บทที่ 192 โหวซานผู้จัดการงานได้อย่างเรียบร้อย

พอหลี่เซี่ยงตงบอกว่าในห้องมีของล้ำค่า โหวซานก็เชื่อสนิทใจ ในใจเขา คำพูดของหลี่เซี่ยงตงมีน้ำหนักยิ่งกว่าคำพูดของพ่อบังเกิดเกล้าเสียอีก แต่พอเห็นหลี่เซี่ยงตงหลับตาพึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด เขาเริ่มร้อนใจ “พี่ตง พี่พูดอะไรออกมาหน่อยสิ! ความคิดของฉันเป็นไงบ้าง?”

หลี่เซี่ยงตงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้า “ไม่เข้าท่า” โหวซานร้อนรน “พี่ตง นั่นสมบัตินะพี่!”

“สมบัติเป็นของลุงซุน ไม่ใช่ของพวกเรา” หลี่เซี่ยงตงแค่รู้สึกตาลุกวาวเมื่อนึกถึงภาพวาดพู่กันจีนและเฟอร์นิเจอร์โบราณเต็มห้องเท่านั้น เขาไม่ได้คิดจะวางแผนชั่วร้ายอะไร ถ้าอยากสะสมของเก่าจริงๆ เขาไปซื้อที่ร้านฝากขาย (ซิ่นทัว) หรือร้านวัตถุโบราณก็ได้ หรือจะใช้ตั๋วแลกเงินตราต่างประเทศไปซื้อที่ร้านมิตรภาพ (โหย่วอี้) ร้านสำหรับชาวจีนโพ้นทะเล หรือแม้แต่แผนกบริการแขกต่างประเทศในพระราชวังต้องห้ามก็ยังได้!

อีกอย่าง ไม่ต้องรีบร้อน ของพวกนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ราคาจะพุ่งสูงขึ้น ตอนนี้เขาเน้นตามอารมณ์ เจอชิ้นไหนถูกใจก็ซื้อเก็บ ไม่เจอก็ไม่เก็บมาใส่ใจ รออีกสักสองปีเขาค่อยหอบเงินเป็นฟ่อนไปกวาดซื้อก็ยังไม่สาย สรุปสุดท้ายคือ ต้องหาเงิน!

โหวซานตบหน้าอกรับประกัน “พี่ตง ถ้าพี่ไม่อยากยุ่งเรื่องนี้ เดี๋ยวฉันจัดการเอง วางใจเถอะ เรื่องงานไว้ใจโหวเหล่าซานคนนี้ได้เลย รับรองเรียบร้อย”