บทที่ 186 สหายโหวเฉวียน

พ่อหลี่ขี่จักรยานมาส่งพวกเขาที่หน้าอาคารสถานีรถไฟเหมือนเคย ก่อนจะขี่จักรยานกลับบ้านไปตามลำพัง “พี่ตง เสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวง...”

“ฉันรู้ว่านายจะถามอะไร วางใจเถอะ ไม่หิวไม่หนาวแน่นอน” หลี่เซี่ยงตงไม่ได้พูดปัดๆ ไปอย่างนั้น แต่เด็กๆ ที่บ้านแอบเอาของกินไปให้หมาทุกมื้อจริงๆ พวกเด็กๆ กลัวหมาไม่อิ่ม ถ้าเขาไม่ไปเห็นแล้วห้ามไว้ทัน เจ้าหมาสองตัวคงท้องแตกตายไปแล้ว ทั้งสามคนหาววอดๆ คุยสัพเพเหระกันไปพลาง ขนของไปเก็บที่ตู้พักผ่อน แล้วแยกย้ายกันไปทำงาน

“ลาป่า... ตงจื่อ” หลี่เซี่ยงตงกำลังหิ้วกาน้ำเหล็กเติมน้ำร้อนใส่ถังต้มน้ำ ได้ยินเสียงเรียกจึงหันไปมอง เห็นวังเฉิงฮ่าวยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ข้างหลัง “มีธุระอะไร?” วังเฉิงฮ่าวเม้มปาก “โหวซานทำไมไม่อยู่กับนาย?”

“มันไปเติมความหวานให้ความรักอยู่ ถ้านายจะหามันก็รอเดี๋ยวค่อยมาใหม่” หลี่เซี่ยงตงหันกลับไปทำงานต่อ เจ้าหมอนี่พูดจาอ้อมค้อมน่ารำคาญ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ สิ ยังจะถามหาโหวซานเพื่อประวิงเวลาอีก

วังเฉิงฮ่าวขบคิดคำพูดของหลี่เซี่ยงตงครู่หนึ่งถึงเข้าใจความหมาย เรื่องที่โหวซานชอบข่งต้าหนี ถ้าไม่ตาบอดใครๆ ก็ดูออก “ฮะๆ นายพูดจาตลกดีนะ ฉันไม่ได้มาหาเขาหรอก ฉันมาหานาย”