บทที่ 1061 ร้านแรก

"ตงจื่อ! ตงจื่อ!" หลี่เซี่ยงตงที่ยืนอยู่หน้าห้องหนังสือ กำลังจะปิดประตูล็อกกุญแจ ได้ยินเสียงอาเจ๋อร้องเรียก ก็หันไปมองทางประตูชุยฮวา พอเห็นอาเจ๋อก้าวฉับๆ เข้ามาหา เขาก็เอ่ยถามยิ้มๆ "มีธุระอะไรหรือเปล่า ถึงได้มาหาถึงนี่ฮะ?"

"มีสิ เมื่อคืนฉันได้ยินข่าวเด็ดมาจากพ่อ เมื่อวานซืน วันที่ 30 กันยายนน่ะ มีร้านอาหารมาเปิดใหม่ในตรอกชุยเวย ร้านนี้ไม่ธรรมดานะเว้ย เป็นร้านอาหารธุรกิจส่วนตัวร้านแรกของปักกิ่ง แล้วก็เป็นร้านแรกของประเทศด้วยนะ!" "เมื่อเช้าอากาศไม่ค่อยดี ฉันก็เลยไม่ได้มาหา นาย ตอนนี้ฟ้าเปิดแล้ว ว่างๆ เราไปดูลาดเลากันหน่อยดีกว่า ถือโอกาสแวะไปกินข้าวชิมฝีมือที่ร้านนั้นเลย ไม่ต้องห่วงนะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง"

อาเจ๋อพูดยังไม่ทันขาดคำ หลี่เซี่ยงตงก็ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ เสียงอีกคนก็แทรกขึ้นมา "อาเจ๋อ นายจะเลี้ยงเหรอ?" โหวซานหิ้วถุงกระดาษเดินเข้ามาในลานบ้าน ยิ้มร่าเดินมาหาหลี่เซี่ยงตง แล้วยื่นถุงกระดาษในมือให้ "พี่ตง อย่าปฏิเสธเลยนะครับ นี่เป็นผลไม้แช่อิ่มที่ตั้งใจซื้อมาให้เด็กๆ กินน่ะครับ ไม่กี่ตังค์หรอก"

เมื่อเช้าหลี่เซี่ยงตงเอาเหล้าชั้นดีไปให้สองขวด ขากลับจากบ้านพ่อตาแม่ยาย ขงต้าหนีเลยกำชับให้โหวซานซื้อของมาตอบแทน "อาเจ๋อ นายบอกจะเลี้ยงไม่ใช่เหรอ? กินอะไรดีล่ะ? เป็ดย่างหรือสุกี้เนื้อแกะดี?" พอได้ยินโหวซานเริ่มสั่งอาหาร อาเจ๋อก็ปรายตามองค้อน แล้วทวนประโยคที่เพิ่งบอกหลี่เซี่ยงตงไปเมื่อกี้ให้ฟังอีกรอบ

โหวซานเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "ร้านอาหารธุรกิจส่วนตัวเหรอ? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่เห็นลงหนังสือพิมพ์เลยล่ะ? ผมไม่เห็นได้ยินใครพูดถึงเลยนะ" "ร้านเขายังอยู่ในช่วงทดลองเปิดอยู่น่ะสิ รออีกไม่กี่วันพอเปิดเป็นทางการปุ๊บ ข่าวคงลงหนังสือพิมพ์ครึกโครมแน่ ข่าวนี้ฉันก็ฟังมาจากพ่ออีกทีนั่นแหละ อีกอย่าง นายเพิ่งแต่งงานใหม่ๆ จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจเรื่องอื่นล่ะฮะ? ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา นายก็คงไม่ออกจากบ้านหรอกมั้ง"