บทที่ 1096 หนูเก่งที่สุด!

หลี่เสี่ยวจู๋เป็นเด็กเจ้าเนื้ออยู่แล้ว แถมยังใส่เสื้อผ้ากันหนาวซะจนตัวพองเป็นลูกชิ้น พอออกแรงกระโดด สองเท้าก็แทบไม่ได้ขยับไปข้างหน้าเลยสักนิด

เธอนึกถึงตอนที่พี่ชายกระโดดไปมาด้วยขาข้างเดียวอย่างคล่องแคล่วเมื่อกี้ ในใจก็รู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก

"ที่ลูกกระโดดไม่เข้าช่องเมื่อกี้ เป็นเพราะลูกยืนไกลไปหน่อยฮะ เอาใหม่นะฮะ คราวนี้ลูกขยับขึ้นมาข้างหน้าอีกนิดนึง ใช่แล้ว ขยับมาอีกหน่อยฮะ ให้เท้าเหยียบอยู่บนเส้นขาวเลยฮะ"

หลี่เซี่ยงตงเริ่มสร้างความมั่นใจให้หลี่เสี่ยวจู๋ หลี่เสี่ยวไห่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อย่างสนุกสนานก็พูดแทรกขึ้นมาว่า "พ่อฮะ เท้าเหยียบเส้นไม่ได้นะฮะ"

"น้องยังเล็กอยู่ฮะ ให้น้องเหยียบเส้นขาวได้ฮะ"