บทที่ 189 ชือปู้เป่า (กินไม่อิ่ม)

การเดินทางกลับปักกิ่งเป็นไปอย่างราบรื่น แต่รถไฟล่าช้ากว่ากำหนดการมาก กว่าจะเข้าเทียบชานชาลาก็ปาเข้าไปเก้าโมงกว่าแล้ว เกาซินหมินไพล่มือเดินฮัมเพลง "พวกเราคนงานมีพลัง" ก้าวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงมายังตู้พักผ่อนของพนักงานรถไฟ หลี่เซี่ยงตงรีบยื่นบุหรี่ให้ "น้าเกา ต้องรบกวนน้าอีกแล้วนะครับ" เกาซินหมินอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แกยิ้มร่ารับบุหรี่ไป แถมยังคว้าซองบุหรี่ในมือหลี่เซี่ยงตงไปดื้อๆ ผิดวิสัยปกติ แกมองหลี่เซี่ยงตงที่ทำหน้าเหวอ แล้วหัวเราะ "แค่บุหรี่ครึ่งซอง จะงกกับน้าเชียวเหรอ?"

"เปล่าครับ เปล่าเลย ผมแค่รู้สึกว่าบุหรี่ครึ่งซองมันน้อยไป ไม่พอกับความเคารพนับถือที่ผมมีต่อน้าต่างหาก" หลี่เซี่ยงตงไม่มีทางพูดหรอกว่าน้าเกามือไวเป็นลิง เขาเปิดกระเป๋าสะพาย หยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินซองใหม่เอี่ยมที่ยังไม่แกะซีลออกมาอีกซอง เกาซินหมินไม่ปฏิเสธ รับบุหรี่ใส่กระเป๋าเสื้อยิ้มๆ "นี่เอ็งให้เองนะ น้าไม่ได้ขอ" หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า "แน่นอนครับ ผมเต็มใจให้ ความเคารพที่ผมมีต่อน้า ก็เหมือนบุหรี่ในกระเป๋าน้านั่นแหละ ซองเดียวมันเก็บไม่หมด มันล้นออกมาตั้งครึ่งซองแน่ะ"

"ฮะๆๆ" เกาซินหมินได้ยินคำพูดประจบสอพลอนี้ ก็รู้สึกชื่นใจสุดๆ เหมือนได้เคี้ยวน้ำแข็งก้อนโตจากชายคาบ้านในหน้าหนาว ท่ามกลางอากาศร้อนระอุเดือนสาม (ช่วงที่ร้อนที่สุดของจีน) "พวกเอ็งสองคนอย่าเพิ่งรีบไป ตำรวจรถไฟขบวนนี้โทรรายงานหัวหน้าแล้ว เดี๋ยวหลิวเอ้อร์ตั้น คงมาตามตัวพวกเอ็งแน่" โหวซานที่อยู่ข้างๆ ได้ยินข่าว ก็กระตุกเสื้อหลี่เซี่ยงตง "พี่ตง!"

"ใจเย็นๆ ก่อน"

หลี่เซี่ยงตงปรามโหวซาน แล้วรีบเข้าไปประคองเกาซินหมินให้นั่งลงบนเตียงเตาอย่างพินอบพิเทา "น้าเกาเมื่อยไหมครับ? ให้ผมนวดไหล่ให้ไหม?" เกาซินหมินหัวเราะด่า "ไม่ต้องมาทำดีกลบเกลื่อน ไสหัวไปได้แล้ว ข้าจะเฝ้าจิ้งหรีดพวกนี้ให้เอง รอเพื่อนพวกเอ็งมา ข้าจะช่วยขนออกไปนอกสถานีให้"