บทที่ 1626 ก็คนมันอารมณ์ดี!

หลี่เซี่ยงตงวางหนังสือพิมพ์ในมือลง เดินไปที่หน้าประตูห้อง ก้มหน้าสบตากับลูกสาวตัวอ้วนที่กำลังทำท่าทางวางมาด "ท่าทางที่ลูกทำอยู่ตอนนี้ คงไม่ได้กำลังประท้วงพ่อเงียบๆ อยู่หรอกนะ?”

“เปล่าเสียหน่อย หนูแค่กำลังอารมณ์ดีต่างหาก" หลี่เสี่ยวจู๋ไม่โง่พอที่จะยอมรับหรอก ถึงยังไงการอารมณ์ดีก็ไม่ใช่เรื่องผิด และคงไม่มีใครมาตีเธอเพียงเพราะเธออารมณ์ดีหรอก เธอหัวเราะฮิๆ ในใจแอบคิดว่า ตัวเองนี่ช่างฉลาดปราดเปรื่องเสียจริงๆ! "เอาเถอะ ดีใจให้พอนะ รีบๆ ตักตวงความสุขซะล่ะ" หลี่เซี่ยงตงทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วเดินไปที่ราวแขวนเสื้อ หยิบผ้าพันคอ หมวก และเสื้อโค้ทที่แขวนอยู่ออกมา ขณะที่กำลังสวมใส่ทีละชิ้น สายตาของเขาก็มองไปที่โจวอวี้ฉิน "ข้างนอกหนาว คุณใส่เสื้อหนาๆ หน่อยนะ ผ้าพันคอก็ต้องใส่ด้วย อ้อ จริงสิ อย่าลืมหยิบถุงมือผ้าฝ้ายให้ผมด้วยล่ะ" เมื่อออกมาจากห้อง หลี่เซี่ยงตงก็เดินตรงไปยังเรือนหลักทันที ตอนนี้คุณปู่หลี่ไม่อยู่บ้าน กินมื้อเช้าเสร็จก็ไปที่สือชาไห่แล้ว เพราะใกล้จะปีใหม่ ที่นั่นจึงคึกคักเป็นพิเศษ หลี่เซี่ยงตงคิดว่าในเมื่อต้องปั่นรถสามล้อออกไปอยู่แล้ว ก็เลยเตรียมจะไปชวนคุณย่าหลี่ไปด้วย จะได้พาออกไปเปิดหูเปิดตาดูความครึกครื้น "พวกเธอไปกันเถอะ ย่าตามไปก็มีแต่จะเป็นภาระเปล่าๆ”

“ไม่เป็นภาระหรอกครับ เดี๋ยวผมปั่นสามล้อให้นั่ง ย่าก็นั่งอยู่บนรถเฉยๆ ก็พอ ข้างนอกครึกครื้นจะตาย พวกเราออกไปกันหมด ย่าจะอยู่เฝ้าบ้านคนเดียวทำไมล่ะครับ? ไม่อุดอู้แย่เหรอ?" หลี่เซี่ยงตงพูดพลางเดินเข้าไปในห้องด้านในอย่างรวดเร็ว หยิบผ้าพันคอของคุณย่าหลี่ออกมา สวมให้ท่านอย่างคล่องแคล่ว แล้วประคองท่านเดินออกไปข้างนอก คุณย่าหลี่รู้ว่าคงปฏิเสธไม่ได้ จึงหัวเราะแล้วตีมือเขาเบาๆ "รีบปล่อยเถอะ ไม่ต้องประคองหรอก ย่าเดินเองได้" หลี่เซี่ยงตงปล่อยมือ หันไปมองที่ประตูห้อง "เข้ามาทำไม?" หลี่เสี่ยวจู๋ที่เดินเข้ามายังคงอารมณ์ดี ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "หนูมาแบกเก้าอี้ตัวเล็กค่ะ”

“ที่บ้านใหญ่ก็มี”

“ก็ได้ค่ะ" หลี่เสี่ยวจู๋เลิกม่านประตูขึ้น เพื่อให้คุณย่าหลี่ที่ถือไม้เท้าเดินออกไปได้สะดวก "ไปสิยัยหนู”