้างหน้าพร้อมกับร้องเพลงไปด้วย

ทันทีที่ท่อนฮุกดังขึ้น เขาก็ยกมือโบกไปมาซ้ายขวา คลอไปกับท่วงทำนองอันไพเราะ ผู้ชมจำนวนไม่น้อยต่างก็โบกมือตามจังหวะของเขาจนกลายเป็นคลื่นมนุษย์

[ฮือออ เพราะมาก จินตนาการโรแมนติกสุดๆ เสียงร้องก็นุ่มนวลอ่อนโยนมาก]

[เพลงนี้แต่งให้แฟนคลับชัดๆ!]

[ฉันขอประกาศว่าเพลงช้าคือถิ่นของพี่เป่ย หล่อมาก! พี่เป่ยตอนยืนร้องเพลงความหล่อคูณสองไปเลย]

อันที่จริงในหมู่คนติ่งมีประโยคคลาสสิกอยู่ประโยคหนึ่งที่ว่า ความไม่เป็นสุขของไอดอล ถึงจะทำให้แฟนคลับมีความสุขได้

ไม่ว่าจะเป็นวงการนักแสดงหรือวงการนักร้อง ต่างก็ยอมรับการเปิดตัวคบหาดูใจได้ทั้งนั้น มีเพียงแค่วงการไอดอลเท่านั้น อย่างมากที่สุดก็แค่แฟนคลับคู่จิ้นที่จิ้นกันเองในกลุ่ม แต่แฟนคลับเดี่ยวจะไม่ยอมให้ไอดอลมีความรักหรือมีข่าวลือเด็ดขาด

ไอดอลควรเป็นดั่งดวงจันทร์อันสว่างไสวบนฟากฟ้า ลอยเด่นอยู่เบื้องบน ไม่แปดเปื้อนเรื่องรักใคร่ คอยส่องสว่างให้โลกมนุษย์

แฟนคลับหลายคนรู้ดีว่าความคิดแบบนี้เห็นแก่ตัวมาก แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะหัวใจของคนเรามันเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว

ความรักของไอดอลแบ่งปันให้แฟนคลับนับล้านๆ คนได้ แต่จะแบ่งให้คนคนเดียวไม่ได้

หากไอดอลทำเรื่องนี้ไม่ได้ สักวันหนึ่ง พวกเขาก็จะค่อยๆ แยกย้ายกันไป

ทว่าในเพลงนี้ของเจียงเป่ยเซิง ท่อนที่ร้องว่า "มันบอกว่าความโดดเดี่ยวนั้นดีแล้ว ความเชื่อมั่นสร้างความไม่ธรรมดา" ดูเหมือนจะเป็นคำมั่นสัญญาที่เขาให้กับแฟนคลับ

——ผมจะก้าวเดินไปสู่บัลลังก์อย่างโดดเดี่ยว และใช้ความเชื่อมั่นค้ำจุนความศรัทธา

"ตลอดทางมีทั้งสายฝน และน้ำค้างแข็ง จันทราลับฟ้าไร้หัวข้อที่เจียงหนาน

ดั่งฉันที่หันหน้าเข้าหาดวงตะวัน ดั่งเธอที่ไล่ตามความหวัง

หนึ่งคำสัญญาสู่การผจญภัย ก็ต้องฝ่าฟัน สโนว์บอร์ดทะยานข้ามธารน้ำแข็ง

อนาคตไม่ขาดแคลนปีก ฝนน้ำแข็งและเสียงฟ้าร้อง อย่าไปสน"

[นี่มันท่อนบริดจ์ของเพลงนี้นี่นา! สุดยอดมาก! เพราะสุดๆ!]

[ฮือออ ฉันจะร้องไห้จริงๆ แล้วนะ พี่เป่ยบอกว่าพวกเราคือดวงอาทิตย์ เขาเข้าใจพวกเรา! เขาเข้าใจพวกเราจริงๆ!]

