บทที่ 193 ความกตัญญูที่เปี่ยมล้น

ภายใต้สายตาที่มีไฟลุกโชนของลุงซุน หลี่เซี่ยงตงต้องเดินเข้าออกอย่างระมัดระวังถึงสามรอบ กว่าจะขนกระสอบและลังจิ้งหรีดออกมาจากห้องได้หมด ขณะที่เขากำลังจะไปหาโหวซาน ก็นึกขึ้นได้ว่าอาเจ๋อยังนอนหลับอยู่ในห้องด้านใน เขาจึงหันกลับไปยืนที่ประตู ตะโกนเรียกเข้าไปในห้อง "อาเจ๋อ เลิกนอนได้แล้ว~ กลับบ้านกัน!"

ผ่านไปครู่หนึ่ง อาเจ๋อเดินงัวเงียออกมาจากห้องด้านใน อ้าปากก็ถามทันที "ตงจื่อ เมื่อกี้พวกนายเอะอะอะไรกัน? มีเรื่องดีอะไรเหรอ? ไม่รู้จักปลุกฉันบ้างเลย จะได้ร่วมวงเฮฮาด้วย"

"เฮฮากับผีน่ะสิ!" ลุงซุนที่อุตส่าห์ข่มอารมณ์โกรธไว้ได้แล้ว พอได้ยินเข้า ไฟโทสะก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกรอบ! แกเหวี่ยงไม้กวาดในมือ ฟาดผัวะเข้าที่หัวอาเจ๋อเต็มรัก!

ไม้กวาดทำจากต้นข้าวฟ่าง ลุงซุนเองก็ไม่ได้ออกแรงมาก อีกอย่างแกใช้ส่วนปลายไม้กวาดตี ไม่ได้ใช้ด้าม อาเจ๋อโดนเข้าไปทีหนึ่ง ไม่ได้รู้สึกเจ็บเท่าไหร่ แต่มึนงงบวกกับความสับสนสุดขีด "ลุงซุน ผมไปทำอะไรให้ลุงครับเนี่ย?"

"ไสหัวไป!" ลุงซุนหันมาเห็นหลี่เซี่ยงตงยืนชะโงกหน้าดูเรื่องสนุกอยู่ที่ประตู ก็ขว้างไม้กวาดใส่ทันที ปึก!