บทที่ 195 บทเรียนเตือนใจ

“เข้าบ้านค่อยคุยกัน” หลี่เซี่ยงตงอุ้มลูกสาวเดินเข้าบ้าน โดยมีหลี่เสี่ยวเทาเดินตามหลังต้อยๆ พอเข้าบ้านมาก็เห็นโจวอวี้ฉินกำลังตักข้าวอยู่ “สวัสดีครับอาสะใภ้สาม”

“เลิกเรียนแล้วเหรอจ๊ะเสี่ยวเทา”

“ครับ” หลี่เสี่ยวเทาชำเลืองมองผัดมันฝรั่งเส้นใส่หมูบนโต๊ะ แล้วสูดน้ำมูกฟุดฟิด ในใจคิดว่าอาสะใภ้สามนี่ใจป้ำจริงๆ หั่นเนื้อชิ้นเบ้อเริ่มเทิ่ม ทีแม่เขาทำกับข้าว หั่นเนื้อเป็นลูกเต๋าเล็กจิ๋วยังไม่พออุดซอกฟันเลย!

โจวอวี้ฉินเห็นท่าทางหลานชายก็ยิ้มเอ็นดู “เสี่ยวเทา เอากระเป๋าไปวางบนเตียงเตาก่อนสิลูก เดี๋ยวอาตักข้าวให้ กินข้าวที่ห้องอานี่แหละ” หลี่เสี่ยวเทาส่ายหน้า “ไม่ดีกว่าครับอาสะใภ้ แม่ผมทำกับข้าวเสร็จแล้ว ผมมีธุระจะคุยกับอาสาม อาสามครับ ออกไปคุยข้างนอกได้ไหม?”

“เอาสิ” หลี่เซี่ยงตงอยากรู้เหมือนกันว่าหลานชายคนรองที่สอบได้คะแนนไม่ดี จะมาขอให้ช่วยเรื่องอะไร เขาวางลูกสาวลงบนเตียงเตา หันมาตบไหล่หลี่เสี่ยวเทา แล้วเดินนำออกไป หลี่เสี่ยวไห่ที่นั่งอยู่บนม้านั่ง มือคว้าหมูสามชั้นชิ้นโตจากจาน แล้วไถลตัวลงจากม้านั่งวิ่งไปหาหลี่เสี่ยวเทา ยื่นมือป้อนพี่ชาย “พี่เสี่ยวเทา หมูสามชั้นอร่อยมาก กินสิ!” หลี่เสี่ยวเทาก้มลงงับหมูสามชั้นจากมือน้องชาย เคี้ยวตุ้ยๆ แล้วลูบหัวหลี่เสี่ยวไห่ “อร่อยจริงด้วย! รีบไปกินข้าวเถอะ”