บทที่ 1769 ย่อยได้ดี

นักศึกษามหาวิทยาลัยในปี 83 ถือเป็นยอดคนแห่งยุคสมัย การสอบติดถือเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่และเปลี่ยนชีวิตราวกับปลาคาร์พกระโดดข้ามประตูมังกร ไม่เหมือนกับยุคหลัง อย่าว่าแต่เป็นนักศึกษาเลย ต่อให้ญาติในบ้านจบปริญญาโทก็อาจไม่สร้างความฮือฮามากนัก อาการตื่นเต้นที่สุดที่อาจเกิดขึ้นเมื่อได้ข่าวคงเป็นเพราะนึกถึงงานเลี้ยงฉลองที่กำลังจะจัดขึ้นมากกว่า

ต้นทศวรรษที่ 80 แตกต่างออกไป การไปมาหาสู่กันยังไม่ถูกตีค่าด้วยเงินทองอย่างสมบูรณ์ ซองเงินช่วยงานจึงไม่หนักหนาเกินไปนัก คุณพ่อและแม่หลี่เชิญเพื่อนบ้านที่สนิทสนมในตรอกไปฉลองที่ร้านอาหาร ก็เพียงเพราะหลี่เสี่ยวเจียงสอบติดมหาวิทยาลัยถือเป็นเกียรติประวัติของครอบครัว จึงตั้งใจจะจัดสักสองสามโต๊ะให้เพื่อนบ้านที่สนิทสนมกันได้มาเฮฮาสังสรรค์กันเท่านั้น อย่างมากแต่ละบ้านก็แค่ใส่ซองเล็กๆ ประมาณไม่กี่เหมาถึงหนึ่งหยวนเพื่อแสดงความยินดีตามน้ำใจเท่านั้น

โฮ่วซานถือเป็นข้อยกเว้น เพราะเขาทุ่มไม่อั้นควักซองเงินสิบหยวนออกมาในงานทันที แต่สถานการณ์แบบนี้ถือว่าพบเห็นได้น้อยมาก

หลี่เสี่ยวจู๋เห็นแล้วก็นึกอิจฉา นึกไปเองว่าทุกคนคงจะให้เงินจำนวนนี้เหมือนกันหมด ลูกคิดในใจของเธอดีดรัวๆ จนได้ผลสรุปว่า ถ้าจัดงานเลี้ยงโดยมีเธอเป็นตัวเอกละก็ เธอต้องรวยเละแน่ๆ! แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายในการจัดงานเลี้ยงไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องกังวล เพราะนั่นเป็นเรื่องของหลี่เซี่ยงตง เธอแค่รอรับซองเงินอย่างมีความสุขก็พอ

“ได้หรือไม่ได้คะพ่อ?” เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เพื่อให้ได้การสนับสนุน หลี่เสี่ยวจู๋จึงตัดสินใจยอมเจ็บปวดเสียสละผลประโยชน์บางส่วนที่เธออาจได้รับในอนาคต