[นักรบรักแท้ล้มพับไปตามๆ กัน ไม่เคยเห็นไอดอลที่คิดในมุมของแฟนคลับขนาดนี้มาก่อนเลย พี่เป่ยแสนดีที่สุด]

[คนติ่งขอรายงานว่าอินจัดมาก รู้สึกซึ้งจนใจจะแหลกสลายอยู่แล้ว]

[เพลงนี้เหมือนกับแฟนคลับโนเนมคนหนึ่งที่คอยตามไอดอลที่ตัวเองรักมาตลอดทางจริงๆ จากไอดอลที่ไม่มีใครสนใจในตอนแรกต้องฝ่าฟันลมฝนมาตลอดทาง เขาเฝ้ามองไอดอลเติบโตขึ้นทีละก้าว จนงอกปีกโบยบิน]

เวลาติ่งใครสักคน บางเรื่องก็มีแค่คุณคนเดียวที่รู้สึกเสียดาย

อย่างเช่นการเลิกติ่งไปอย่างกะทันหัน

จ้าวตัวซิงหันไปมอง ก็พบว่าพี่สาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ฟังเพลงจนร้องไห้ออกมาเสียแล้ว

เขาทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะยื่นทิชชูให้ดี หรือแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นดี

ตอนนั้นเอง จ้าวตัวซิงก็สังเกตเห็นว่าพี่สาวคนนี้ชูมือขึ้น ในมือของเธอถือดอกกุหลาบที่กำลังบานสะพรั่งอยู่ดอกหนึ่ง

เธอชูแขนขึ้นสูงท่ามกลางฝูงชน โดยไม่สนใจว่าคนบนเวทีจะมองเห็นหรือไม่ ภาพนี้ทำให้แฟนคลับหนุ่มที่เก็บอารมณ์เก่งรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก

"เมื่อ จ่าฝูงนิรนามตัวนั้น

ตามหาความหวังเพื่อวันพรุ่งนี้

บอกว่า เฮ้ มีฉันอยู่ อย่าตื่นตระหนกไป

มาสิ เรียนรู้การทำสมาธิจากหิ่งห้อย

ส่องสว่าง อย่างเงียบงันในความมืดสลัว

มีความฝัน หรือเปล่า แน่นอนอยู่แล้ว"

สำหรับเจียงเป่ยเซิงแล้ว เพลงนี้ไม่ได้ถือว่ายากอะไร เขาก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว ขยับเข้าใกล้ผู้ชมทางฝั่งนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ผู้ชมในโซนนี้ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นดีใจดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

จากนั้นพวกเขาก็เห็นชายหนุ่มผู้เปล่งประกายเจิดจ้าบนเวที ก้าวเดินมาจนถึงริมขอบเวทีฝั่งนี้

มือของเขายังคงถือไมโครโฟนและร้องเพลงต่อไป

ครั้นร้องมาถึงท่อนที่ว่า "มีฉันอยู่ อย่าตื่นตระหนกไป"

ชายหนุ่มก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าฝูงชนที่เบียดเสียด โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วยื่นมืออีกข้างออกไปรับดอกกุหลาบสีแดงสดที่จางซินรั่วยกชูขึ้นมา

จางซินรั่วเอามือปิดปากด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เดิมทดอกกุหลาบดอกนี้ของเธอไม่ได้เตรียมไว้ให้เจียงเป่ยเซิงเลยด้วยซ้ำ

ทว่าเมื่อครู่นี้ เธอกลับยกมือขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ยื่นส่งไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ เพียงอยากให้เขาได้เห็น... ได้เห็นหัวใจอันเร่าร้อนของคนตามติ่งดารา

แต่จางซินรั่วไม่คิดเลยว่า ชายคนนี้จะเดินตรงมาทางนี้ทีละก้าว ย่อตัวคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างจริงจัง และยื่นมือมารับดอกไม้ดอกนี้ไป

"ช่วยด้วย! ทำไมเขาถึงได้ตกคนเก่งขนาดนี้!"

