บทที่ 1842 พูดถูกแล้ว!

เมื่อกำหนดการเลือกทำเลร้านอาหารแห่งที่สองเรียบร้อย หลี่เซี่ยงตงส่งพี่ชายทั้งสองกลับไปแล้วจึงหมุนตัวกลับเข้ามาในลานบ้าน

“หมวกที่ตกอยู่บนพื้นของใครน่ะ? เล่นหิมะน่ะเล่นได้ แต่ใส่ถุงมือกันด้วย”

หลี่เซี่ยงตงกำชับเด็กๆ ที่กำลังมุงกองหิมะกันอยู่ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า เกล็ดหิมะเริ่มเบาบางลงมาก ดูท่าอีกไม่นานคงหยุดตก

เขาเลิกม่านประตูเดินเข้าไปในห้องฝั่งตะวันออก แล้วมองดูผู้คนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะ “คุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือครับ ดูท่าทางสนุกเชียว?”

โฮ่วซานพ่นเมล็ดทานตะวันออกจากปาก “พวกเราคุยเรื่องที่คุณอาซุนกับคุณพ่อหลี่ลงไปชนบทเพื่อไปแย่งรับซื้อขนกระต่ายกันน่ะครับ”