ตอนที่ 88 อาบแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา

สมาชิกฉีจี้ตี้กวงคนอื่น ๆ ด้านนอกมองหน้ากันไปมา

"ตอนที่นายเพิ่งพูดว่า 'คืนนี้ต้องโหวตดันฉันขึ้นไปให้ได้' น่ะสิ"

ลู่ซือเจ๋อยกมือเกาศีรษะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน แค่ชวนกันมาเข้าห้องน้ำแท้ ๆ ดันบังเอิญได้ยินความลับระดับสะเทือนฟ้าดินขนาดนี้

เอาเถอะ อันที่จริงก็ไม่เชิงว่าเป็นความลับอะไรหรอก

ลู่ซือเจ๋อรู้อยู่ตั้งนานแล้วว่าไอ้หมอนี่แอบพกโทรศัพท์เข้ามา ต้องมีการ 'เล่นตุกติก' แน่ ตอนที่ยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าของเขาจึงดูสงบนิ่งกว่าคนรอบข้างมาก

ฉู่เหยี่ยนเบิกตากว้าง แทบจะถกแขนเสื้อพุ่งเข้าไปลากคอคนออกมา

แต่ยังดีที่หลี่กวานฉีดึงห้ามไว้ทัน ก่อนจะหันหลังวิ่งแจ้นไปตามทีมงานมา

ลู่ซือเจ๋อคิดในใจ: นายเองก็ไม่ได้กะจะปล่อยมันไปเหมือนกันนั่นแหละ

เมื่อหวังหลิงซั่วเห็นหลี่กวานฉีเดินกลับมาพร้อมกับผู้กำกับและรองผู้กำกับของรายการ

สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป แววตาเริ่มบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด "พวกนายถึงกับไปฟ้องงั้นเหรอ"

เจียงเป่ยเซิงไม่เข้าใจ "เรื่องแบบนี้ ไม่ควรฟ้องหรอกเหรอครับ" คราวก่อนเขาก็ไปรายงานเหมือนกัน ไม่ต้องมาอ้างเลยว่าทำไมต้องคิดเล็กคิดน้อยกับ 'เรื่องแค่นี้' เพราะความอยุติธรรมคือปัญหาใหญ่ที่สุดของรายการประเภทแข่งขัน

"แค่ก..." ผู้กำกับเฉินเดินเข้ามา กวาดสายตามองทุกคนแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "จางเล่อหราน นายพาหวังหลิงซั่วไปเซ็นสัญญายกเลิกการเข้าร่วมรายการ"

"ผมไม่เซ็น!" หวังหลิงซั่วเริ่มลนลานอยู่ในใจ ทำไมโผล่มาถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่แบบนี้ไปได้ "ผู้กำกับ คุณยังไม่ฟังผมอธิบายเลยนะ... คุณจะไปเชื่อคำพูดของพวกเขากลุ่มเดียวได้ยังไง"

หลินเหนียนจวินช่วยซ้ำเติมเงียบ ๆ "เรียกว่าคำพูดของพวกเราทั้งเจ็ดคนก็ได้นะ"

"...ผู้กำกับ คุณจะให้ผมออกไปแบบนี้ไม่ได้ นี่พวกคุณเป็นฝ่ายผิดสัญญา..."

แววตาของหวังหลิงซั่วเต็มไปด้วยการอ้อนวอน ทางค่ายตัดหางปล่อยวัดเขาแล้ว หากต้องออกจากรายการไป สิ่งที่รอคอยเขาอยู่ก็คงเป็นชีวิตเด็กฝึกอันมืดมนไร้อนาคตไปอีกหลายปี

สีหน้าของผู้กำกับเฉินยากจะคาดเดา เขาเอ่ยเสียงเรียบ "ทางค่ายของนายตกลงแล้ว"

