บทที่ 127 เรื่องปืนแดง

ฟ้ายังไม่ทันสาง หลี่เซี่ยงตงก็ตื่นแล้ว จะพูดให้ถูกคือเขาตื่นเพราะฝ่ามือพิฆาตของเกาซินหมินที่ฟาดลงมาที่ก้นต่างหาก เขาลืมตาเห็นเกาซินหมินยืนอยู่ข้างเตียง ก็รีบลุกขึ้นทันที “อาเกา มาทำอะไรแต่เช้าครับ?” เกาซินหมินทำหน้าเคร่งถามกลับ “แล้วเอ็งคิดว่าไงล่ะ?”

หลี่เซี่ยงตงเห็นอาเจ๋อที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักขยิบตาให้ แล้วทำมือเป็นเลขแปด (นิ้วโป้งกับนิ้วชี้กางออก เหมือนรูปปืน) ก็เข้าใจทันทีว่าข่าวรั่วไปถึงหูเกาซินหมินแล้ว ตู้พักพนักงานไม่ได้มีแค่พวกเขาสามคน แถมผนังกั้นห้องก็บางนิดเดียว เมื่อคืนเสียงดังขนาดนั้น คนอื่นต้องได้ยินแน่ๆ เขาฝืนยิ้ม “อาเกาครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ อย่าเพิ่งโมโห”

จะไม่ให้โมโหได้ยังไง ตื่นมาก็มีพนักงานมารายงานว่า แก๊งสามหน่อนอกจากจะพกปืนขึ้นรถไฟแล้ว ยังเอาออกมาเล่นกันกลางดึกอีก เกาซินหมินชี้ไปที่โหวซานที่ยังนอนกรนสนั่น “ไปปลุกมันเดี๋ยวนี้”

“ครับ” หลี่เซี่ยงตงรับคำ เดินไปเขย่าตัวโหวซาน “ตื่นๆ ลุกได้แล้ว”

“ทำไรเนี่ยพี่ตง? ฟ้ายังไม่สางเลย ขอฉันนอนต่ออีกหน่อย” โหวซานหรี่ตามองนอกหน้าต่าง แล้วพลิกตัวนอนต่อ “ลุกเดี๋ยวนี้!” หลี่เซี่ยงตงเขย่าตัวโหวซานอีกรอบ