บทที่ 187 นี่มันปล้นกันชัดๆ!

หลี่เซี่ยงตงตะโกนเรียก "โหวเฉวียน" คำแล้วคำเล่า น้ำเสียงทั้งใสกังวานและดังกึกก้อง ฉายา "หลี่ต้าลาป่า" (หลี่โทรโข่งใหญ่) และ "ลาป่าตง" (ตงโทรโข่ง) ของเขา ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่แลกมาด้วยพลังเสียงอันทรงพลังล้วนๆ! หลังจากรับมือผู้โดยสารที่เอากาน้ำเหล็กมาคืนจนเสร็จ เขาก็ลากโหวซานที่ยังทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกกลับไปที่ตู้พักผ่อน

โหวซานนั่งลงบนเตียงเตา ถามด้วยความสงสัย "พี่ตง วันนี้พี่เป็นอะไรไป? ทำไมเอาแต่เรียกชื่อจริงผมอยู่ได้?" หลี่เซี่ยงตงยิ้ม "เรียกชื่อจริงไม่ดีหรือไง? ถ้าคนเขาไม่รู้ชื่อนาย เขาจะเขียนจดหมายชมเชยถูกคนได้ยังไง?" พอรู้เหตุผล โหวซานตื่นเต้นดีใจได้ครู่เดียวก็เริ่มลังเล "พี่ตง งานนี้เราทำด้วยกันแท้ๆ ถ้าฉันได้จดหมายชมเชยคนเดียว มันจะไม่ยุติธรรมกับพี่แย่เหรอ"

หลี่เซี่ยงตงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ อธิบายว่า "วางใจเถอะ ถ้าผู้โดยสารจะเขียนจดหมายชมเชยจริงๆ ยังไงก็ต้องมีชื่อฉันด้วยแน่นอน"

"งั้นก็ดีไป" ความเหนื่อยล้าของโหวซานถูกความตื่นเต้นตีแตกพ่ายไม่เป็นท่า เขาหันไปมองหลี่เซี่ยงตงที่นอนหลับตาพักผ่อน แล้วนั่งหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวบนเตียง หลี่เซี่ยงตงหรี่ตาแอบมอง แล้วอมยิ้มที่มุมปาก โหวซานมักถูกคนรอบข้างค่อนขอดมาตั้งแต่เด็กว่าสมองไม่ดี (สมองไหม้) ลึกๆ แล้วเขาเป็นคนที่โหยหาการยอมรับจากผู้อื่นอย่างมาก ที่หลี่เซี่ยงตงจงใจเรียกชื่อจริงของโหวซานซ้ำๆ ก็ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง ที่หวังว่าจดหมายชมเชยที่อาจจะได้รับ จะช่วยเยียวยาจิตใจที่เคยบอบช้ำของโหวซานได้บ้าง

บนรถไฟที่กำลังแล่นไป บรรทุกชีวิตผู้คนร้อยพ่อพันแม่ มีทั้งคนดีและคนเลว มีทั้งคนที่ช่วยเหลือกันยามยาก และมีทั้งคนที่ฉวยโอกาสซ้ำเติม หรือพวกอันธพาลครองรถไฟที่รังแกคนซื่อ หลังจากผ่านสถานีเต๋อโจว หลี่เซี่ยงตงที่หิ้วกาน้ำเหล็กเดินเติมน้ำร้อนให้ผู้โดยสาร เพิ่งจะเดินผ่านรอยต่อระหว่างตู้โดยสารสองตู้ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตู้ข้างหน้าเงียบผิดปกติ เงียบจนน่าสงสัย!