บทที่ 191 อยากฝากตัวเป็นลูกบุญธรรม

หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานเดินออกมาจากอาคารสถานีรถไฟ ตอนนี้ปาเข้าไปสิบโมงเช้าแล้ว แดดเริ่มแรง ทั้งคู่ไม่อยากเดินตากแดด เลยเรียกรถสามล้อตรงไปบ้านลุงซุนจิ้งหรีด ระหว่างทางต้องคอยระวังตัวแจ จนกระทั่งลงจากรถถึงได้ถอนหายใจโล่งอก สิ่งแรกที่ทำหลังลงรถคือคลำกระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกง เช็คกระเป๋าสะพาย ทุกอย่างอยู่ครบ ไม่ขาดไม่เกิน ตอนอยู่บนรถ หลี่เซี่ยงตงได้กลิ่นเหล้าจางๆ ตอนนี้พอสังเกตดีๆ ก็เห็นกระเป๋าสะพายโหวซานเปียกเป็นวง “โหวซาน เหล้าในกระเป๋านายหกหรือเปล่า?”

“ฝาน้ำเต้าปิดไม่สนิทน่ะ หกมานิดหน่อย” โหวซานปิดฝาให้แน่นอีกที แล้วเดินตามหลังหลี่เซี่ยงตงไปบ้านลุงซุนจิ้งหรีด

ไปถึงบ้านลุงซุน เห็นอาเจ๋อกำลังช่วยลุงซุนคัดจิ้งหรีดอยู่ หลี่เซี่ยงตงทักทายลุงซุน พอได้ยินเสียงท้องโหวซานร้อง จ๊อกๆ ก็ถามว่า “ลุงซุน ที่บ้านมีปิ่นโตไหมครับ? ผมจะไปซื้อกับข้าวที่ร้านอาหารรัฐมาสักสองอย่าง” ลุงซุนก้มหน้าก้มตาคัดของ ตอบโดยไม่เงยหน้า “ปิ่นโตไม่มีหรอก เอาชามไปใส่สิ อยู่ในครัวหน้าบ้านน่ะ ไปหยิบเอาเอง”

“ครับลุงซุน”

หลี่เซี่ยงตงให้โหวซานอยู่ช่วยในห้อง ส่วนตัวเองถือชามใบโตสองใบ เดินไปร้านอาหารรัฐใกล้ๆ ซื้อกับข้าวสองอย่าง แล้วก็หมั่นโถวอีก 10 ลูก กลับมาถึงบ้านลุงซุน หลี่เซี่ยงตงวางกับข้าวบนโต๊ะ “ลุงซุน พักมือก่อนเถอะครับ มากินข้าวก่อน” ลุงซุนส่ายหน้า “ข้ากินมื้อเช้าแล้ว ยังไม่ถึงเวลามื้อเที่ยง ยังไม่หิว พวกเอ็งกินกันเถอะ” ลุงไม่หิว แต่สามหนุ่มหิวจนตาลาย นั่งล้อมวงคว้าหมั่นโถวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ พอกินไปได้สักพัก หลี่เซี่ยงตงก็หยิบน้ำเต้าเหล้าออกมาจากกระเป๋าสะพาย “อาเจ๋อ เมื่อเช้าลำบากนายแย่ ดื่มเหล้าหน่อยสิ เดี๋ยวฉันกับโหวซานช่วยลุงซุนเอง นายเข้าไปนอนพักในห้องในเถอะ”