บทที่ 194 นักวิทยาศาสตร์หลี่

ช่างเป็นความกตัญญูที่เปี่ยมล้นอะไรเช่นนี้! หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อได้แต่เดาะลิ้นจิ๊จ๊ะ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดดี สุดท้ายทั้งคู่ก็เลือกที่จะเงียบ ช่วยกันขนกระสอบขึ้นรถสามล้อ โหวซานชำเลืองมองเพื่อนทั้งสองด้วยความสงสัย คนพวกนี้แปลกชะมัด เขาโหวเหล่าซานกตัญญูขนาดนี้ ทำไมไม่ชมกันสักคำ?

เมื่อรถสามล้อแล่นผ่านห้างสรรพสินค้า หลี่เซี่ยงตงก็บอกให้คนขี่จอดรถ “พวกนายรอเดี๋ยว ฉันจะไปซื้อของ แป๊บเดียวมา” พูดจบหลี่เซี่ยงตงก็จ้ำอ้าวตรงไปที่ห้างสรรพสินค้า ยืนสอดส่ายสายตาอยู่ที่หน้าประตูทางเข้า ยืนดูอยู่พักใหญ่ ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดทหารสีเขียว สะพายกระเป๋าผ้าเหมือนกัน คอยขยับเข้าไปกระซิบกระซาบกับคนที่เดินผ่านไปมาเป็นระยะ เจอตัวแล้ว! เขาเดินเข้าไปตบไหล่ชายหนุ่มคนนั้น แต่เจ้าหนุ่มนั่นกลับทำท่าจะวิ่งหนี! หลี่เซี่ยงตงคว้าสายสะพายกระเป๋าไว้ กระซิบเสียงต่ำ “ฉันไม่ได้จะมาจับนาย จะวิ่งทำไม? มีตั๋วรองเท้าไหม?”

พอรู้ว่าไม่ใช่ตำรวจนอกเครื่องแบบ พ่อค้าตั๋วผีก็บ่นอุบ “พี่ชาย วันหลังอย่าตบไหล่จากข้างหลังแบบนี้ได้ไหม? เกือบหัวใจวายตาย!”

“อย่าบ่น มีตั๋วรองเท้าไหม?” หลี่เซี่ยงตงไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถิด ตำรวจนอกเครื่องแบบไม่ได้จับแค่คนขาย แต่คนซื้อก็โดนหิ้วไปด้วยถ้าแจ็กพอตแตก “ถามแปลก ตั๋วรองเท้าต้องมีอยู่แล้ว พี่จะเอากี่ใบ?”

“สองใบ”