ในช่วงที่หวังหลิงซั่วโทรศัพท์อยู่นั้น ผู้กำกับเฉินเองก็ได้รับสายสายหนึ่งเช่นกัน

เจตนาของอีกฝ่ายชัดเจนมาก คือต้องการเททรัพยากรที่เคยตกลงกันไว้ไปให้เด็กฝึกอีกคนของค่ายตัวเอง นั่นก็คือ กัวซืออี้

ในสายนั้น ผู้กำกับเฉินเอ่ยตอบอย่างเนิบนาบ "แต่รายการดำเนินมาถึงตอนนี้ มันก็ผ่านไปครึ่งทางแล้ว เงื่อนไขแลกเปลี่ยนที่ค่ายคุณเคยยื่นไว้คือท็อปสาม... ด้วยความสามารถของกัวซืออี้ในตอนนี้..."

"ขอแค่ท็อปเจ็ดก็พอ!"

ปลายสายเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก

ผู้กำกับเฉินตอบรับว่าตนเข้าใจแล้ว

"แต่ในเมื่อหวังหลิงซั่วไม่จำเป็นต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษแล้ว เรื่องที่เขาแอบพกโทรศัพท์ แย่งแอร์ไทม์ในรายการแบบไม่เกรงใจใคร จ้างไอโอในเน็ตมาสาดโคลนใส่เด็กฝึกคนอื่น ติดสินบนทีมข้อมูลเพื่อเปลี่ยนอันดับคะแนน แถมยังจ้างคนนอกไปโกงตั๋วโหวต ทั้งหมดนี้ล้วนละเมิดกฎระเบียบของรายการ ยังไงก็ต้องมีคำตอบให้เรื่องนี้ใช่ไหมครับ"

ฮ่าวฮั่นเอนเตอร์เทนเมนต์เลือกที่จะตัดเบี้ยทิ้งเพื่อรักษาขุน จึงเอ่ยอย่างเลือดเย็น "ทั้งหมดเป็นเรื่องที่หวังหลิงซั่วทำเองคนเดียว ในเมื่อเขาทำผิดสัญญา ก็ส่งตัวเขากลับมาเถอะ"

ผู้กำกับเฉินหัวเราะเยาะในใจ บริษัทนี้นี่หน้าด้านไร้ยางอายจริง ๆ

หากผิดสัญญาตามขั้นตอนปกติ จะต้องจ่ายค่าปรับยกเลิกสัญญาด้วยซ้ำ

ทว่าฮ่าวฮั่นเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่เพียงโยนความผิดทั้งหมดไปที่หัวของหวังหลิงซั่วคนเดียว แต่ยังบอกให้ส่งตัวกลับดื้อ ๆ สรุปคือทางฮ่าวฮั่นเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่ต้องรับความเสียหายอะไรเลยงั้นสิ?

แต่ข้อตกลงแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ระหว่างฮ่าวฮั่นเอนเตอร์เทนเมนต์กับสถานีโทรทัศน์เซียงเจียวยังคงอยู่ ผู้กำกับเฉินจึงไม่อาจบันดาลโทสะเพราะเรื่องนี้ในเวลานี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น หากคิดให้ลึกซึ้ง หวังหลิงซั่วได้กลายเป็นเบี้ยที่ถูกค่ายทอดทิ้งไปแล้ว ความน่ารังเกียจก่อนหน้านี้จึงแปรเปลี่ยนเป็นความน่าเวทนาแทน

การจัดการให้ถอนตัวออกจากรายการ ถือเป็นการไว้หน้าครั้งสุดท้ายที่รายการมอบให้เขาแล้ว

เขาสะกดกลั้นเพลิงโทสะในใจไว้ "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ดำเนินการตามขั้นตอนการถอนตัวของเด็กฝึกก็แล้วกัน"

...

