บทที่ 1841 คิดจะเปิดร้านแห่งที่สอง

“สุยหลิวเสีย เหล้านี่ใครเอามาหรือ?”

เนื่องจากต้องลงพื้นที่ชนบทเพื่อรับซื้อขนกระต่ายอยู่ช่วงหนึ่ง คุณอาซุนจึงมักมาทานมื้ออาหารที่บ้านตระกูลหลี่อยู่บ่อยๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเหล้ายี่ห้อนี้บนโต๊ะอาหาร ขวดเหล้าเป็นเครื่องกระเบื้องเคลือบสีขาวรูปทรงแบนแบบโบราณที่มีหูจับสองข้าง ด้านหน้าวาดภาพเทพเจ้าแห่งความอายุยืนถือลูกท้อสีสันสวยงาม ด้านหลังพิมพ์บทกวี “ชิงหมิงรื่อเยี่ยนเหมยเต้าซื่อฝาง” ของเมิ่งเฮ่าหรานไว้จนครบทั้งบท ชื่อของเหล้านี้ก็นำมาจากวรรคสุดท้ายของบทกวีนี้เอง

เป็นผลิตภัณฑ์ของโรงงานเหล้าของรัฐต้าซิง ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองผลิตภัณฑ์ใหม่ระดับชาติเมื่อปี 83 ยุคนี้นั้นแตกต่างจากยุคหลัง สมัยหลังเพราะมีผู้เชี่ยวชาญกำมะลอเยอะ ชาวบ้านจึงเริ่มไม่ค่อยเชื่อถือ แต่ในตอนนี้ผู้คนเชื่อมั่นมาก ขอเพียงเป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้รับรางวัล โดยพื้นฐานแล้วจะได้รับคะแนนบวกในใจของชาวบ้านทันที

และเหล้ายี่ห้อนี้โชคดีมากที่ออกมาในช่วงที่นโยบายการหมุนเวียนสินค้าแอลกอฮอล์แบบสองระบบเปิดตัวพอดี การซื้อเหล้าไม่จำเป็นต้องใช้คูปองอีกต่อไป ทำให้ในท้องตลาดมีเหล้าที่ซื้อขายกันตามราคาตกลงปรากฏออกมามากมาย

แม้แต่เหล้าดังราคาแพงอย่างเหมาไท่ ก่อนระบบสองระบบจะเกิดขึ้นก็ราคาแพงและซื้อยาก หลังเปิดระบบแล้วก็ยังคงเป็นเช่นนั้น ในเมื่อชาวบ้านมีความต้องการ ประกอบกับช่วงเทศกาลตรุษจีนที่กำลังจะมาถึง ไม่ว่าจะเป็นการรวมญาติ หรือการเลี้ยงรับรอง ล้วนต้องการเหล้าที่มีราคาเหมาะสม ดูดีมีหน้ามีตา