"เธอแย่แล้วล่ะ คงต้องชอบพี่เป่ยไปตลอดชีวิตแน่ๆ"

"ฮือๆๆ ฉันก็อยากชอบพี่เป่ยไปตลอดชีวิตเหมือนกัน~"

ทันทีที่รับดอกกุหลาบมาไว้ในมือ เจียงเป่ยเซิงลูบสัมผัสก้านที่เรียบเนียน พลางถอนหายใจยาวอยู่ในใจ

เพลงนี้จบลงแล้ว เหลือเพียงท่วงทำนองดนตรีช่วงท้ายที่ยังคงดังก้องอยู่

เจียงเป่ยเซิงถือไมโครโฟนมือหนึ่ง อีกมือถือดอกกุหลาบ เขาเอ่ยกับฝูงชนว่า "ขอบคุณครับ เป็นดอกกุหลาบที่สวยมาก หวังว่าตอนเด็ดหนามออก มันคงไม่ได้ทิ่มแทงนิ้วของคุณนะ"

แต่จางซินรั่วกลับได้ยินความหมายในประโยคนี้เป็น "หวังว่าบนเส้นทางการตามติ่งดารา เธอจะไม่ได้รับบาดเจ็บนะ"

น้ำตาพลันรินไหลทะลักออกมาจากเบ้าตา

"ว้าว สังเกตเห็นจุดนี้ด้วย จะว่าไปแล้ว ทั้งแฟนคลับทั้งพี่เป่ยใส่ใจกันดีมากจริงๆ"

จางซินรั่วที่อยู่ด้านล่างส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนเสียงดังลั่น "ไม่โดนแทงค่ะ! ไม่โดนแทง!"

วินาทีนี้ จิตวิญญาณคนตามติ่งดาราของเธอลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

"พี่เป่ย คุณชอบดอกไม้อะไรคะ! ชอบดอกไม้อะไร!"

แฟนคลับคนอื่นๆ ก็พลอยตะโกนตามไปด้วย

"พี่เป่ยชอบดอกไม้อะไร คราวหน้าฉันจะเอามาให้!"

"เอามาให้คุณด้วย!"

เจียงเป่ยเซิงไม่อยากให้ทุกคนต้องสิ้นเปลืองเงินทองเพราะเรื่องนี้ ดอกไม้แม้จะงดงาม แต่พอเด็ดออกมาแล้ว ไม่นานก็เหี่ยวเฉา

เขาชอบชีวิตที่เบ่งบานอย่างเต็มที่มากกว่า

จึงโบกมือปฏิเสธ "ไม่มีดอกไม้ที่ชอบเป็นพิเศษหรอกครับ ทุกคนอย่าไปตั้งใจซื้อมาเลยนะ!"

แฟนบอยคนหนึ่งตะโกนลั่น "ผมรู้แล้ว! พี่เป่ยชอบหญ้าใช่ไหมล่ะ!"

"..."

สีหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกของเจียงเป่ยเซิงนั้นชัดเจนเกินไปแล้วจริงๆ

ผู้ชมและชาวเน็ตที่เพิ่งเก็ตมุกต่างพากันหัวเราะก๊าก

"5555555 แฟนบอยคนนี้โคตรฮาร์ดคอร์เลย"

"อะไรเหรอ? อะไรนะ? หญ้าอะไรกันน่ะ?"

"ไม่โทษเธอหรอก เด็กๆ หลบไปเล่นตรงนู้นไป๊"

"ถ้าฉันไม่ได้เจนโลกเจนตำรามาเยอะ เกือบจะตามมุกไม่ทันแล้วนะเนี่ย"

สุดท้ายก็ยังคงเป็นซูชิงหลานที่ขึ้นมาบนเวที ช่วยดึงจินตนาการเตลิดเปิดเปิงของผู้ชมกลับมาได้ทันเวลา

"ท่านผู้ชมในฮอลล์ทุกท่าน และชาวเน็ตทุกท่านที่กำลังรับชมผ่านไลฟ์สด การแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สามได้สิ้นสุดลงแล้วค่ะ ขอขอบคุณทุกท่านที่รับชม หลังจากจบการแข่งขัน ในวันพรุ่งนี้เราจะประกาศอันดับรอบที่สาม ขอความกรุณาโปรดิวเซอร์แห่งชาติติดตามโหวตให้เด็กฝึกในดวงใจกันเยอะๆ นะคะ..."