หวังหลิงซั่วถูกพาตัวไปเซ็นสัญญายกเลิกการเข้าร่วมรายการแล้ว ผู้กำกับเฉินจึงหันมาถามเจียงเป่ยเซิง "ฉันจัดการแบบนี้ ดูดีขึ้นบ้างไหม"

เจียงเป่ยเซิงที่กำลังเตรียมตัวจะเดินเข้าห้องน้ำ "...คุณถามผมเหรอครับ"

"ก็ก่อนหน้านี้มีคนไม่พอใจวิธีจัดการของฉันไม่ใช่หรือไง"

ลู่ซือเจ๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้ากระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

ผู้กำกับเฉินกล่าวต่อ "ถึงจะบอกว่าเป็นสัญญายกเลิก และทำเรื่องให้เป็นการถอนตัวตามปกติ แต่ถ้ามีคนถามถึงสาเหตุขึ้นมา เดี๋ยวมันก็มีคนขุดคุ้ยที่มาที่ไปออกมาเองนั่นแหละ"

ดังนั้นเรื่องที่ฮ่าวฮั่นเอนเตอร์เทนเมนต์อยากจะปกปิด ท้ายที่สุดความจริงก็จะปรากฏออกมาอยู่ดี

และสำหรับผู้กำกับเฉินแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ชาวเน็ตขุดเจอกันเอง จะมาเกี่ยวกับอะไรกับเขาล่ะ?

พร้อมกับสั่งให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ไปจัดการลบรอยให้เกลี้ยง

เจียงเป่ยเซิงยิ้ม มองไปยังลู่ซือเจ๋อ ทว่าคำพูดกลับเอ่ยกับผู้กำกับเฉิน "ผู้กำกับเฉินทั้งเข้มงวดแต่ก็เปี่ยมด้วยความเมตตา ผมคิดว่าทุกคนคงเข้าใจได้ครับ... จริงไหม ลู่ซือเจ๋อ"

ลู่ซือเจ๋อก้มโค้งให้ผู้กำกับเฉิน ใบหน้ามีความละอายใจอยู่บ้าง "ขอโทษครับผู้กำกับเฉิน เมื่อกี้ผมพูดจาวู่วามเกินไป"

ผู้กำกับเฉินยังคงเคลิบเคลิ้มกับคำชมที่เจียงเป่ยเซิงมีให้ มุมปากยกยิ้มขึ้นสูงลิ่ว พอเห็นการกระทำของลู่ซือเจ๋อจึงเอ่ยอย่างใจกว้าง "ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ พวกนายรีบไปเข้าห้องน้ำกันได้แล้ว"

เขาเห็นตั้งหลายคนอั้นจนสีหน้าเริ่มไม่ค่อยดีแล้ว

……

ก่อนที่การประกาศอันดับครั้งที่สามจะเริ่มขึ้น หวังหลิงซั่วก็ถอนตัวจากการแข่งขันไปแล้ว

ข่าวนี้ก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาในคอมมูนิตี้พูดคุยของรายการ "เซ่าเหนียนสิงซิง"

[ทำไมจู่ ๆ ถึงถอนตัวล่ะ]

[จากอันดับสามร่วงลงมาอันดับสิบ จิตใจคงพังยับไปแล้วมั้ง]

[คอมเมนต์บน นี่นายทึกทักเอาเองว่าอีกฝ่ายรู้อันดับของตัวเองแล้วเหรอ]

[มีข่าววงในมาบอกว่า คนในทีมงานดูแลความเรียบร้อยของ "เซ่าเหนียนสิงซิง" แฉว่า มีเด็กฝึกไม่ได้ส่งโทรศัพท์มือถือ เพราะบริษัทเบื้องหลังมีอิทธิพลมาก ทางรายการเองก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่หลับตาข้างลืมตาข้าง]

[การแสดงแย่ลงทุกครั้ง หวังหลิงซั่วนี่น่าผิดหวังจริง ๆ]

[เชี่ย ถ้ามีโทรศัพท์มือถือ งั้นก็ทำอะไรได้มากกว่าเด็กฝึกคนอื่นตั้งเยอะสิ...]

