บทที่ 190 รางวัล

หลี่เซี่ยงตงเข้าทำงานมาได้เดือนกว่าๆ เพื่อนร่วมงานในกลุ่มเขาก็รู้จักมักคุ้นเกือบหมดแล้ว และเฉินเจี้ยนจวิน (เฉินสร้างกองทัพ) ที่อยู่ตรงหน้าก็ถือว่าเข้ากันได้ดีพอสมควร ตอนเด็กๆ บ้านเฉินเจี้ยนจวินอาหารการกินไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์ แต่เจ้าตัวดันกินจุตั้งแต่เล็ก กินเสร็จวางชามปุ๊บก็ร้องหิวปั๊บ เรื่องนี้เล่าลือกันไปทั่วจนใครๆ ก็พากันเรียกว่า "ชือปู้เป่า" (กินไม่อิ่ม) ทั้งสองคนกำลังคุยเรื่องออกรถไปต่างจังหวัด จู่ๆ โหวซานก็ทำเรื่องที่ทำให้เฉินเจี้ยนจวินประหลาดใจสุดๆ นั่นคือโหวซานรินน้ำร้อนให้พวกเขาทั้งสามคน คนละแก้ว! เฉินเจี้ยนจวินรู้จักนิสัยโหวซานดีที่สุด เขากับแม่ของโหวซาน หรือก็คือป้าโหว เป็นญาติห่างๆ กัน แม้จะห่างจนนับรุ่นไม่ถูก (พ้นห้ารุ่น) แต่ทุกเทศกาลเขาก็จะไปเยี่ยมเยียนที่บ้านโหวซานเสมอ ดังนั้นสันดานของโหวซานเขาจึงรู้แจ้งเห็นจริง ไอ้หมอนี่อยู่บ้านยังไม่เคยรินน้ำให้พ่อแม่กิน จู่ๆ มารินน้ำร้อนใส่แก้วปิ่นโตให้เขา เขาจะไม่ระแวงได้ยังไง? เฉินเจี้ยนจวินมองแก้วน้ำร้อนที่มีควันกรุ่นลอยขึ้นมาอย่างหวาดระแวง “โหวซาน ช่วงนี้ฉันไม่ได้ไปทำอะไรให้แกเจ็บช้ำน้ำใจใช่ไหม? แกแอบถ่มน้ำลายลงไปตอนฉันเผลอหรือเปล่า?”

“เชอะ~ ท่านโหวอารมณ์ดีหรอกนะ ชือปู้เป่า แกอย่ามาทำเป็นได้คืบจะเอาศอก ไม่กินใช่ไหม? งั้นฉันเททิ้ง” โหวซานยื่นมือจะไปคว้าแก้วน้ำคืน แต่เฉินเจี้ยนจวินรีบเอามือกดไว้ “กินสิ ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่กินซะหน่อย!” ขอแค่โหวซานไม่ได้แอบถ่มน้ำลาย น้ำเต็มแก้วขนาดนี้เขาต้องกินอยู่แล้ว น้ำที่โหวซานรินให้ ใช่ว่าใครจะได้กินง่ายๆ ซะเมื่อไหร่

“โหวซาน เราสองคนเป็นญาติกันนะ ตามศักดิ์แล้วแกต้องเรียกฉันว่าพี่ อย่าเอาแต่เรียกชือปู้เป่าเหมือนคนอื่นได้ไหม?” โหวซานตาโต เบ้ปาก “ญาติอะไรกัน? ชือปู้เป่า แกอย่ามาแปะทองใส่หน้าตัวเองหน่อยเลย ความสัมพันธ์บ้านเราสองคน ถ้าเป็นสมัยก่อน ต่อให้บ้านแกโดนประหารเก้าชั่วโคตร ก็สาวมาไม่ถึงบ้านฉันหรอก”

“พรูด~” หลี่เซี่ยงตงพ่นน้ำออกมา สำลักไอค่อกแค่ก มองเฉินเจี้ยนจวินที่นั่งหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ แล้วหัวเราะ “ชือปู้เป่า นาย...” เฉินเจี้ยนจวินเหมือนแมวโดนเหยียบหาง “ลาป่าตง! หลี่ต้าลาป่า!”

“ชือปู้เป่า ลุงเอ็งสิ!” (คำด่า) “ลาป่าตง ลุงเอ็งสิ!” หลี่เซี่ยงตงเห็นเฉินเจี้ยนจวินของขึ้น ก็รีบทำมือขอเวลานอก “โอเคๆ ฉันยอมแพ้แล้ว พอใจยัง? สหายเฉินเจี้ยนจวิน ฉันไม่ได้เป็นคนแช่งให้บ้านนายโดนประหารเก้าชั่วโคตรซะหน่อย นายจะมาลงที่ฉันทำไม?”