เหล่าแฟนคลับต่างอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไป ทว่าการแสดงครั้งที่สามจบลง ก็ไม่ได้หมายความว่ารายการจะจบเสียหน่อย ยังมีรอบสี่อยู่อีกนี่นา!

ชาวเน็ตกดเข้าช่องทางการโหวตตามสัญชาตญาณ อยากจะดูว่าตอนนี้คะแนนโหวตของแต่ละคนเป็นอย่างไรบ้าง

พอมองดู อันดับหนึ่งคือเจียงเป่ยเซิง

ไร้ข้อกังขา

พอดูให้ละเอียดอีกที

คะแนนโหวตเท่าไหร่กันนะ?

8,172,636 โหวต????

แปดล้านกว่าโหวตเนี่ยนะ?

ระบบมีปัญหาหรือเปล่า?

อันดับสองยังคงเป็นฉินเหลี่ยน คะแนนโหวตของเขาเพิ่มขึ้นจากคราวก่อนอยู่บ้าง แต่ก็เพิ่งจะสามล้านกว่าโหวตเท่านั้น

คะแนนโหวตของเจียงเป่ยเซิงคนเดียว เท่ากับฉินเหลี่ยนสองคนรวมกันเลยทีเดียว

"คุณพระช่วย คะแนนโหวตนี้พุ่งพรวดขึ้นไปเร็วชะมัด"

"ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าคืนนี้พอจบลง คะแนนโหวตพี่เป่ยของฉันจะต้องพุ่งกระฉูดแน่ๆ"

"ว้าว โซนหัวตารางมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกแล้วสิเนี่ย"

ภายในห้องน้ำห้องหนึ่งที่หลังเวที

"บริษัทเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าจะดันฉันให้อยู่ในท็อปเจ็ดทุกรอบน่ะ? แล้วทำไมฉันถึงร่วงไปอยู่อันดับสิบได้ คืนนี้ต้องโหวตดันฉันขึ้นไปให้ได้นะ!"

"—ก่อนหน้านี้ก็บอกนายไปแล้ว ให้อยู่อย่างมั่นคงในท็อปสามก็พอ ตัวนายเองนั่นแหละที่ใจไม่นิ่งพอ ดึงดันจะไปทำเรื่องพวกนั้น เวลาแค่คืนเดียว จะไปโหวตให้นายทันได้ยังไง?"

"ก็ทุ่มเงินเพิ่มสิ คนพวกนั้นใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงยังขยับขึ้นมาได้ตั้งหลายอันดับ แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้ล่ะ?"

"—พวกเขาขึ้นมาได้เพราะคืนนี้ทำโชว์ออกมาดี นั่นเป็นแฟนคลับที่มีตัวตนจริงทั้งนั้น นายลองดูตัวเองสิว่ายังเหลือแฟนคลับอยู่อีกเท่าไหร่?"

"คุณ... ฉันไม่สน ยังไงฉันก็ต้องอยู่ในตำแหน่งเดบิวต์..."

"—บริษัทตัดสินใจเปลี่ยนแผนแล้ว ตำแหน่งเดบิวต์จะให้นายก็มีค่าเท่ากับให้คนอื่นนั่นแหละ..."

"อะไรนะ?"

"ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด..."

อีกฝ่ายตัดสายไปแล้ว

หวังหลิงซั่วก้มมองโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย ก่อนจะผลักประตูห้องน้ำออกไปตามสัญชาตญาณ ทว่าด้านนอกกลับมีสมาชิกของฉีจี้ตี้กวงยืนเรียงแถวกันอยู่

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที "พวกนายมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"