[ช่วงก่อนหวังหลิงซั่วกับกัวซืออี้ยังจับคู่จิ้นหลิงอีกันอยู่เลย ทำไมพอหวังหลิงซั่วไปแล้ว กัวซืออี้ไม่เห็นจะเสียใจแถมยังดูแฮปปี้ขนาดนั้นล่ะ]

เสียงคาดเดาและถกเถียงสารพัดรูปแบบผุดขึ้นมาในคอมมูนิตี้

จางซินรั่วผู้รู้เรื่องราวในอดีตของหวังหลิงซั่วเป็นอย่างดี เริ่มผละตัวจากการเป็นแฟนคลับแล้วหันมาแฉกลับ เธอถือบัญชีเวยปั๋วเลเวลสี่สิบกว่าโดยที่ยังไม่ทันได้เปลี่ยนรูปโปรไฟล์และชื่อเดิม แล้วพิมพ์ข้อความยาวเหยียดลงไปทันที

[ส่านซั่วรั่วซิน (แฟนคลับรุ่นแรกของหวังหลิงซั่ว)]: ฉันในฐานะแฟนคลับกลุ่มแรกของหวังหลิงซั่ว หลังจากกลับมาจากหน้างานการแสดงรอบที่สาม ก็ตัดสินใจเลิกเป็นแฟนคลับแล้ว! พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ คนพรรค์นี้ไม่คู่ควรให้แฟนคลับมารักเลยจริง ๆ

ขอแนบภาพตั๋วเข้าชม [การแสดงรอบที่หนึ่ง] [การแสดงรอบที่สอง] [การแสดงรอบที่สาม] ไว้ก่อน เพื่อพิสูจน์ว่าฉันไปอยู่หน้างานจริงทุกครั้ง

ชาวเน็ตบางคนอาจจะอิจฉาดวงของฉัน แต่ความจริงไม่ใช่แบบนั้นเลย ตั๋วรอบแรกน่ะฉันแย่งกดมาได้จริง ๆ! แต่รอบสองฉันกดไม่ได้ [แนบรูป] แล้วทำไมฉันถึงไปได้ล่ะ?

เหตุผลก็คือตอนนั้นในกลุ่มแฟนคลับรุ่นแรกสุด มีคนเอาตั๋วรอบสองมาเร่ขายเป็นจำนวนมาก [แนบรูป] เงื่อนไขมีข้อเดียว พอไปถึงหน้างาน ต้องตะโกนเชียร์หวังหลิงซั่วให้ดังสุดเสียงเพื่อกลบเสียงแฟนคลับคนอื่น!

ฉันในฐานะแฟนคลับรุ่นเก่าของหวังหลิงซั่วก็มีสิทธิ์ซื้อ และฉันก็ไปจริง ๆ คืนนั้นก่อนที่ทีมของเจียงเป่ยเซิงจะขึ้นแสดง ไม่ว่าทีมไหนขึ้น เราก็ตะโกนชื่อ [หวังหลิงซั่ว] โดยไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น พอนึกดูตอนนี้ มันเป็นการกระทำที่ไร้มารยาทและไร้การศึกษาขนาดไหน

หลังจากนั้นทีมฉีจี้ตี้กวงก็ออกมา "วั่นเชียนฮวาหรุ่ยฉือหมู่เปยอาย" ที่พวกเจียงเป่ยเซิงแสดงมันสะกดอารมณ์และน่าตื่นตะลึงเกินไป จนพวกเราลืม "ภารกิจก่อนหน้านี้" ไปเสียสนิท และแน่นอนว่า ณ วินาทีนั้น ตาชั่งในใจของฉันก็เริ่มเอนเอียงแล้ว

จางซินรั่วรู้สึกเศร้าขึ้นมาวูบหนึ่งในใจ ครั้นนึกถึงชายหนุ่มผู้รับดอกกุหลาบไปจากมือเธอ นิ้วก็รัวแป้นพิมพ์ต่อได้อย่างลื่นไหลยิ่งขึ้น