บทที่ 1766 เมื่อไหร่?

เมื่อวานมีฝนตกปานกลางเริ่มตั้งแต่ช่วงบ่ายและตกต่อเนื่องไปจนถึงช่วงกลางคืนก่อนจะค่อยๆ หยุดลง

เพราะฝนที่ตกชะล้างไปหนึ่งรอบ พอถึงเวลาตีห้าเป๊ะขณะที่ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หลี่เซี่ยงตงก็เดินออกมาจากห้อง ทันทีที่เปิดประตูออกไปเขาก็รู้สึกได้ถึงความสดชื่น รอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง และเสียงกระทบกันเบาๆ ของหม้อชามที่ดังมาจากในครัว

หลังจากยุ่งวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง หลี่เซี่ยงตงก็นั่งถือชามอยู่หน้าประตูห้องครัว ซดบะหมี่น้ำใสที่โจวอวี้ฉินเพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ การได้กินอาหารรสจืดเบาๆ ในยามเช้าช่างรู้สึกสบายท้องนัก

เอี๊ยด... ประตูห้องฝั่งตะวันออกเปิดออก หลี่เสี่ยวจู๋เดินหาวหวอดออกมา เมื่อได้ยินเสียงซดน้ำแกงเธอก็หันไปมองตามเสียง พอเห็นหลี่เซี่ยงตงกำลังคีบบะหมี่กินมื้อเช้าอยู่ ดวงตาที่งัวเงียของเธอก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

“พ่อคะ อร่อยไหมคะ?”