บทที่ 188 ต่างวิธีการแต่ผลลัพธ์เดียวกัน

วันรุ่งขึ้น ตีสี่ หลี่เซี่ยงตงและพรรคพวกอีกสองคนนั่งรถลาน้าเจิ้ง โยกเยกไปมานานกว่าสองชั่วโมง ถึงได้เห็นหวังเอ้อขุยยืนรออยู่ที่หน้าบ้าน “พี่ตง โหวซาน อาเจ๋อ ในที่สุดพวกพี่ก็มากันสักที!” รถลาจอดสนิท หวังเอ้อขุยรีบเข้ามาช่วยขนของเข้าไปในลานบ้าน

“รีบเข้าบ้านกันเถอะ คราวที่แล้วตกลงกันไว้แล้วนี่นา ว่ารอบนี้มาต้องมาดื่มเหล้ามงคลของฉัน เมียกับแม่ฉันทำกับข้าวเสร็จแล้ว รอพวกพี่มาเนี่ยแหละ” หวังเอ้อขุยเลิกม่านประตูให้หลี่เซี่ยงตงทั้งสามคนเข้าบ้าน ส่วนตัวเองหันกลับไปจูงน้าเจิ้งที่ยังสาละวนอยู่กับการเอาน้ำให้ลากินอยู่ที่หน้าประตู “สวัสดีครับลุงหวัง ป้าหวัง”

หลี่เซี่ยงตงทั้งสามทักทายเจ้าของบ้าน แล้ววางของที่นำมาฝากไว้บนเตียงเตา ไม่วางบนเตียงเตาก็ไม่ได้ เพราะโต๊ะในบ้านดูไม่ค่อยมั่นคง ขืนวางกระติกน้ำร้อนไว้กลัวจะหล่นแตก “อุตส่าห์มาตั้งไกล ยังหอบของมาเยอะแยะขนาดนี้ ต้องใช้เงินตั้งเท่าไหร่เนี่ย?” พ่อกับแม่ของหวังเอ้อขุยเห็นของฝากก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ “ของจากเมืองใหญ่นี่มันดีจริงๆ สหกรณ์ในอำเภอเราไม่มีของสวยๆ แบบนี้ขายหรอก” ป้าหวังหยิบกระติกน้ำร้อนมาลูบคลำปากฉีกยิ้มกว้าง ส่วนลุงหวังสายตาจับจ้องอยู่ที่บุหรี่ต้าเฉียนเหมินคอตตอนนั้น กับเหล้าซีเฟิ่งสองขวดไม่วางตา

หลังจากพูดจาตามมารยาทกันพอหอมปากหอมคอ ลุงหวังก็สั่งป้าหวังว่า “แม่เอ้ย ไปยกกับข้าวที่อุ่นบนเตามาเถอะ”

“ได้เลยจ้ะ” ป้าหวังวางกะละมังในมือ ยิ้มกวักมือเรียก “พวกเธอสามคนรีบถอดรองเท้าขึ้นนั่งบนเตียงเตาเถอะ เรื่องรับซื้อจิ้งหรีดไม่ต้องรีบ กินอะไรกันก่อน” ป้าหวังเพิ่งเดินออกไป หวังเอ้อขุยก็ลากน้าเจิ้งเข้ามาในห้อง